ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ "ΗΜΕΡΑΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ"

2011-05-06T00:02:00.000-07:00

Η “ΚΙΝΗΣΗ” ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

Σας προσκαλεί στον εορτασμό της

Ημέρας Ενότητας

Την Κυριακή 29 Μαϊου 2011 στο κέντρο της Αρμονικής Ζωής

στη Μυρινούντα του Μαρκόπουλου Αττικής

Θέμα : Το Όραμα Ενός Νέου Κόσμου

10.30 Έναρξη της ημερίδας, προσφώνηση Γιώργου Κλειδαρά

Εισηγήσεις:

1. Ασπασία Παπαδομιχελάκη (Θεοσοφικό Κίνημα U.L.T.)
Κύκλοι Εμπειρίας και Προόδου

2. Γαβριήλ Σιμονέτος (Επιστήμη της Πνευματικότητας)
Πάντων μέτρον άνθρωπος

3. Σμάρω Κοσμάογλου (Ομακοείο)
Η Απόκρυφος εξέλιξη της ανθρωπότητας

4. Θεόδωρος Βερβερέλης (Θείο Δώρο)
Ακολουθώντας τις παραδόσεις

5. Στέφανος Τσιρίκος (Πνευματική και Μεταφυσική αναζήτηση)
Το όραμα του νέου κόσμου

13.30 13.45 Διάλειμμα

Βιωματικά εργαστήρια:

1. Γεώργιος Κλειδαράς (Έργο Λόγου Αγάπης)

Πειραματικό Εργαστήριο δονητικής θεραπείας και προσευχής ενέργειας

2. Ηλιας Ρόμπερτ Νατζέμυ (Αρμονική Ζωή)

Το όραμα ενός νέου κόσμου

3. Ελένη Κοσσυφίδου (Σύλλογος Γιόγκα Ελλάδας)

Θέλω να αλλάξει ο κόσμος; Αρχίζω από τον ευατό μου.

4. Δήμητρα Μπούρα (Ομάδα Ανθρωπότητας)

Επίλυση συγκρούσεων – Τεχνική Αποτελεσματικής επικοινωνίας

5. Λάζαρος Παπαγεωργίου (Τάγμα Κρίνου και Αετού)

Η πολιτική και η σχέση της με τη μεταφυσική

14.45 – 15.30 Διάλειμμα για φαγητό

15.30 – 16.00 Προβολή ταινίας

Πληροφορίες για τρόπο προσέλευσης: 6949981860 / 22990 40314-15-16.

Συμμετοχή 10 ευρώ.

Πώς θα φτάσετε στη Μυρινούντα

16o Συμπόσιο της Κίνησης / θέμα : Είναι ο Θεός φιλεύσπλαχνος; Τότε γιατί δυστυχούμε;

2011-01-03T23:08:00.000-08:00

Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011, 10.30-17.00
Ξενοδοχείο President
Κηφισίας 43, Αμπελόκηποι

15o ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ-ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ

2010-11-08T08:56:00.000-08:00

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ from Αυγουστάτος Ι. on Vimeo.

Πρώτο μέρος του 15ου Πανελλήνιου Συμποσίου της Κίνησης Φιλοσοφικών και Μεταφυσικών Ομάδων για Ελεύθερη Πνευματική Έκφραση.

Περιλαμβάνει τον χαιρετισμό του εκπροσώπου της Κίνησης και τις δύο πρώτες ομιλίες :

Του κου Ανδρέα Προκοπίου (Τάγμα Κρίνου και Αετού) και του κου Γιάννη Αυγουστάτου (Ομάδα Αυτογνωσίας)

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ, μέρος Β. from Αυγουστάτος Ι. on Vimeo.

Δεύτερο μέρος του 15ου Πανελλήνιου Συμποσίου της Κίνησης Φιλοσοφικών και Μεταφυσικών Ομάδων για Ελεύθερη Πνευματική Έκφραση, με γενικό θέμα Αγάπη και Έρωτας. Αθήνα 31 Ιανουαρίου 2010.
http ://kinisi95.blogspot.com
e-mal : kinisi95@gmail.com
Facebook :Kinisi Omadon

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ, μέρος Γ. from Αυγουστάτος Ι. on Vimeo.

Τρίτο μέρος του Συμποσίου της Κίνησης Φιλοσοφικών και Μεταφυσικών Ομάδων για Ελεύθερη Πνευματική Έκφραση με θέμα "ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ".

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ ΙV. from Αυγουστάτος Ι. on Vimeo.

Αυτό είναι το τέταρτο μέρος από το 15ο Συμπόσιο της Κίνησης με θέμα "ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ".
Αθήνα

Η Χαρά στο Πνευματικό Μονοπάτι

2010-04-16T01:38:00.000-07:00

H «ΚΙΝΗΣΗ» ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

σας προσκαλεί στον εορτασμό της Ημέρας Ενότητας:

Την Κυριακή 30 Μαΐου 2010
(10:00 – 17:00)

Στο Εκπαιδευτικό Κέντρο “acrocosmos”
στην Βάρκιζα

Με θέμα:
«Η Χαρά στο Πνευματικό Μονοπάτι»
Απελευθέρωση από τον πόνο, τον φόβο και τη αγωνία

Θα γίνουν σύντομες τοποθετήσεις από έξι αντιπροσώπους των μελών της «Κίνησης» και στη συνέχεια ανοικτή συζήτηση με τους συμμετέχοντες.

Συμμετοχή: 10,00 ευρώ
Πληροφορίες : Γραμματεία 6949 981860
Εκπρόσωπος 6932233989

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

10.οο-10.30 : Καφές-τσάι
10.30-10.35 : Χαιρετισμός Εκπροσώπου
10.35-10.40 : Σιγή και αυτοσυγκέντρωση
10.40-11.50 : Τοποθετήσεις των αντιπροσώπων
11.50-11.30 : Συζήτηση
11.45-14.30 : Βιωματικά εργαστήρια
14.30-15.30 : Μεσημεριανό γεύμα
15.30-16.00 : Προβολή ταινίας
16.00-16.30 : Μουσική και χορός

---------------------------------------------------------------------------------------

Στην παραλιακή λεωφόρο, αμέσως μετά το φανάρι της πλαζ Βάρκιζας, υπάρχει το φανάρι και η στάση λεωφορείων ¨Ribas¨ όπου το ομώνυμο νυκτερινό κέντρο.
Λεωφορείο express : Ε22 (από μετρό «Πανεπιστήμιο» με διαδρομή Συγγρού-Παραλιακή-Ribas). Διατίθεται, όταν χρειάζεται, mini bus του Εκπαιδευτικού Κέντρου από τη στάση του λεωφορείου έως τον "αcrocosmos" .τηλ.210- 9653301.
Ιδιωτικό αυτοκίνητο : βλέπε σχεδιάγραμμα της διαδρομής στην εικόνα πιο κάτω.

15o ΣΥΜΠΟΣΙΟ

2010-03-02T22:44:00.000-08:00

Σχολή του Χρυσού Ροδόσταυρου
Ομιλητής : Κώστας Δούκας

15o ΣΥΜΠΟΣΙΟ-ΘΕΙΟ ΔΩΡΟ

2010-02-17T22:40:00.000-08:00

Εισήγηση: Θεόδωρος Βερβερέλης

Τίτλος :Το ξύπνημα της Θείας σχέσης (σβαρούπα-σίντι)

Αγαπητοί μου φίλοι, Κυρίες και Κύριοι,

Το γενικό θέμα του συμποσίου μας είναι «Αγάπη και Έρωτας». Σήμερα λοιπόν μέσα από αυτό το γενικό θέμα, θα επικεντρώσω την προσοχή σας σ’ αυτό που μπορεί να ξυπνήσει μέσα μας τη Θεία Σχέση, γνωστή σαν σβαρούπα-σίντι.

Κατά την άποψή μου σε αυτές τις έννοιες του γενικού θέματος, υπάρχουν δύο επίπεδα προσέγγισης και τρεις αντιλήψεις κατανόησης:

Το πρώτο επίπεδο προσέγγισης είναι το φυσικό σύμπαν με τις διαστάσεις του, γνωστό σαν πρακρίτι.

Το δεύτερο επίπεδο προσέγγισης είναι το πνευματικό σύμπαν με τις διαστάσεις του, γνωστός σαν ίσα-βάσια ή ο ίσβαρα.

Μπορούμε να επενδύσουμε πάνω στις έννοιες αυτές τρεις και μοναδικές αντιλήψεις:

Τη πρώτη, που υιοθετείται από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού και αντιλαμβάνεται το Θεό χωρίς πρόσωπο και ιδιότητες.

Τη δεύτερη, που υιοθετείται από μικρότερο μέρος του πληθυσμού και αντιλαμβάνεται το Θεό με ιδιότητες μεν αλλά χωρίς πρόσωπο.

Και τέλος μια πολύ μικρή ομάδα ανθρώπων της κοινωνίας μας, που αντιλαμβάνεται το Θεό με πρόσωπο και ιδιότητες.

Επειδή μέχρι τώρα για τα επίπεδα της πρακρίτι μίλησαν οι προηγούμενοι ομιλητές, η δική μου προσέγγιση θα είναι στο επίπεδο του ίσβαρα, που υιοθετεί την αντίληψη πως ο Θεός έχει ιδιότητες και πρόσωπο.

Θα ήθελα λοιπόν να σας ρωτήσω το εξής. Αν μιλώντας με ένα συνομιλητή, σας περιγράφει τον έρωτά του και τη τρελή αγάπη που έχει για κάποιον/η, για τον/την οποίο/α δεν μπορεί να σας δώσει επαρκείς πληροφορίες σχετικά με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, τις ποιότητές του, τις αρετές του και τις δραστηριότητες του.

Αλήθεια θα τον πιστεύατε; Θα θεωρούσατε πως αυτός ο άνθρωπος είναι συνειδητοποιημένος; Ο ερωτάς του και η αγάπη του είναι ειλικρινής;

Από την καθημερινή πρακτική της επικοινωνίας γνωρίζουμε πως όταν μας συστήνουν ένα καινούργιο πρόσωπο, στη παρέα, χρειαζόμαστε αρκετό χρόνο να αισθανθούμε οικεία με αυτό. Ίσως χρειαστούμε περισσότερο χρόνο να το προσεγγίσουμε και να κάνουμε την γνωριμία μας πιο ουσιαστική. Θα χρειαστούν λίγες στιγμές ή αρκετές ώρες για να τον ερωτευτούμε και μάλλον πολλά-πολλά χρόνια για να τον αγαπήσουμε πραγματικά. Έτσι δεν είναι;

Υποθέτω ότι αυτό συμβαίνει στους περισσότερους από μας.

Το ερώτημα μου λοιπόν είναι, πως μπορεί να ερωτευτεί (κάμα) και να αγαπήσει (πρέμα) κάποιος Αυτόν, δηλαδή τον Ίσβαρα, όταν τα ίδια τα αισθητήρια όργανα του, δεν του επιτρέπουν να τον αντιληφθεί;

Ξεδιπλώνοντας λοιπόν τις μεθόδους και τις οδηγίες αυτών των ανθρώπων, που ακολουθούν την μέθοδο της Μπάκτι-γόγκα, θα σας περιγράψω όσο πιο απλά μπορώ, πως μπορείτε να Ερωτευτείτε και να Αγαπήσετε τον ΙΣΒΑΡΑ δηλαδή τον ΘΕΟ.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να αναγνωρίσουμε ποιος είναι ο πραγματικός μας εαυτός.

Πως μπορούμε να το κάνουμε αυτό;

Η Σρίμαντ Μπαγκαβατάμ, είναι ένα αριστουργηματικό κείμενο με 18.000 στίχους. Μας αποκαλύπτει μέσα στους στίχους της την προσωπική άποψη της Απόλυτης Αλήθεια. Περιέχει όλες εκείνες τις απαραίτητες οδηγίες, που μας βοηθούν να οργανώσουμε μια κοινωνία στηριγμένη στη συνείδηση του Κρίσνα (του Θεού), οργανώνοντας την οικογενειακής μας ζωή με πνευματικό τρόπο και εξασφαλίζοντας την αρμονία της συμβίωσης των μελών της. Μας παρέχει οργανωτικές φόρμες για την σωστή λειτουργία μιας κυβέρνησης, που θα είναι δομημένη στις αρχές της δικαιοσύνης, της ηθικής και της αγάπης για όλους τους υπηκόους της. Την δημιουργία μιας παγκόσμιας κοινότητας που οι σχέσεις των κρατών να στηρίζεται στις πιο πάνω αρχές και η επιστήμη, η τέχνη και οι υπόλοιπες δραστηριότητες της ανθρώπινης φύσης να λειτουργούν για το καλό όλων.

Αντλώντας λοιπόν τις γνώσεις από τους στίχους αυτούς, μαθαίνουμε πως:

Το μπάκτι - γιόγκα στηρίζεται σε τέσσερεις βασικές αρχές:

Τη κατανόηση της Απόλυτης Αλήθειας, που είναι και η ουσία του Μπάκτι,
Τη μετάδοση της Γνώσεις, μέσω του προφορικού και γραπτού λόγου
Την υιοθέτηση Αγνής πρόθεσης για υπηρεσία
Και τη βασική προϋπόθεση πως αυτή η προσπάθεια θα έχει όφελος για όλα τα ζωντανά Όντα

Οι φιλοσοφικές θέσεις του μπάκτι γιόγκα είναι:

Ότι η ανθρώπινη οντότητα εκφράζεται από τρία μέρη

Από το πνεύμα-μορφή, που δεν εγκαταλείπει ποτέ τον πνευματικό κόσμο. Είναι η μοναδική αιώνια προσωπικότητα του Όντος και η καθ’ ομοίωση μορφή του Ίδιου του προσώπου της Θεότητας του Μπάγκαβαν. Η έκφρασή του πνεύματος - μορφής όμως, στον υλικό κόσμο είναι η παραμορφωμένη προβολή της πνευματικής μορφής, που έχει διαμορφωθεί από τις συνέπειες των προηγουμένων πράξεων, δηλαδή του Κάρμα, κατά την καθόδου της στον υλικό κόσμο.
Τη Ψυχή ή Άτμα ή Τζίβα, είναι η ενεργειακή μορφή του πνεύματος. Αυτή κατέρχεται από το πνευματικό κόσμο παραμένοντας συνδεδεμένη συνεχώς, με την πνευματική της φύσης, με ένα χρυσό λώρο. Ο Λώρος αυτός εκφράζεται στο υλικό επίπεδο σαν Παραμα-Άτμα, η Υπέρ-ψυχή και είναι η αρχή εκείνη που συμβουλεύει και προστατεύει την ψυχή.
Και τέλος το όχημα, δηλαδή το γήινο σαρκίο, που φιλοξενεί την κατερχόμενη Οντότητα-Ψυχή. Αυτά τα δύο είναι συνδεδεμένα με τον αργυρό λώρο.

Ο Κύριος Κρίσνα είναι ο τελικός Δικαιούχος και Απολαυστής όλων των αγαθών.
Όλα τα αγαθά εκπορεύονται από τον Κύριο Κρίσνα.
Το ενσαρκωμένο ον είναι ο Αιώνιος υπηρέτης του Κυρίου Κρίσνα
Το ζωντανό ον έχει τις ίδιες ποιότητες με τον Κύριο, αλλά σε μικρότερη ποσότητα.
Η ζωντανή οντότητα επειδή έχει απομακρυνθεί από το πνευματικό κόσμο, με τη θέλησή της, το βασικό της καθήκον είναι να υπηρετεί τον Κύριο Κρίσνα με Αγάπη (πρέμα) και Αφοσίωση (μπάκτι), όπου και αν είναι ενσαρκωμένη. Βαθύτατη επιθυμία όμως και στόχος της είναι να επιστρέψει πάλι πίσω στο πνευματικό κόσμο, που είναι το φυσικό της Σπίτι.

Ας δούμε τώρα πως συνήθως αντιλαμβανόμαστε τη συνείδηση: Οι περισσότεροι από μας, συνείδηση θεωρούμε αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε για τον εαυτό μας.

Και συνήθως την εκφράζουμε ως εξής:

Πως «Εγώ είμαι ο δημιουργός και κυρίαρχος» και γι’ αυτό «Εγώ έχω το δικαίωμα να απολαμβάνω τα πάντα».

Στην πραγματικότητα όμως, ο Μόνος Δημιουργός, Δικαιούχος και Απολαυστής των αγαθών, είναι ο Υπέρτατος Κύριος. Γιατί μόνο Αυτός έχει αυτά τα «Δικαιώματα» και αυτές τις «Απολαύσεις».

Εμείς όμως μπορούμε να απολαμβάνουμε υπηρετώντας Αυτόν, γιατί οι δικές του απολαύσεις και τα δικαιώματα γίνονται και δικά μας τότε μόνο όταν τον υπηρετούμε με αγάπη και αφοσίωση.

Διαφορετικά όταν προσπαθήσουμε να απολαύσουμε μακριά από Αυτόν, τότε φορτωνόμαστε τόσο μεγάλο φορτίο, που δύσκολα θα μπορέσουμε να το ξεφορτωθούμε.

Όταν όμως η Συνείδηση αποκτά αυτές τις γνώσεις από την Μπαγκαβατάμ υιοθετώντας τις βασικές αρχές και κατανοώντας τις φιλοσοφικές θέσεις της, αναπτύσσεται και εξελίσσεται.

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την πλήρη κατανόηση, πως οι πνευματικές αρχές εκπορεύονται από τον πνευματικό κόσμο. Η ψυχή (τζίβα) κουβαλά πάντα μαζί της αυτές τις γνώσεις και έχει έμφυτες τις ιδιότητες για τον Έρωτα (κάμα,) την κατανόηση της αγάπης (μπάβα), την Ίδια εκδηλωμένη Αγάπη (πρέμα) και την Αφοσίωση στο Θεό (μπάκτι).

Το καθήκον της ψυχής είναι να επικοινωνήσει σωστά με το σώμα μέσω του νου, εκπληρώνοντας στη γη το αιώνιο καθήκον της (ντάρμα), που είναι να υπηρετεί το Θεό με Αγάπη και Αφοσίωση .

Το καθήκον του νου είναι να μεταφέρει σωστά αυτές τις γνώσεις στο σώμα καθώς επίσης να μεταφράζει σωστά τις πληροφορίες της περιφέρειας, που στέλνουν οι αισθήσεων προς τη ψυχή σαν ενδιάμεσος μεταφορέας. Ο νους έχει καθήκον να ελέγχει τις αισθήσεις και να φιλτράρει τις πληροφορίες που του δίδονται. Αν ο νους δεν παίξει σωστά τον ρόλο του τότε η ψυχή τρέμει… η τυφλή υπακοή σ’ αυτές οδηγούν την οντότητα στο χάος και την τρέλα. Οι αισθήσεις χωρίς έλεγχο γίνονται σειρήνες παραπλάνησης και παραπληροφόρησης του Νου.

Ακολουθώντας αυτές τις καθαρές γνώσεις ο ασκούμενος στο μπάκτι γιόγκα, έχει την δυνατότητα να βιώσει μια πνευματική καθημερινότητα σε όλες τις χρονικές περιόδους της ζωής του στο φυσικό επίπεδο.

Οι πνευματικές βιωματικές περίοδοι του μπάκτι:

Και ας δούμε τώρα πως βιώνει στη καθημερινότητα του ο μπάκτι τις πνευματικές αρχές σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Σύμφωνα με τις βεδικές γραφές η φυσική διαίρεση της ζωής του ανθρώπου πάνω στο πλανήτη μπορεί να χωριστεί σε (4) τέσσερις 25 εικοσιπενταετίες.

Στη περίοδο της Μαθητείας (μπραματσάρια)
Στη περίοδος του Οικογενειάρχη (γκριχάστα)
Στη περίοδος της σταδιακής απαλλαγής από οικογενειακές και κοινωνικές υποχρεώσεις και η επίσκεψη σε χώρους πνευματικής αναζήτησης (Βαναπράστα).
Η περίοδος της πλήρους αποκόλλησης από οικογενειακά και κοινωνικά καθήκοντα και η αναζήτηση της ομαλής επιστροφής στον πνευματικό κόσμο (σανιάσα).

Έτσι για τον μπάκτα ο Έρωτας και η Αγάπη παίρνει μια καθαρά πνευματική διάσταση στο φυσικό επίπεδο σε όλη τη διάρκεια της παραμονής του εδώ. Ακολουθώντας με προσήλωση και σεβασμό τις πνευματικές αρχές, τις οδηγίες των ιερών κειμένων και τις συμβουλές των πνευματικών του δασκάλων, βιώνει εδώ και τώρα μια καθαρά πνευματική ζωή, που δεν διαφέρει πολύ από τα δρώμενα στον πνευματικό επίπεδο.

Και επειδή οι έννοιες που μας απασχολούν στο συμπόσιο αυτό είναι ο Έρωτας (κάμα) και η Αγάπη (πρέμα), ας δούμε πως βιώνει ο μπάκτι τις έννοιες αυτές.

Ο Έρωτας και η Αγάπη για τον μπάκτα διαμορφώνεται ως εξής:

Κατά την πρώτη περίοδο της μαθητείας, διδάσκεται την αιώνια σχέση που έχει με τον Θεό και συνειδητοποιεί το αιώνιο καθήκον του να τον υπηρετεί. Αναπτύσσει αυτό που αποκαλούμε (μπάβα) και είναι το προκαταρτικό στάδιο πριν την (Κρίσνα πρέμα) την συνειδητή αγάπη για τον Κρίσνα, τον Θεό. Να σημειώσω εδώ πως η έννοια Κρίσνα, είναι όρος που αναφέρεται μόνο στο Θεό. Περιφραστικά η έννοια Κρίσνα σημαίνει ο Άπειρα Ελκυστικός και ο προσδιορισμός αυτός χαρακτηρίζει μόνο Αυτόν. Με αυτό τον τρόπο γνωρίζει το Θεό και αναπτύσσει την συνειδητή αγάπη και αφοσίωση γι’ Αυτόν. Πέρα όμως από αυτό ο μπάκτα αναγνωρίζει, ότι μέσα σε κάθε ανθρώπινο ον, υπάρχει παρών ο Κύριος με την μορφή του Παραμάτμα και πέρα από αυτή την παρουσία υπάρχει ο πραγματικός εαυτός που είναι η τζίβα, προβολή της πνευματικής του μορφής. Η τζίβα είναι το αναπόσπαστο μέρος του Θεού. Αυτές οι γνώσεις, του αναπτύσσουν συνειδητή αγάπη και έρωτα, με την πνευματική έννοια που είδαμε παραπάνω, όχι μόνο για τις ενσαρκωμένες οντότητες που έχουν να κάνουν με την ανθρώπινη φύση, αλλά και για κάθε ζωντανή οντότητα, που είναι εγκλωβισμένη σε σώματα κατώτερα ή ανώτερα από το δικό του.

Δηλαδή η αγάπη και ο έρωτάς του δεν έχουν όρια. Απλώνονται από το υλικό μέχρι το πνευματικό σύμπαν. Αυτός είναι και ο λόγος που μπάκτα δεν είναι βίαιος στις σχέσεις του, σέβεται τη ζωή σε όλες της τις διαστάσεις και παντού βλέπει τον αγαπημένο του Ίσβαρα.

Στη Δεύτερη περίοδο του οικογενειάρχη, οπλισμένος με την εκπαίδευση και τις γνώσεις του, είναι έτοιμος να συν-δημιουργήσει. Έρχεται λοιπόν σε γάμου κοινωνία, για να βιώσει την αγάπη και τον έρωτα με το αγαπημένο πρόσωπο στο φυσικό επίπεδο. Με γνώμονα πάντοτε τις πνευματικές αρχές, βιώνει συνειδητά τη συντροφικότητα, την ευ-τεκνία και τη κοινωνική προσφορά.

Στη Τρίτη περίοδο της πνευματικής προετοιμασίας, ο μπάκτα έχοντας ολοκληρώσει τις οικογενειακές του υποχρεώσεις, μαζί με τη σύντροφό του, αναζητούν τόπους προσκυνήματος για πνευματική ολοκλήρωση. Την περίοδο αυτή η μεταξύ τους σχέσεις περιορίζονται στη προστασία και τη συντροφικότητα.

Και τέλος στη Τέταρτη περίοδο της αναχώρησης, δεν υφίσταται πλέον θέμα συντροφικότητας. Ο μπάκτα αποσύρεται και επικεντρώνεται αποκλειστικά και μόνο στην πλήρη ανάπτυξη της σχέσης του με τον Θεό και την προετοιμασία του για την επιστροφή στο σπίτι του στο πνευματικό κόσμο.

Οι μαθητές της μπάκτι – γιόγκα ζουν μια ζωή απλή και πνευματικά υγιεινή, ακολουθώντας αυστηρά τη διδασκαλία των αγίων κειμένων. Καθημερινά επιδίδονται σε διάφορες δραστηριότητες, όπως π.χ. σε πνευματικές εκδηλώσεις, σε διαλέξεις, στη διανομή φαγητού, στο ψάλσιμο των αγίων ονομάτων του Θεού και σε φιλανθρωπικές πράξεις.

Χαρακτηριστικές ιδιότητες των βάρνα (πνευματικές κατηγορίες):

Είναι καιρός να αναφερθώ στις ιδιότητες που χαρακτηρίζουν τις πνευματικές κατηγορίες των μπάκτι. Αυτές διαμορφώνονται με φυσικό τρόπο από τις επιλογές δραστηριότητας που ασκούνται στη κοινωνική δομή. Έτσι μπορούμε να διακρίνουμε τις εξής τέσσερις κατηγορίες:

Οι Μπράμανα: Χαρακτηρίζονται από ηρεμία, αυτοκυριαρχία, ασκητισμό, αγνότητα, ανεκτικότητα, τιμιότητα, σοφία, γνώση και ευλάβεια.

Οι Ξάτρια: Χαρακτηρίζονται από ηρωισμό, δύναμη, αποφασιστικότητα, εφευρετικότητα, ανδρεία στη μάχη, γενναιοφροσύνη και την ικανότητα να διοικούν.

Οι Βαϊσια: Έχουν τη τάση να καλλιεργούν τη γη, να ασχολούνται με την κτηνοτροφία και το εμπόριο.

Και τέλος οι Σούντρα: Αισθάνονται ικανοποιημένοι στο να βοηθούν τις άλλες κατηγορίες προσφέροντας τη χειρονακτική τους εργασία.

Είναι λοιπόν ενδιαφέρον να δούμε τώρα πως ο Ίδιος ο Θεός ξεχωρίζει και ορίζει το αγαπημένο του «παιδί»: Στη ΜΓ:Κεφ. 12 στίχος 13-14

«Εκείνος που δεν είναι φθονερός, αλλά συμπεριφέρεται προς όλους σαν καλός φίλος, που δε θεωρεί τον εαυτό του ιδιοκτήτη κανενός πράγματος, που είναι απαλλαγμένος από το λανθασμένο – εγώ, που παραμένει ανεπηρέαστος μπροστά στη χαρά και στη λύπη, εκείνος ο οποίος είναι διατεθειμένος να συγχωρεί, είναι πάντα ικανοποιημένος, αφιερώνεται με αποφασιστικότητα στην αφοσιωμένη υπηρεσία και εγκαταλείπει το νου του και την εξυπνάδα του σε μένα, αυτός Μου είναι πολύ αγαπητός».

Αναζητώντας να δούμε ποιες είναι οι ποιότητες, που χαρακτηρίζουν τις πράξεις μας και πως μας βοηθούν ή μας καθυστερούν στην πνευματική μας εξέλιξη, διακρίνουμε στην μπαγκαβαν-γκίτα τρεις ποιότητες:

Την Αγαθότητα: ΜΓ:Κεφ. 14 στίχος 5-6

Η Αγαθότητα «Φωτίζει το ζωντανό ον και το ελευθερώνει από τις συνέπειες όλων των αμαρτωλών πράξεων του. Αναπτύσσει τη γνώση και ταυτόχρονα δεσμεύεται από το αίσθημα ευτυχίας που προξενεί».

Το Πάθος: ΜΓ:Κεφ. 14 στίχος 7

Η ποιότητα του πάθους «Έγκειται σε διακαεί και χωρίς τέλος επιθυμίες, δεσμεύοντας την ενσαρκωμένη ψυχή στις υλικές πράξεις και τους καρπούς τους».

Και την Άγνοια: ΜΓ:Κεφ.14 στίχος 8

«Είναι αιτία πλάνης για όλα τα ζωντανά όντα. Τα ωθεί στην τρέλα, στην νωθρότητα και στον ύπνο, δεσμεύοντας την ενσαρκωμένη ψυχή!»

Στο σημείο αυτό ας δούμε πως καθορίζει ο Ίδιος ο Θεός στο Θεϊκό Τραγούδι, την Μπάγκαβαν-Γκίτα τα χαρακτηριστικά της Θεϊκής και Δαιμονικής φύσης:

Θεϊκή φύση: ΜΓ:Κεφ.16 στίχος 1-3

«Αφοβία, εξαγνισμός της ζωής, ανάπτυξη της πνευματικής γνώσης, ελεημοσύνη, αυτοκυριαρχία, εκτέλεση των θυσιών, μελέτη των Βεδών, ασκητισμός και απλότητα, μη βία, φιλαλήθεια, πραότητα, απάρνηση, γαλήνη, απέχθεια προς την κατάκριση, ευσπλαχνία, έλλειψη πλεονεξίας, καλοσύνη, ταπεινοφροσύνη και σταθερή αποφασιστικότητα, σθένος, επιείκεια, ηθική δύναμη, αγνότητα, έλλειψη φθόνου και δίψας για δόξα».

Ο πνευματικός μου δάσκαλος Σρίλα Πραπουπάντα, στα σχόλια του για τον όρο αμπιτζάτασια, επισημαίνει πως ο όρος αυτός καθορίζει τον άνθρωπο που έχει γεννηθεί με θεϊκές τάσεις και πνευματικά χαρακτηριστικά.

Για να γίνει αυτό πραγματικότητα μας λέει, πως το μωρό πρέπει να γεννηθεί μέσα σε πνευματική ατμόσφαιρα, που ονομάζεται γκαρμπάντανα – σαμσκάρα.

Γι’ αυτό όσοι ενδιαφέρονται να το επιτύχουν, σαν υποψήφιοι γονείς, ένα παιδί με πνευματικές ιδιότητες πρέπει να εφαρμόσουν τις δέκα αρχές της ανθρώπινης ζωής, που αναφέρονται στη πουράνα του Μάνου, προπάτορα του ανθρώπινου γένους. Οι αρχές αυτές αρχίζουν να εφαρμόζονται πριν τη σύλληψη, κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης μέχρι τη γέννηση του μωρού και φυσικά μετά την γέννησή του μέχρι την ηλικία των 25 ετών.

Όταν λοιπόν η σεξουαλική πράξη αποβλέπει στη γέννηση ενός τέτοιου ενάρετου μωρού, αυτό το μωρό αντιπροσωπεύει τον Ίδιο τον Κρίσνα και η σεξουαλική πράξη δεν καταδικάζεται από τις Βεδικές γραφές.

Αντίθετα η Σατανική φύση: ΜΓ:Κεφ. 16 στίχος 4

Χαρακτηρίζεται από «Θρασύτητα, υπερηφάνεια, οργή, αλαζονεία, σκληρότητα και αμάθεια».

Και η γέννηση ενός μωρού κάτω από τις ποιότητες αυτές, δεν μας εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις για θεϊκές ιδιότητες και χαρακτηριστικά. Θέλοντας ο Θεός να μας προστατέψει από επιλογές, που δεν μας βοηθούν στη πορεία μας για τη καταστροφής μας, μας αναφέρει τους:

Τρεις δρόμους: ΜΓ:Κεφ. 16 στίχος 21

«Τρεις είναι οι δρόμοι που οδηγούν σ’ αυτή την κόλαση: η σαρκική επιθυμία, η οργή και η απληστία».

Και φυσικά στο σημείο αυτό θα είναι καλό να μάθουμε ποιες μπορεί να είναι οι σχέσεις που μπορούμε να αναπτύξουμε με τον Θεό:

Πέντε σχέσεις που μπορούμε να αναπτύξουμε με το Θεό:

Παθητική, ουδέτερη (σάντα)

Υπηρέτη προς Κύριο (ντάσια)

Φιλίας (σάκξιαμ)

Γονιού προς παιδί (βατσάλυα)

Αγνής ερωτικής αγάπης (κάμα-πρέμα)

Η περιορισμένη από την ύλη ψυχή έχει λησμονήσει το ντάρμα της, το αρχικό και αιώνιο καθήκον. Γι’ αυτό ότι επιχειρεί να κάνει, έχει σαν αποτέλεσμα να τη δεσμεύει όλο και περισσότερο στα δίχτυα του κάρμα. Αγνοώντας το δρόμο της απελευθέρωσης της η ψυχή είναι υποχρεωμένη να μετεμψυχώνεται, να αλλάζει δηλαδή «ενδυμασία», σώμα σε κάθε μια από τις ζωές της και να υποστεί τις συνέπειες όλων των προηγούμενων πράξεων της.

Υπάρχουν όμως εννιά πράξεις: που μπορούν να μας απαλλάξουν από τα δίκτυα της ύλης και των μετενσαρκώσεων, βοηθώντας τη πνευματική μας εξέλιξη και να μας απαλλάξουν από τις δυσκολίες της καθημερινότητας μας πάνω στο πλανήτη. Αυτές οι πράξεις είναι οι παρακάτω και εύχομαι να υιοθετηθούν από τον καθένα μας και να επιτύχουμε σε αυτή την ζωή την απελευθέρωση από τα δεσμά της Ύλης.

Να ακούμε ότι αφορά τον Κύριο (σράβανα)

Να τον δοξολογούμε (κίρτανα)

Να τον θυμόμαστε (νίσκαλα)

Να προσφέρουμε υπηρεσία στα λωτοειδή πόδια του (μπάκτι)

Να τον λατρεύουμε

Να προσευχόμαστε σε Αυτόν

Να τον υπηρετούμε

Να γίνουμε φίλοι του Κυρίου (σάκξιαμ)

Και να προσφέρουμε τα πάντα στον Αυτόν

Ευχαριστώ πολύ που διαβάσατε το κείμενο αυτό

15ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ: “ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ”

2010-02-11T22:03:00.000-08:00

Ομιλήτρια : Αρχοντία Μαραβέλια

Τίτλος : Αγάπη και Έρωτας (Prema και Kama)

Σύμφωνα με τις μυστικιστικές παραδόσεις, χιλιάδες χρόνια πριν το ανθρώπινο χέρι χαράξει τα πρώτα ιδεογράμματα ή το καλέμι του, σμιλεύσει την πρώτη σφηνοειδή γραφή, ο Άρειος άνθρωπος διδάχθηκε τις αιώνιες πνευματικές αλήθειες στη Σανσκριτική γλώσσα από τους αρχαίους πνευματικούς δασκάλους του και μαζί με άλλα, ξεχώρισε τις έννοιες της αγάπης και του έρωτα, της prema και της kama. Αργότερα οι αλήθειες αυτές, μαζί με πολλές άλλες, καταγράφηκαν και έκτοτε παραμένουν οι ίδιες, αναλλοίωτες μέχρι τις ημέρες μας ώστε να μπορεί ο καθένας να τις βρει μέσα στις παλαιές Ινδικές Γραφές και μάλιστα κατάλληλα μορφοποιημένες, μέσα από κάποιο διαφορετικό, κάθε φορά, πρίσμα θεώρησης και έκφρασης, ώστε αυτές οι πνευματικές αλήθειες να γίνονται αέναα καταληπτές από κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από τη θρησκεία και την κουλτούρα του. Ακόμα, να είναι προσιτές σε κάθε μελετητή και φιλόσοφο αλλά κυρίως στον εσωτεριστή, που ψάχνει να βρει το Θεό, όχι μέσα σε ναούς και πανηγύρια αλλά μέσα του, με προσευχή εσωστροφή και διαλογισμό.

Έτσι σήμερα μιλώντας γι’ αυτή τη σχέση αγάπης και έρωτα, prema και kama δεν θα πρωτοτυπήσουμε, δεν θα προσθέσουμε ούτε θα αφαιρέσουμε κάτι στα ήδη ειπωμένα πριν από χιλιετίες αλλά μόνο θα υπενθυμίσουμε τις παλιές διδαχές.

Σύμφωνα με αυτές τις διδαχές: Ο Θεός είναι αγάπη, οι ψυχές σαν πνοές του Θεού ή ακόμα, σαν σταγόνες από τον Ωκεανό της Θεότητας, είναι επίσης αγάπη και ο δρόμος της επιστροφής τους προς το Θεό, είναι μέσω της αγάπης.

Ακόμα λένε διδαχές ότι:

Η ψυχή σαν ομοούσια του Θεού, έχει τις ιδιότητές Του, που είναι Αγάπη – Σοφία – Δύναμη και Συνειδητότητα. Η ψυχή είναι οι ιδιότητές της και οι ιδιότητές της είναι η ψυχή, όπως το φως είναι τα χρώματα της ίριδας και τα χρώματα της ίριδας είναι το φως. Έτσι καθώς ο Θεός είναι αγάπη, είναι και η ψυχή αγάπη. Η ψυχή, αυτό το Θεϊκό στοιχείο του ανθρώπου είναι σύμφυτο με την αγάπη.

Εάν κάτι σκιάζει την αγάπη, αυτό είναι ο νους.

Ένας μεγάλος άγιος ο Κιρπάλ Σινγκ έλεγε ότι: «άνθρωπος μείον νους ίσον Θεός και Θεός συν νους ίσον άνθρωπος».

Υπάρχουν πέντε σχολές Ινδικής σκέψης: Σύμφωνα με την πρώτη από αυτές, στην ερώτηση «Τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να αγαπάει και να ερωτεύεται»;

Η απάντηση είναι: «Η φύση του»!

Ποια όμως είναι η φύση του ανθρώπου;

Άνθρωπος είναι μία ενσαρκωμένη θεία ψυχή, άρρηκτα συνδεδεμένη με ένα νου σε εξέλιξη. Και το μεν σώμα του ανθρώπου εξελίσσεται μέσα στους αιώνες βάσει των νόμων του Δαρβίνου ο δε νους του, εξελίσσεται βάσει των σιδηρών νόμων του κάρμα.

Η ψυχή είναι το θείο, το αιώνιο και άφθαρτο μέρος του ανθρώπου, ο νους και το σώμα του, το πεπερασμένο και φθαρτό.

Στον άνθρωπο δόθηκε να υπάρχει μέσα στη Θεϊκή Δημιουργία με ένα τρόπο, που το κάθε στοιχείο του να προέρχεται και να επικοινωνεί με ένα μέρος του μακρόκοσμου. Έτσι:

H ψυχή του είναι πνεύμα, ένα μέρος του Θεού,

O νους του είναι ένα μόριο του νοητικού πεδίου, του Παγκόσμιου νου όπως λέγεται Kαι το σώμα του μια χούφτα maya, χώμα του υλικού πεδίου, μεταπλασμένη σε σάρκα.

Έτσι εξ ορισμού, η ψυχή του ανθρώπου είναι prema, είναι θεία Αγάπη και ο νους, που είναι αυτός που δημιουργεί το Συναίσθημα, τον Έρωτα και την Προσκόλληση είναι η πηγή του kama, της λαγνείας. Με αυτή τη λαγνεία, τροφοδοτεί ο νους το Αστρικό μας σώμα, που δεν είναι παρά μια αποθήκη με επιθυμίες.

Και επειδή στον άνθρωπο ο νους είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένος, τα ερωτικά συναισθήματα που αναπτύσσει μπορεί να ποικίλλουν πολύ και άλλοτε να υπερέχει το στοιχείο του kama και άλλοτε του prema με αποτέλεσμα ο έρωτας, να μπορεί να αρχίζει σαν μία γεμάτη λαγνεία ερωτική πράξη και να φθάνει τα όρια της Θείας Αγάπης, της προσφοράς και της θυσίας.

Το σώμα, που είναι ο φορέας της ψυχής και του νου και συγκεκριμένα το Αστρικό μέρος του, που ονομάζεται και «Σώμα των επιθυμιών», είναι η πηγή του Πόθου και της Ηδονής και σήμερα ο νους μας δεν είναι παρά ένας πραγματικός σκλάβος του Αστρικού μας σώματος που δεν σκέπτεται παρά μόνο το πώς θα υπηρετήσει τις επιθυμίες και ανάγκες του νου και των πέντε αισθήσεων.

Και έχουμε δυο είδη αγάπης.

Τη μυστικιστική αγάπη με Α: αυτή η αγάπη χαρακτηρίζεται από φιλευσπλαχνία, προσφορά και θυσία. Φιλεύσπλαχνος ο Πατέρας – προσφορά και θυσία ο Υιός.

Αυτή είναι η Θεία Αγάπη, η Χριστιανική αγάπη, η μυστικιστική αγάπη των αγίων και των μυστών. Αυτή είναι η αγάπη για την οποία ο Ιησούς, στην Κοιλάδα των Κέδρων είπε: «Μεγαλυτέρα ταύτης δεν έχει ουδείς, του να δώσει την ψυχή αυτού υπέρ των φίλων του….. Σεις είσθε οι φίλοι μου ….»

Αυτή είναι Aγάπη, είναι αγάπη από το επίπεδο της ψυχής.

Υπάρχει και η αγάπη με α: αυτή η αγάπη είναι συνυφασμένη με την προσκόλληση. Προσκόλληση σε ανθρώπους, ζώα και υλικά αντικείμενα. Oι άνθρωποι αγαπούν ανθρώπους, ζώα και αντικείμενα, καμιά φορά σε τέτοιο βαθμό, που μπορεί να θυσιαστούν γι’ αυτά. Λέγεται ότι ο Μεγαλέξανδρος αγαπούσε το άλογό του το Βουκεφάλα και την αγάπη του γι’αυτόν, την έβαζε αμέσως μετά από αυτή που είχε για τη μητέρα του.

Αλλά και τα υλικά αντικείμενα μπορεί να αγαπάει με πάθος ο άνθρωπος, κυρίως αν αυτά του δίνουν δύναμη, χαρά, ασφάλεια και επιβεβαίωση.

Αυτή είναι η αγάπη, είναι αγάπη από το επίπεδο του νου.

Αγάπη με α στην πιο υψηλή της έκφραση είναι η μητρική αγάπη. Αυτή η αγάπη όμως συχνά υπερβαίνει τα όρια της και γίνεται μυστικιστική αγάπη. Είναι τότε που μια μάνα μπορεί να θυσιάσει τη ζωή της, για το δάχτυλο του παιδιού της.

Από την άλλη μεριά, η κατώτερη έκφραση της αγάπης με α είναι η λαγνεία. Ο πόθος που σε ωθεί να ενώσεις και να προσκολλήσεις επάνω σου ένα άλλο άτομο και να του δημιουργήσεις τις προϋποθέσεις να ζει και να υπάρχει μόνο για σένα. Θέλεις και επιζητείς η ζωή του εάν είναι δυνατό να ανήκει σε σένα.

Αυτή η αγάπη, είναι αγάπη από το επίπεδο των αισθήσεων. Είναι λαγνεία, kama και εγωισμός ενωμένα και αμαλγοποιημένα σε ένα σύνολο.

Έτσι σύμφωνα με αυτή τη σχολή της Ινδικής σκέψης, prema και kama, την αγάπη και τον έρωτα στις ακραίες τους μορφές, μπορεί να τις χαρακτηρίσει κανείς σαν μια “θεία προσφορά ” και σαν ένα “ανθρώπινο εγώ”.

Μία άλλη σχολή Ινδικής σκέψης βλέπει το ζήτημα από μια άλλη προοπτική. Βλέπει τον έρωτα σαν ένα “νοητικό πάθος” που εξελίσσεται και μετουσιώνεται σε “Θεία Αγάπη”. Kαι επειδή όλα τα πράγματα εξελίσσονται μέσα στη Θεία Δημιουργία, βλέπει και το kama να εξελίσσεται σε prema. Βλέπει με την εξέλιξη του νου, το σαρκικό έρωτα που συναντάμε στα ζώα και οφείλεται στις ορμόνες, να μετεξελίσσεται στη μυστικιστική αγάπη των αγίων.

Σύμφωνα με αυτή τη μορφή σκέψης, η έδρα της ψυχής και του νου μέσα στο ανθρώπινο σώμα είναι ο Τρίτος η Απλός Οφθαλμός.

Από τον Τρίτο Οφθαλμό η ψυχή σαν ρεύμα διαχέεται μέσα στο σώμα και διαποτίζει κάθε κύτταρο του σώματός μας, δίνοντάς του ζωή.

Από το ίδιο σημείο, συνεχώς και αδιάλειπτα κατά τη διάρκεια της ημέρας ο νους ενεργοποιεί άλλοτε το ένα και άλλοτε το άλλο, τα διάφορα κέντρα συνειδητότητας ή τσάκρα και μέσα από τις δραστηριότητες που ενεργοποιούν αυτά τα τσάκρα εξυπηρετούνται οι ανάγκες του σώματος και του νου.

Ο νους στην αρχή έχει σαν μοναδικό σκοπό να υπηρετήσει τις ανάγκες του Αστρικού σώματος και φροντίζει για την εκπλήρωση των επιθυμιών του και τότε μιλάμε για ένα κατώτερο νου που λειτουργεί από τα κατώτερα κέντρα συνειδητότητας (τσάκρα).

Αργότερα, με τις συνεχείς μετενσαρκώσεις και με τη Χάρη του Θεού, με την εξέλιξη, ο νους αρχίζει να υπηρετεί το δρόμο της ψυχής προς τη θέωση, την επιστροφή της δηλαδή στο Βασίλειο του Πατέρα και τότε μιλάμε για ένα ανώτερο νου που λειτουργεί από τα ανώτερα κέντρα συνειδητότητας (τσάκρα).

Έτσι όταν λέμε ότι ο νους εξελίσσεται, σημαίνει ότι λειτουργεί όλο και από πιο ανώτερα κέντρα συνειδητότητας και αρχίζει και εξυπηρετεί όλο και λιγότερο τις ανάγκες του σώματος και όλο και περισσότερο τις ανάγκες της ψυχής, που είναι το ασφαλές ταξίδι της επιστροφής της στη Θεία Αγκαλιά Του.

Με άλλα λόγια, αρχικά, ο νους λειτουργεί από το επίπεδο των αναγκών του Αστρικού σώματος και βοηθάει τη διαιώνιση του είδους και τη χαρά της σαρκικής ηδονής, τα δε συναισθήματα που δημιουργεί είναι γεμάτα kama. Αργότερα με την εξέλιξή του, ο νους λειτουργεί από το επίπεδο της ψυχής, οπότε τα συναισθήματα που δημιουργεί τα χαρακτηρίζει η prema.

Ένας νους που είναι αρχικά διαρκώς εστιασμένος στο muladara tsakra, το έσχατο τσάκρα, αυτό της σαρκικής επιθυμίας και αναπαραγωγής, θα έρθει με την εξέλιξη κάποτε η στιγμή, που η προσήλωσή του θα είναι διαρκώς εστιασμένη στο κέντρο της καρδιάς και αργότερα σε αυτό του Τρίτου Οφθαλμού.

Ο ενστικτώδης έρωτας θα μετουσιωθεί σε αγάπη, η αγάπη θα πλατύνει και από εγωιστική αγάπη θα γίνει οικουμενική αγάπη και αυτή τελικά θα μετεξελιχθεί σε

Θεία ή μυστικιστική αγάπη.

Επειδή όλα όσα έχει παραχωρήσει ο Θεός στον άνθρωπο έχουν ένα λόγο ύπαρξης, όλα τα συναισθήματα από τη λαγνεία μέχρι τη θεία λατρεία είναι εργαλεία για την εξέλιξη του νου μας. Γι αυτό, το να είναι λάγνος ένας άνθρωπος, είναι κάτι ανθρώπινο. Όμως το να παραμένει στη λαγνεία και να περάσει όλη του ζωή μέσα σε αυτή, αυτό είναι διαβολικό.

Ο σοφός Σανκαρά, ο Σωκράτης της Ινδίας συνήθιζε να λέει: «Μην απατάστε. Για ότι υπάρχει, υπάρχει λόγος που υπάρχει γιατί αυτό προβλέπει το Θείο Σχέδιο. Τίποτε δεν γίνεται που να είναι αντίθετο με το Θέλημά Του».

Καθώς είναι γνωστό, η φιλοσοφία αρχίζει εκεί που τελειώνει η επιστήμη. Και όταν

η φιλοσοφία θέτει ερωτήματα που δεν μπορεί να τα απαντήσει η επιστήμη, τότε, έρχεται η μυστικιστική εμπειρία, η “Εσωτερική επιστήμη” που δίνει όλες τις απαντήσεις.

Prema και Kama είναι οι Συμπληγάδες πέτρες μέσα από τις οποίες περνάει το πλοίο του Οδυσσέα, προκειμένου η ψυχή του να εκπληρώσει το νόστο της. Τη Θέωση.

Την επιστροφή στην Ιθάκη, την επιστροφή στην Πατρίδα.

Prema και kama δεν είναι το καλό και το κακό, είναι και τα δύο δώρα του Θεού.

www.sos-athens.gr – www.sos.org

15o ΣΥΜΠΟΣΙΟ : ΕΡΓΟ ΛΟΓΟΥ ΑΓΑΠΗΣ

2010-02-08T05:39:00.000-08:00

Ομιλητές : Γιώργος Κλειδαράς – Ειρήνη Γιαννετάκη

Τίτλος : ΕΡΩΤΑΣ, Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΣΤΟ ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα, το σώμα και την ψυχή, ο άνθρωπος δημιούργησε τέτοιο χάσμα, ώστε για τους περισσότερους ανθρώπους, ό,τι ανήκει στο άυλο είναι ανώτερο, ενώ κάθε τι το υλικό είναι περιφρονημένο και υποβιβασμένο Ο Έρωτας είναι η ώθηση για τη δημιουργία των πολιτισμών. Τους γεννά και τους αναπτύσσει μέσα από την παιδεία, την τέχνη, τη θρησκεία, την επιστήμη κι ό,τι αποτελεί κάθε κουλτούρα κι αναδεικνύει την πνευματικότητα μέσα στην καθημερινή ζωή. Είναι τραγική ειρωνεία η συνήθεια του ανθρώπου, να τρέχει πιο γρήγορα όταν έχει χάσει το δρόμο του και να πιάνεται πιο πολύ από την έρευνα, τις στατιστικές και τις τεχνικές, όταν έχει χάσει τις αξίες και το νόημα της αγάπης.

Μαθαίνοντας από μικροί τη ντροπή και την ενοχή για το άγγιγμα, το χάδι και την αγκαλιά βάζουμε σε κίνδυνο την υγιή ανάπτυξη των παιδιών μας, καταστρέφοντας την αθωότητά τους. Όταν κάποιος αγγίζει το συνάνθρωπό του ψυχικά, συναισθηματικά και πνευματικά είναι φυσικό να έχει την ανάγκη να τον αγγίξει και σωματικά. Κάθε μορφή επικοινωνίας είναι ψυχοσωματική και κάθε μορφή επικοινωνίας έχει μια σωματική διάσταση ανάλογη της ψυχικής και της πνευματικής. Η γενετήσια λειτουργία έχει την αντίστοιχη σωματική της διάσταση, αλλά είναι ανεπίτρεπτο να ταυτίζεται μαζί της το σωματικό άγγιγμα. Η ταύτιση αυτή δεν υπάρχει στην ανθρώπινη φύση αλλά την επιβάλλει στον άνθρωπο μια αντίληψη, που ενώ φαίνεται να αποβλέπει στην παρεμπόδιση της «ερωτικής ανηθικότητας» ουσιαστικά είναι η βασικότερη αιτία της, ματαιώνοντας έτσι την ικανοποίηση της πιο ανθρώπινης ανάγκης, που είναι η ανάγκη για πραγματική ψυχοσωματική επικοινωνία, κάνοντάς την λαγνεία. Όταν δυο άνθρωποι δεν μπορούν να αγγίξουν ο ένας τον άλλον, τότε η βία φουντώνει σαν μια διεστραμμένη ανάγκη για επαφή. Το άγγιγμα είναι η φωνή της σιωπηλής έκφρασης που αποφεύγει τις παγίδες των λέξεων, επιβεβαιώνοντας με θέρμη την εμπιστοσύνη και την αφοσίωση των φίλων ή των εραστών.

Όσο πιο εύκολα γυμνώνουμε το σώμα, τόσο πιο δύσκολα γυμνώνουμε την ψυχή και ίσως έτσι βρήκαμε τον πιο αποτελεσματικό τρόπο για να αποφεύγουμε το τελευταίο. Σήμερα, το να δίνεται κανείς πραγματικά στον άλλο, μπορεί να θεωρηθεί σαν τρόπος με τον οποίο εκφράζεις κάποια απαίτηση από αυτόν κι αυτό τον φοβίζει. Έτσι, αυτό που παραλείπεται είναι η εμπειρία της προσφοράς συναισθημάτων, το μοίρασμα των οραμάτων, το δόσιμο του εσωτερικού ψυχικού πλούτου, που κανονικά χρειάζεται χρόνο και που δίνει τη δυνατότητα στην αισθησιακή διέγερση να αυτοϋπερβεί τον εαυτό της σε συναίσθημα και στο συναίσθημα να αυτοϋπερβεί τον εαυτό του σε στοργή και να γίνει αγάπη.

Ο παλιός άνθρωπος ήθελε να ερωτεύεται χωρίς να πλησιάζει σωματικά τον άλλο, ο σημερινός άνθρωπος θέλει να έχει οργασμό με τον άλλο χωρίς να ερωτεύεται. Το φύλο συκής έχει πια μεταφερθεί από τα γεννητικά όργανα στο πρόσωπο ή τέλος πάντων σε ό,τι μπορεί να μας εκθέσει και να μας φανερώσει στον άλλον. Με τον «ελεύθερο» έρωτα που καθιερώθηκε δεν μαθαίνει κανείς να αγαπάει. Το αποτέλεσμα είναι οι νέες αντιλήψεις μας για τον έρωτα να μας οδηγούν σε σύγχυση και αντίφαση. Οι άνθρωποι που δοκίμασαν όλη αυτή τη σεξουαλική ελευθερία παραπονιούνται για την έλλειψη συναισθήματος και πάθους. Όμως το πάθος, που είναι ένα στοιχείο του έρωτα που αρνηθήκαμε, γυρίζει από την απώθησή του για να ταράξει ολόκληρη την ύπαρξη του ανθρώπου και φανερώνεται σε κάθε μας σχέση, μέσα από τη φροντίδα και την αφιέρωσή μας σε αυτή.

Η επιτυχία ενός γάμου ή μιας σχέσης δε μετριέται με την ποσότητα των οργασμών ή την τεκνοποίηση, αλλά με την ικανότητα του ζεύγους να εκφράσει, να εκδηλώσει και να προσφέρει ισορροπημένα την ψυχοσωματική του ενότητα, το γέννημα του έρωτα και της αγάπης τους. Γι’ αυτό χρειάζεται ο άνδρας και η γυναίκα να καλύψουν τη βαθύτατη ανάγκη τους για τρυφερό λόγο, απαλό χάδι και προπαντός, να αισθανθούν ήσυχα τη ζεστασιά της παρουσίας του άλλου, ακίνητοι και μαγεμένοι. Μαθητεύοντας τον έρωτα ως τον τρόπο να ζεις στη Χάρη και την Αγάπη του Θεού και προσδίδοντάς του ιερότητα, να διασφαλίσουν την ιερότητα της ίδιας τους της ζωής, βιώνοντας τη μεταμόρφωσή τους σε Θείες, Ουράνιες Υπάρξεις.

Σε αντίθεση με το σεξ, στον έρωτα επιθυμούμε να παραμείνουμε άγρυπνοι για να σκεπτόμαστε το αγαπημένο μας πρόσωπο, να θυμόμαστε, να δοκιμάζουμε, να ανακαλύπτουμε νέες πλευρές αυτής της εμπειρίας. Η ηδονή δεν συνίσταται στην εκτόνωση της έντασης, αλλά στη διατήρηση και αύξησή της. Επιδίωξη δεν είναι η ικανοποίηση και η χαλάρωση, αλλά η λαχτάρα και η διαρκής αναζήτηση κι εμβάθυνση, ο διακαής πόθος που οδηγεί στην ολοκλήρωση του ανθρώπου «παγιδεύοντάς τον» σε υπερβάσεις. Ο έρωτας διαρκώς υπερβαίνει όλες τις τεχνικές και αποδοκιμάζει κάθε «εγχειρίδιο» για το πώς και πού, πετώντας ανάλαφρος σε ύψη πέρα και πάνω από κάθε κανόνα. Αποτελεί μια στάση ζωής. Δεν μπορεί κανείς να είναι ερωτικός με έναν άνθρωπο και να μην είναι ερωτικός γενικά. Όταν αισθανόμαστε ότι κατέχουμε τον άλλον, ο έρωτάς μας γι΄ αυτόν έχει πεθάνει. Ο έρωτας δεν είναι κατοχή, είναι αναζήτηση. Γιατί τον άλλον μπορούμε να τον συναντάμε ανεξάντλητα, βαθύτερα και ουσιαστικότερα

Όταν ερωτευόμαστε παραδίνουμε το κέντρο της υπάρξεώς μας. Από την προηγούμενη κατάστασή μας εκσφενδονιζόμαστε σε ένα κενό και αν και ελπίζουμε ότι θα φθάσουμε σε έναν καινούριο κόσμο, σε μια καινούρια ύπαρξη, ποτέ δεν είμαστε βέβαιοι. Ο κόσμος εκμηδενίζεται, δεν ξέρουμε αν θα ξαναχτιστεί. Ο έρωτας είναι μια αναμφισβήτητη διακινδύνευση, είναι μια μορφή αυτοαπώλειας. Το να αγαπάς ολοκληρωτικά, φέρνει μαζί του την απειλή του εκμηδενισμού των πάντων. Το να αγαπάς είναι να ριχτείς σε μια περιπέτεια χωρίς καμιά εξασφάλιση. Και αυτήν την αβεβαιότητα και τον φόβο τον αισθανόμαστε τόσο όταν παραδινόμαστε στον έρωτα του ανθρώπου όσο και στον Έρωτα του Θεού. Η δυσκολία της προσευχής έχει να κάνει με αυτόν ακριβώς τον τρόμο.

Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση της οικογένειας και των σχολείων μας, οδήγησε στην ταύτιση του έρωτα με τη γενετήσια λειτουργία, μα και σε μιαν αντίληψη ενός κατακτητή-εξουσιαστή κι ενός κατακτημένου-εξουσιαζόμενου ή σε ένα σκληρό φεμινισμό και συνεπακόλουθα σε αμέτρητες «ανθρωποθυσίες» απ΄ όπου κι αν το εκλάβει κανείς, αφού ισοπεδώνει μια τόσο προσωπική εμπειρία και πληγώνει ανεπανόρθωτα τόσο την ύλη όσο και το πνεύμα, τόσο το σώμα όσο και την ψυχή. Χρειαζόμαστε λοιπόν Ερωτική Παιδεία και όχι σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και για να την έχουμε, χρειάζεται πρώτα να ερωτευτούμε την παιδεία γιατί αυτή θα μας δώσει την αγωγή, τη μόρφωση, την πνευματική καλλιέργεια και τη φώτιση.

Οι δάσκαλοι, χωρίς αυτό να παρανοηθεί, θα πρέπει να γίνουν πιο ερωτικοί και να αισθανθούν το φλογερό εκείνο πάθος για το πρόσωπο του μαθητή, που είναι απαραίτητο για να μπορέσουν να του διδάξουν πραγματικά το μάθημα του έρωτα. Ίσως λοιπόν, η πραγματική ανάγκη αυτή τη στιγμή δεν είναι για παιδεία στον έρωτα, αλλά για έρωτα στην παιδεία. Χωρίς πάθος ο έρωτας αρρωσταίνει και πεθαίνει, δεν αναπτύσσεται Το έργο του έρωτα είναι να σκορπίζει την αγάπη στους ανθρώπους, να ενσπείρει το πνεύμα της ζωής. Όπου υστερεί η ζωή, ο έρωτας αυξάνεται και παρέχεται για να ζωογονήσει.

Αθήνα, 31-1-2010

Η πραγματική γνώση του έρωτα είναι το ίδιο του το βίωμα, και αυτό είναι το μόνο που πραγματικά μπορείς να μεταδόσεις σε κάποιον άλλον ως παιδεία, κι όχι κάποιο κείμενο ή διανοητική γνώση. Η αληθινή γνώση του έρχεται μέσα από τις σχέσεις των ανθρώπων κι αν δούμε τι είναι πραγματικά ο έρωτας, θα δούμε ότι όλες οι ουσιαστικές σχέσεις είναι ερωτικές, γιατί ο έρωτας είναι η βάση της ζωής, η ορμή προς ένωση, είναι το πάθος για τον άλλον ως πρόσωπο, όχι για τον άλλο ως αντικείμενο. Η ερωτική αυτή διαδικασία δεν είναι κάτι που σταματάει με μιαν εκτόνωση, στην πραγματικότητα δεν έχει τέρμα, δεν σταματάει ποτέ. Κινείται διαρκώς από δόξα σε δόξα, γίνεται όλο και πιο εκστατική, όλο και πιο αποκαλυπτική, αλλά ποτέ δεν εξαντλείται η δυνατότητά της για πληρότητα. Σε συγκλονίζει το εσωτερικό κάλλος του άλλου, οι σκέψεις, τα συναισθήματα και η πνευματικότητά του. Ο έρωτας, όταν εκπληρώνει την πραγματική του φύση και σκοπό, είναι η ένωση δύο προσώπων και όχι δύο σωμάτων. Αυτός είναι η βάση κάθε αληθινής σχέσης και είναι μια διαδικασία που για τον άνθρωπο αρχίζει στη γη, για να φθάσει στον ουρανό. Γιατί ο Έρωτας του Θεού είναι ο τελικός του στόχος, αλλά δεν μπορείς να νοιώσεις το πάθος του όντως Έρωτος για το Θεό, χωρίς να το νιώσεις για τον άνθρωπο.

Η απομάκρυνση από αυτό που είμαστε προορισμένοι να ζήσουμε, μας προκαλεί σκληρότητα και οργή. Είναι το αποτέλεσμα μιας συνεχούς ματαίωσης των ευκαιριών που μας προσφέρει η φύση και η ζωή μας, για την ικανοποίηση αυτής της βαθιάς και κρίσιμης ανάγκης μας να συναντήσουμε πραγματικά τον άλλο. Αυτή η συνάντηση, που είναι η συνάντηση του όλου ανθρώπου με τον όλο άνθρωπο, είναι η μόνη γνήσια ερωτική εμπειρία, όπου η ερωτική ορμή δεν κλιμακώνεται για να φθάσει σε ένα αποκορύφωμα και τελικά να ξεθυμάνει.

Η παθολογία του έρωτα

(Στη μνήμη του Β. Ράιχ)

Η γεννήτρια όλης της ανθρώπινης ύπαρξης κινείται απ’ τη βίο (γενετήσια)ενέργεια. Μάθαμε επίσης πως ο καθολικός σωματικός σπασμός έχει σταματήσει να εμφανίζεται στον άνθρωπο, εξαιτίας της θωράκισης κάθε παιδιού που γεννιέται μέσα στην κοινωνία και πως μ’ αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος έκλεισε τη μόνη, αληθινά ισχυρή, ασφαλιστική δικλείδα της κοινωνικής αυτορύθμισης και τη μοναδική συναισθηματική πόρτα που οδηγούσε στην ίδια του τη φύση. Ο παραγωγικός παράγοντας, «εργατική δύναμη» αποτελεί βασικά μια εξιδανικευμένη σεξουαλική ενέργεια. Η σεξουαλική ενέργεια μπορεί να εξιδανικευτεί ως ένα ώριμο επίπεδο, αν συνεχιστεί για πολύ η εκτροπή της ενέργειας, η προαγωγή της εξιδανίκευσης μεταμορφώνεται στο αντίθετό της, σε μια διαταραχή της ικανότητας για εργασία.

Ο φόβος του θανάτου όμως κινητοποιεί βαθιά μέσα μας φόβο για την ζωή, φόβο για τον έρωτα: «έρωτα που δεν γονάτισες ποτέ στον πόλεμο, έρωτα που ορμάς και γεμίζεις την πλάση, κανείς δε σου γλιτώνει, μηδέ θνητός, μηδέ θεός αθάνατος». Έχει βαθιά επίγνωση ο έρωτας γι’ αυτό έχει στην φύση του την υπέρβαση του θανάτου και την θυσία όπου ξεπερνά το πρόσωπο και γίνεται υπέρ πολλών, τότε καθίσταται Αγάπη. Και αφού είναι ο έρωτας το εισιτήριο της αθανασίας του, αν το χάσει, εγκλωβίζεται στην θνησιγενή υλική φύση του. Ο έρωτας καταλύει τον χώρο, τον χρόνο και την μορφή, σε ένα κόσμο δίχως ταχύτητες όπου το εγώ και το εσύ χάνονται στην ενότητα της μίας Ψυχής που είμαστε. Η αληθινή αιτία της πτώσης του προπατορικού αμαρτήματος πρέπει να αναζητηθεί όχι στον έρωτα που είναι ενότητα και ζωή, αλλά στην αίσθηση της εξατομίκευσης, του διαχωρισμού, της κατάκρισης και της
ανευθυνότητας που κατά κανόνα εμφανίζεται ως μετάθεση ευθυνών

Η οργαστική επαφή συμβαίνει στον οργανισμό. Δεν «κατορθώνεται». Γίνεται μόνο μ’ ορισμένους άλλους οργανισμούς κι απουσιάζει στις περισσότερες περιπτώσεις. Γι’ αυτό αποτελεί το θεμέλιο της πραγματικής σεξουαλικής ηθικής. Βιοενεργετικά, ο οργασμός σημαίνει απώλεια της ατομικότητας του ανθρώπου μέσα σε μια διαφορετική διάσταση ύπαρξης. Ο φόβος των ανδρών για την κατάσταση του μη νου, της απώλειας του εγώ που συμβαίνει στη διάρκεια της οργασμικής εμπειρίας, της ερωτικής τρέλας, τους στέρησε τις οργασμικές εμπειρίες των τυχερών προπατόρων τους με τις ιέρειες της Σελήνης. Η σεξουαλική, ερωτική ενέργεια που είναι πρωταρχικής σημασίας για την εξέλιξη του ανθρώπου, όσον αφορά την διαχείρισή της, εάν δεν ανακυκλωθεί σωστά μέσω του έρωτα, τότε μολύνει με κάποιο τρόπο ενεργειακά

Η ηθική ρύθμιση της σεξουαλικής ζωής, απ’ την οικονομία της ιδιωτικής επιχείρησης και την αστική κοινωνία, βοηθιέται στο έργο της από σεξουαλικούς ανασχετικούς παράγοντες που δημιουργούνται στο άτομο απ’ την παιδική ηλικία και μετά. Οι ανασχετικοί αυτοί παράγοντες δημιουργούν μια ασυμβίβαστη αντίφαση: απ’ τη μία μεριά επιφέρουν ένα σεξουαλικό αποκλεισμό, που οφείλεται στην σεξουαλική απώθηση και κατά συνέπεια μια οξυμένη σεξουαλική επιθυμία. Απ’ την άλλη μεριά, επιφέρουν μια μετατροπή στην ψυχική δομή του ατόμου με μια μειωμένη ή εντελώς διαταραγμένη ικανότητα για ικανοποίηση. Η αντίφαση αυτή, η οποία αποτελεί μια αντίθεση ανάμεσα στην ένταση και την ικανότητα ευτυχίας της ικανοποίησης, που δε μπορεί ν’ αποτραπεί, παράγει μεταμορφωμένες αντιδράσεις της σεξουαλικής ενέργειας, με τη μορφή νευρώσεων, διαστροφών κι αντικοινωνικών μορφών σεξουαλικής συμπεριφοράς. Μας λένε ότι αν δεν
ήταν τόσο ακόλαστος, τόσο φιλήδονος, τόσο αμαρτωλός ο άνθρωπος, η γη θα ήταν ένας παράδεισος. Αισθάνεσαι κατάπληξη όταν διαπιστώνεις πως ένα σύστημα σκέψης που επέζησε χιλιάδες χρόνια, δεν έφτασε ποτέ να θέσει το ερώτημα: από πού προέρχονται οι ακόλαστες φιλήδονες και αμαρτωλές κλίσεις του ανθρώπου; Αν υπάρχουν από πάντα, αν είναι «απόλυτες», αν ο γιος του Θεού χρειάστηκε να πεθάνει πάνω στο σταυρό για να απελευθερώσει την ανθρωπότητα απ’ το μεγάλο της σφάλμα, τότε η δημιουργία του Θεού δεν μπορεί να έχει το βαθμό τελειότητας που θέλουν να της αποδίδουν.

Το πρόβλημα του αν ένα παιδί ζει τις πρώτες γενετήσιες συγκινήσεις του μέσα στην αγωνία ή χωρίς αυτήν δεν έχει να κάνει ούτε με την φιλοσοφία ούτε με την ηθική, μα με την ασφάλεια της κοινωνικής λειτουργίας. Σαν γιατρός, παιδαγωγός ή κοινωνικός λειτουργός δεν μπορεί κανείς να εκφράσει παρά μια και μόνη γνώμη κι όχι πέντε, πάνω στις σαδιστικές ή πορνογραφικές φαντασιώσεις που δημιουργεί ένας έφηβος κάτω από την πίεση της ηθικολογίας. Το να εμποδίσεις με κάθε τρόπο χιλιάδες γυναίκες να πεθάνουν από καρκίνο της μήτρας μόνο και μόνο γιατί τους επέβαλαν την εγκράτεια, γιατί χιλιάδες καρκινολόγοι αρνούνται να παραδεχθούν το ολοφάνερο ή δεν τολμούν να το δηλώσουν από κοινωνική μικροψυχία, δεν είναι πρόβλημα φιλοσοφικό μα αναγκαιότητα κοινωνική και προσωπική. Μία φιλοσοφία που επιμένει να εξυμνεί την καταπίεση των ζωικών λειτουργιών των παιδιών και των εφήβων, είναι μια δολοφονική φιλοσοφία.

Περιβάλλεται από ένα θώρακα συναισθηματικής ακαμψίας που αντανακλάται και στη σωματική του στάση και υγεία. Κάθε ερωτική ορμή βρίσκει τον δρόμο της φραγμένη από το τείχος της «θωράκισης». Έτσι για να εκφραστεί είναι αναγκασμένη να τρυπήσει με βία το τείχος αυτό μεταβαλλόμενη αναπόφευκτα σε σκληρότητα και μίσος. Η καταστροφή του περιβάλλοντος, οι άρρωστες σχέσεις, η διαρκής μη ικανοποίηση είναι πλέον φυσικά επακόλουθα. Η «θωράκιση» εμποδίζει τις θεμελιακές οργανικές αισθήσεις και επομένως και κάθε αληθινή αίσθηση ευεξίας. Η αίσθηση του ίδιου μας του σώματος είναι ανύπαρκτη και μαζί με αυτήν και η αυτοπεποίθηση. Τις αισθήσεις μας αντικαθιστούν οι «θεατρινισμοί» και το «ψευτοφιλότιμο». Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος σχίζεται σε δύο αντιφατικές οντότητες: το σώμα από την μια πλευρά και την ψυχή και το πνεύμα από την άλλη.

Η οργόνη κυλάει αρμονικά στην «πλάτη» κάθε έμβιου οργανώματος. Με την σεξουαλική διέγερση αρχίζει να διεγείρεται για να ξεφύγει από την ζωική μεμβράνη. Αυτό γίνεται εφικτό με
ένωση και σύντηξη με ένα δεύτερο οργανισμό με τέτοιο τρόπο ώστε η κατεύθυνση της διέγερσης του δεύτερου οργανισμού να ταυτίζεται με την κατεύθυνση των οργανοκυμάτων στον πρώτο. Οι προοργασμικές κινήσεις του σώματος, αλλά κυρίως οι οργασμικοί σπασμοί, αντιπροσωπεύουν έντονες προσπάθειες των απελευθερωμένων κυμάτων οργόνης των δύο οργανισμών να έρθουν σε σύντηξη μεταξύ τους, να επεκταθούν ο ένας μέσα στον άλλον.

Στις γυναίκες που έχουν οργασμούς κλειτοριδικούς υπάρχουν έντονες ψυχικές αντιορμές προερχόμενες από ένα σύμπλεγμα αρσενικότητας που αντιτίθεται στην εγκατάλειψη στον αρσενικό σύντροφο. Αν αυτές οι τελευταίες είναι αρκετά δυνατές αποκλείουν ένα μέρος της λιμπιντικής επιθυμίας από την συμμετοχή στην οργαστική απεκφόρτιση και οδηγούν συχνά σε συγκρούσεις πριν, στην διάρκεια ή μετά την σεξουαλική πράξη.

Μέσα στην καταστροφική του αντίθεση προς τη ζωή, ο θωρακισμένος οργανισμός επιτίθεται σε ότι βρει μπροστά του, καταπατώντας έτσι τις ιδιότητες που καθώς λέει ο ίδιος αποτελούν το ιδανικό της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το καταστροφικό του μίσος κατευθύνεται πρώτα απ’ όλα – αποκλειστικά θα μπορούσαμε να πούμε– ενάντια στις αυθεντικές και πλούσιες εκδηλώσεις της ζωής, ενάντια σ’ ό,τι μέσα στη ζωή είναι αυθορμητισμός, δόσιμο ενθουσιασμός, ορμή, μεθύσι, τρέλα. Το πρώτο του θύμα είναι πάντα ο αυθορμητισμός και η ελευθερία στο σωματικό τομέα. Προφασιζόμενος λόγους ιδεαλισμού ή υγιεινής, ο θωρακισμένος οργανισμός πνίγει κάθε αυθόρμητη εκδήλωση της ζωής στον εαυτό του και στους άλλους. Ο θωρακισμένος άνθρωπος μπορεί να παρουσιάζεται διαλλακτικός σε όλες τις καταστάσεις, μπορεί μάλιστα να είναι γοητευτικός, αξιαγάπητος, εξυπηρετικός. Μα μόλις βρεθεί απέναντι σ’ ένα ζωντανό οργανισμό που λειτουργεί δίχως θωράκιση, η πρώτη του αντίδραση είναι η οργή.

Η ταύτιση του έρωτα με το υπερβατικό, τόσο φυσική για τους αρχαίους Έλληνες που τον
αποκαλούσαν «δαίμονα», προκαλεί έντονη αντίδραση και ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να παρακάμψει ή να αρνηθεί όλη αυτή την περιοχή. Αλλά αυτό σημαίνει ότι έτσι ευνουχίζει τον έρωτα, αποστερώντας από τον εαυτό του τις ίδιες τις πηγές της γονιμότητάς του. Γιατί το ακριβώς αντίθετο του δαιμονικού δεν είναι η ασφάλεια της λογικής και η ήρεμη ευτυχία, αλλά η επιστροφή στο άψυχο. Ο δαίμων για τους αρχαίους Έλληνες είναι μια εσωτερική φυσική ορμή, από την
οποία πηγάζει η δημιουργική δύναμη του ποιητή, του καλλιτέχνη, του μύστη, όπως επίσης η δύναμη της αγάπης του εραστή. Ο Πλάτων ισχυριζόταν ότι μια θεία μανία καταλαμβάνει τον δημιουργικό άνθρωπο. Αυτό που αποκαλούν δαίμονα οι αρχαίοι Έλληνες είναι η ενέργεια του Θεού μέσα στον άνθρωπο, που είναι μια ώθηση που δεν καταργεί την ελευθερία του ανθρώπου, αλλά αντίθετα, γίνεται πεδίο άσκησης αυτής της ελευθερίας. Γι’ αυτό και μπορεί ο άνθρωπος αυτή την ώθηση να τη χρησιμοποιήσει τόσο για την πραγματοποίηση του καλού, όσο και του κακού. Στους αποστόλους και τους μάρτυρες η ορμή αυτή γίνεται πνευματική μέθη. Σε άλλους γίνεται λαγνεία, οργή και δίψα για δύναμη. Η ορμή αυτή μπορεί να γίνει είτε δημιουργική είτε καταστρεπτική και προφανώς δεν αναφέρεται σε μια θεμελιακή, αρχετυπική λειτουργία της ανθρώπινης εμπειρίας, είναι μια υπαρξιακή πραγματικότητα στον άνθρωπο. Είναι η ορμή σε κάθε ανθρώπινο ον να πραγματώσει το σκοπό της ύπαρξής του, να συνεχίσει και να αυξήσει τον εαυτό του.

Όταν η ορμή αυτή διαστρέφεται, γίνεται επιθετικότητα, εχθρότητα, σκληρότητα, όλα εκείνα που προέρχονται από μας και μας προκαλούν φρίκη και που τα απωθούμε ή τα προβάλλουμε στους άλλους. Αλλά είναι και η άλλη όψη της ίδιας ορμής που δίνει δύναμη σε κάθε δημιουργικότητα. Ολόκληρη η ζωή είναι μια ροή ανάμεσα στις δύο όψεις αυτής της εσωτερικής ορμής.

Η οργαστική λειτουργία πρέπει να είναι ένα αναπόσπαστο μέρος –και πολύ βασικό σε εκείνον– του κόσμου της φύσης. Περιέχει με ξεκάθαρη μορφή κάθε βασική λειτουργία όλης της ζωντανής ύλης: ένταση, χαλάρωση, φόρτιση και εκφόρτιση καθώς επίσης και τις δυο θεμελιακές κατευθύνσεις της ροής της νευροφυτικής διέγερσης, που θα χρειαστούν παραπέρα προσεκτική επεξεργασία. Η οργαστική εκφόρτιση γεννάει ένα αίσθημα ηδονής και συγχώνευσης με το ερωτικό αντικείμενο, η παρεμπόδισή της οδηγεί σε άγχος και σε ένα αίσθημα απομόνωσης. Κρατάει το κλειδί για την κατανόηση του προβλήματος ζωή -νους. Τρία στοιχεία είναι απαραίτητα για να σχηματιστεί μια νεύρωση: Η εξωτερική αποστέρηση. Η καθήλωση της λίμπιντο και οι Ψυχικές συγκρούσεις. Η ανάπτυξη του εγώ πραγματοποιείται παράλληλα μ’ αυτήν της λίμπιντο και το ένα επηρεάζει το άλλο. Αν η λίμπιντο είναι καθηλωμένη σε ένα σημείο, δυο δυνατότητες παρουσιάζονται: 1) το εγώ υποχωρεί και έχουμε σαν αποτέλεσμα την διαστροφή ή τον παιδισμό, 2) το εγώ δεν υποχωρεί, δημιουργείται σύγκρουση, απώθηση της λίμπιντο και τελικά νεύρωση. Η γυναίκα είναι σύζυγος αυτού ο οποίος την αγαπά, κι ο τύραννος που τους χωρίζει, χωρίζει αυτό που ο Θεός θέλει να ενώσει, γιατί ο Θεός είναι η αγάπη. Κι όταν η γυναίκα αφήνεται σε εκείνον ο οποίος δεν αγαπά, διαπράττει μοιχεία.

Σε βιοενεργειακό επίπεδο διαφορετικά πράγματα κινητοποιούνται στο ορμονικό σύστημα και τις εγκεφαλικές μας λειτουργίες ανάλογα τις επιλογές μας. Παραδείγματος χάρη, ο θωρακισμένος άνθρωπος που φοβάται τον έρωτα και η αγάπη τον κάνει να αισθάνεται άβολα, έχει σαφέστερα σοβαρό πρόβλημα, όχι μόνο με τον εαυτό του, αλλά και με τους άλλους και ως εκ τούτου και με το Θεό. Ζει το αντίθετο του «Αγαπάτε Αλλήλους». Επηρεάζεται κυρίως από το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, τον ερπετοειδή εγκέφαλο και τον κερκοφόρο όπου κινείται το σύστημα τιμωρίας και ανταμοιβής και εκκρίνονται ορμόνες αντίστοιχες με το αίσθημα της οδύνης ή της ηδονής. Εκεί βασίστηκε η διδαχή μη κάνεις στους άλλους ότι δεν θα ήθελες να κάνουν εκείνοι σε σένα. Σήμερα αποτελεί μάθημα πνευματική διάκρισης για το πώς η λεπτοφυής πλάνη επηρεάζει την διάνοια, τα συναισθήματα και τις πράξεις μας μέσα από ένα σύστημα ιδεών που μοιάζουν σωστές.

Αντίθετα από το σιωπηλό διαλογισμό ο Λόγος της προσευχής συνδέεται με τον πρόσθιο εγκέφαλο και τη λειτουργία του εξανθρωπισμού και μιας δημιουργικής νοημοσύνης που καλλιεργείται με στάση συμμετοχής και συνυπευθυνότητας δρώντας παρεμβατικά και βάση της στάσης νου που δίδαξε ο Χριστός «Κάνε στους άλλους ότι θα ήθελες να κάνουν οι άλλοι σε εσένα». Μιλάμε για δυο διαφορετικούς τρόπους ζωής, σε δυο διαφορετικούς κόσμους.

Η οικειοποίηση της πνευματικής εμπειρίας και η μη ανακύκλωσης της αποτελεί πνευματικό αυνανισμό. Το τμήμα αυτό του εγκεφάλου συντηρείται από τον κατώτερο νου ή διάνοια και χαρακτηρίζεται από την απουσία Λόγου, με την έννοια της δόνησης που γειώνεται στην γη ως ήχος, όχι άναρθρος αλλά ως Λόγος του Άνω Θρώσκωντος δηλαδή του ανθρώπου για τον οποίο γράφτηκε «Θεοί Εστέ». Έτσι η δύναμη μετουσίωσης του Λόγου κινητοποιείται ξεκάθαρα στην Προσευχή ενώ απουσιάζει από τον διαλογισμό κατά τον οποίον λειτουργούμε με αποστασιοποίηση και αποενοχοποίηση, ενεργοποιώντας μια βαθύτερη δέσμευση. Αυτή η οικειοποίηση Φωτός στην πράξη τροφοδοτεί τον υποκριτικό εωσφορικό εαυτό, που χαρακτηριστικό του είναι η έλλειψη σεβασμού προς το Λόγο και τη Ροή του, «αυτό που οι αρχαίοι φιλόσοφοι ονόμαζαν αισχρόν». Εάν δεν εμπεριέχεται η λειτουργία του διαλογισμού στην προσευχή ή η προσευχή μέσα στον διαλογισμό αν δεν βαπτίζεται ο νους μες την καρδιά, απλά τροφοδοτούμε τις ψευδαισθήσεις μας.

Δεν μπορεί κανείς να ενωθεί με τον Εαυτό του τόσο άμεσα και αποκαλυπτικά, όσο μέσα από το δρόμο του ζεύγους. Δεν είναι τυχαίο που με διάφορους τρόπους αιώνες τώρα η πλάνη του κατεστημένου χτυπάει τα ζεύγη. Θεωρούμε φυσιολογικό την διαμάχη των δύο φύλων, ενώ είναι αφύσικο, διότι όσο συντηρείται αυτή η διαμάχη, συντηρείται η ρίζα του πολέμου στους ανθρώπους. Το ζεύγος εξελίσσεται γρηγορότερα από τον ένα όπως και πνευματικά η ομάδα εξελίσσεται γρηγορότερα από το ζεύγος. Ο κοινός πνευματικός στόχος, ο κοινός δρόμος και η κοινή κοσμοθεωρία αποτελούν τα βασικότερα θεμέλια της συμβίωσης και του γάμου.

Εάν ο καθένας σε μια σχέση περιμένει να ολοκληρωθεί μεταθέτοντας την ευθύνη αυτή στον άλλον, τότε οδηγείται στην αποτυχία του. Ο καθένας πρέπει να αναλαμβάνει την προσωπική του ευθύνη, για τον εαυτό του, της ολοκλήρωσης. Κι έτσι τα μέλη της σχέσης να μοιράζονται αυτή την ολοκλήρωση με την οποία ασχολούνται. Χωρίς να ρίχνουν το βάρος και την ευθύνη στον άλλον. Δεν μπορείς να αγαπήσεις τον άλλον περισσότερο από ότι αγαπάς τον εαυτό σου. Στην πραγματικότητα αγαπάς τον άλλον όσο και με τον ίδιο τρόπο και στην ίδια ποιότητα, ανάλογα με την αγάπη που έχεις για τον εαυτό σου. Στο τέλος, αντί να βρουν τον εαυτό τους σε μια σχέση, τον χάνουν. Κι αυτό γιατί η αγάπη δεν επιβάλλεται, όπως και ο σεβασμός. Η αγάπη εμπνέεται. Με τον ίδιο τρόπο σε κάθε σχέση, πρώτα χάνεται η εκτίμηση και ο σεβασμός και έπειτα η αγάπη, όπως δείχνουν τα πράγματα. Στην πραγματικότητα πρώτα έχει χαθεί η αγάπη κι αργότερα εγκαταλείπει και ο σεβασμός και η εκτίμηση. Τότε χαλάει και η φιλία που χτίζεται και θεμελιώνει τη σχέση.

Όταν εγκαταλείπει κάποιος ένα κομμάτι του εαυτού του χάρη μιας σχέσης, το ζητούμενο είναι να ολοκληρωθεί μέσα από αυτήν και συχνά νοιώθει ότι αυτός κάνει θυσία, καταλήγει σε απογοήτευση. Αισθάνεται λιγότερο ευτυχισμένος από ότι όταν ήταν μόνος του. Όταν δεν είχε μεταθέσει δηλαδή την ευθύνη της ολοκλήρωσής του σε έναν άλλον, σε μια σχέση. Η αλήθεια είναι ότι η σχέση προδίδεται όταν κανείς προδώσει τον εαυτό του. Στην πραγματικότητα πρώτα πληγώνουμε τον εαυτό μας κι έπειτα τον άλλον. Δε σεβόμαστε τα συναισθήματά μας, δε σεβόμαστε τον εαυτό μας και το ίδιο ανακυκλώνουμε και με τον άλλον. Γιατί ο καθένας μας αγαπάει τον πλησίον του όπως τον εαυτό του. Είναι λάθος να αποδέχεσαι παθητικά την εκμετάλλευση, την τυραννία, την υποδούλωση. Όλες όμως αυτές οι παρανοήσεις, όλες αυτές οι αρνητικότητες και η δυστυχία, προέρχονται από λανθασμένες τοποθετήσεις, από λανθασμένες ιδέες.

Ο Έρωτας είναι το βίωμα, η Αγάπη είναι η συνειδητοποίηση. «Η μόνη ανηθικότητα είναι η έλλειψη αγάπης». Ευτυχισμένοι είναι εκείνοι οι εραστές που έχουν την ικανότητα να παίζουν μεταξύ τους, σαν παιδιά. Ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι είναι η μεγαλύτερη ευτυχία της ύπαρξης. Η ευτυχία φαίνεται πως είναι φτιαγμένη για να μοιράζεται και η χαρά που τη μοιράζεσαι είναι διπλή χαρά. Η φιλία βρίσκεται μεταξύ του έρωτα και της Αγάπης. Ο έρωτας είναι τυφλός, ενώ η φιλία κλείνει τα μάτια της. Οι πραγματικές συζητήσεις ανάμεσα στους φίλους είναι οι σιωπές. Ο αληθινός φίλος σου θυμίζει κάτι όμορφο που δεν έχεις ζήσει ακόμα. Είναι σαν να έχει έλθει μαζί σου από το αύριο. Οι φίλοι έχουν αναμνήσεις από το μέλλον.

Η απάντηση στη συνολική κρίση που διέρχεται ο πλανήτης βρίσκεται μέσα μας! ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΛΥΣΗ.

Η μύηση του έρωτα

Η ευτυχία κατά τον Αριστοτέλη είναι να ζει κανείς σε αρμονία με το δαίμονά του. Το δαιμονικό είναι η φωνή της γεννητικής διαδικασίας μέσα στο άτομο. Το δαιμονικό σχετίζεται με τον έρωτα κι όχι με τη λίμπιντο ή το σεξ. Ο έρωτας είναι η δύναμη που στέκεται ενάντια στο ένστικτο του θανάτου και μάχεται για ζωή. Ο δαίμων μάχεται ενάντια στο θάνατο και δεν δέχεται χρονικά όρια για τη ζωή. Διαχωρίζουμε το δαιμονικό σε καλό και κακό κι έτσι έχουμε ένα αμέτρητο πλήθος πνευμάτων που χωρίζονται σε δυο στρατόπεδα, τους διαβόλους και τους αγγέλους.

Στη συνέχεια διαχωρίζονται σε καλά και κακά η δημιουργία και τα δημιουργήματα του Θεού. Και τέλος γίνεται απαραίτητη η ύπαρξη ενός δεύτερου θεού, δημιουργού των κακών δημιουργημάτων. Αυτός ο διαχωρισμός, η δια-βολή της ορμής της ζωής που είναι το δώρο του Θεού στον άνθρωπο, είναι το πρώτο βήμα για την ολοκληρωτική εξουδετέρωσή της και η εξουδετέρωση αυτής της ορμής ζωής, που είναι ο κύριος στόχος του διαβόλου και που γι’ αυτό
ακριβώς αποκαλείται διά-βολος, φαίνεται να είναι και η κύρια επιδίωξη μιας υποτιθέμενης «ευσέβειας». Πολλών «ευσεβών» ανθρώπων η σημαντικότερη επιδίωξη είναι η ολοκληρωτική εξουδετέρωση αυτής της ορμής, γιατί σαν πεδίο ελευθερίας που είναι, μπορεί να γίνει
αφορμή για κακή χρήση της ελευθερίας. Επειδή το δώρο της ζωής του Θεού περιλαμβάνει και τον κίνδυνο της κακής χρήσης του, αρνούνται αυτό το ίδιο το δώρο της ζωής και έτσι αρνούνται και την ορμή του έρωτα, για να αποφύγουν το ενδεχόμενο να τη διαστρέψουν και τελικά γίνονται οι πιο αφοσιωμένοι υπηρέτες του διαβόλου. Γιατί τι άλλο θέλει ο διάβολος από τη ματαίωση της ζωής;

Στην εποικοδομητική έκβασή του το δαιμονικό είναι η ορμή να απλώσει κανείς το χέρι του προς τους άλλους για να δημιουργήσει, να εκπολιτίσει, να αυξήσει τη ζωή με τον έρωτα. Είναι η χαρά και η έκσταση που μας δίνει η γνώση ότι μπορούμε να έχουμε μια εποικοδομητική επιρροή στον πλησίον μας, ότι μπορούμε να συμβάλλουμε στην ανάπτυξή του και να έχουμε μια σημαντική παρουσία στη ζωή του. Είναι ο τρόπος με τον οποίο βεβαιωνόμαστε ότι έχουμε αξία. Ο άνθρωπος χρειάζεται να έχει αυτή την ορμή για να γεφυρώσει τη διαχωριστικότητα και να μπορέσει να ενωθεί με τον άλλο. Ο έρωτας συνταράσσει την ανθρώπινη ύπαρξη και μας κρατάει διαρκώς σε εγρήγορση γιατί δε γνωρίζει στάση, είναι ροή, γι΄ αυτό κι αφήνει πίσω του τη νιρβάνα, την
άπνοη ειρήνη. Το δαιμονικό βάζει τον άνθρωπο σε μια περιπέτεια, αλλά αυτή η περιπέτεια είναι η περιπέτεια της ζωής του και όταν κανείς την αποφεύγει, ουσιαστικά αρνείται να ζήσει.

Η έσχατη πλάνη είναι να λειτουργεί κανείς με την έπαρση ότι είναι εντελώς απαλλαγμένος από οποιαδήποτε πλάνη. Η αληθινή ταπεινοφροσύνη είναι να γνωρίζεις τον εαυτό σου, το Δελφικό «Γνώθι σαυτόν», δηλαδή η «επίγνωση εαυτού», και αυτό ακριβώς πρέπει να καλλιεργείς και να προσέχεις, γιατί το να γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου είναι ο σκοπός της καλλιέργειας των αρετών. Το δαιμονικό είναι η σχέση του όντος με το όντως Ον στο οποίο συμμετέχει. Είναι το βασικό στοιχείο του έρωτα που λειτουργεί σαν καταλύτης στην αυτοσυνείδησή μας οδηγώντας μας σε συνεχή διλήμματα. Η εμβάθυνση και η διεύρυνση της συνείδησής μας δεν συνίσταται στη λύση αυτών των διλημμάτων, αλλά στην αντιμετώπισή τους με τρόπο που θα οδηγήσει σε προσωπική και διαπροσωπική ανάπτυξη.

Αν θάψουμε το δαιμονικό, θα δούμε αυτές τις δυνάμεις να επιστρέφουν για να μας αρρωστήσουν. Ενώ αν το αντιμετωπίσουμε θα αναγκασθούμε να αγωνισθούμε για ένα βαθύτερο επίπεδο συνείδησης, έτσι ώστε να μην κατακλυσθούμε από απρόσωπες δυνάμεις. Τότε οι Ερινύες αλλάζουν όνομα και γίνονται Ευμενίδες, που σημαίνει φορείς Χάριτος. Έτσι φτάνουμε στο υπέρτατο νόημα του δαιμονικού, σε διάλογο. Τι εννοούσαν οι αρχαίοι με τον Λόγο, που έχει τόση δύναμη πάνω στο δαιμονικό; Αναφέρονταν στο Λόγο, την έλλογη δομή της πραγματικότητας, που είναι η ικανότητα του ανθρώπου να δημιουργεί μορφή, γλώσσα και διάλογο. Ο Λόγος αποκαλύπτει το δαιμονικό, το ωθεί να έλθει στο φως όπου μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε άμεσα δίνοντας στον άνθρωπο δύναμη πάνω του.

Ο Λόγος μεταδίδεται στις αρχικές δυνατές μορφές του με τα σύμβολα και τους μύθους. Ο μύθος είναι ένας τρόπος θεωρήσεως από τον άνθρωπο, του εαυτού του και του σώματός του σε σχέση με τον κόσμο. Αν δεν μετατοπίσω το νου μου, δεν θα αλλάξω την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου, το μύθο μου για τον εαυτό μου, δεν θα έχω την ευκαιρία για μια βαθύτερη αυτογνωσία των δυνατοτήτων μου για ολοκλήρωση στη ζωή μου, και δεν θα επιτύχω τίποτε που μπορεί δίκαια να αποκληθεί ίαση, προσφορά κι αποκατάσταση.

Το δαιμονικό αρχίζει απρόσωπο και ωθούμαστε από τη δύναμη των γονιδίων και της τυφλής ορμής. Το δεύτερο στάδιο συνίσταται σε μια εμβάθυνση και διεύρυνση της συνείδησης, με τα
οποία κάνουμε τις δαιμονικές ορμές προσωπικές. Το τρίτο στάδιο συνίσταται σε μια πιο ευαίσθητη κατανόηση του σώματος και του νοήματος του έρωτα στην ανθρώπινη ζωή. Έτσι το δαιμονικό μας ωθεί προς το Λόγο, κι όσο περισσότερο αφομοιώνουμε αυτές τις ωθήσεις, τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμαστε και ζούμε με μια οικουμενική δομή και μια υπερβατική διάσταση την πραγματικότητα. Αυτή η κίνηση προς το Λόγο είναι υπερπροσωπική. Έτσι κινούμαστε από μια απρόσωπη, μέσα από μια προσωπική, σε μια υπερπροσωπική, θεϊκή διάσταση αυτοσυνείδησης.

Στη διδασκαλία του Χριστού δεν υπάρχει κάτι που να υπαινίσσεται κάποια σύγκρουση πνεύματος και ύλης. Οι πατέρες της Εκκλησίας μάλιστα, διδάσκουν ότι η ενσάρκωση του Θείου Λόγου θα ελάμβανε χώρα ακόμη και αν δεν μεσολαβούσε η πτώση, γιατί με αυτήν ο άκτιστος Θεός θέλησε να προσλάβει το κτιστό και να του δώσει κατά χάρη ότι έχει εκείνος κατά φύση. Αυτή η χριστιανική διδασκαλία για την ύλη υπερβαίνει απροσμέτρητα κάθε προηγούμενο και ανυψώνει την ύλη σε σημείο ανυπέρβλητο.

Για την ιουδαϊκή παράδοση ο άνθρωπος είναι μια ψυχοσωματική ενότητα, αδιαίρετη και
αδιάσπαστη. Οι Γραφές δεν λένε ότι εδόθη στον άνθρωπο ψυχή, αλλά ότι έγινε ψυχή ζώσα, και με τη λέξη ψυχή αναφέρεται σε ολόκληρο τον άνθρωπο και όχι σε κάποια αόριστη πνευματική οντότητα. Ο Χριστός αναφέρεται στον έρωτα, αντιμετωπίζοντας με πολύ επιείκεια τις ερωτικές παρεκτροπές για τις οποίες κάνει λόγο, και όπως κάνει με κάθε ανθρώπινη αμαρτία, ενδιαφέρεται σχεδόν αποκλειστικά για την εσωτερική διάθεση και το κίνητρο, παρά για την εξωτερική συμπεριφορά. Από την προχειρότερη ανάγνωση του ευαγγελίου γίνεται σαφές ότι ο Χριστός, ούτε πίστευε ότι η μεγαλύτερη ανθρώπινη αμαρτία συνδέεται με τον έρωτα, ούτε θεωρούσε αμαρτωλό τον έρωτα, αλλά ότι γι’ αυτόν αμαρτία είναι η έλλειψη αγάπης για το Θεό και τον άνθρωπο και ότι η οποιαδήποτε ανθρώπινη εκδήλωση ή ενέργεια είναι αμαρτωλή, όταν δεν είναι έκφραση αγάπης. Αλλά η στάση του Χριστού έναντι του έρωτα δεν εξαντλείται σε αυτά, γιατί ο Χριστός μέσω του «Αγαπάτε Αλλήλους», οδηγεί τον έρωτα στον προορισμό του, που είναι η ελεύθερη αναζήτηση και συνάντηση του άλλου και η ελεύθερη ένωση με αυτόν, κι όχι αυτή που υπαγορεύουν τα διάφορα κοινωνικά και οικονομικά συμφέροντα.

Ο Έρωτας μας μαθαίνει να ελευθερωνόμαστε απ’ τον εγωισμό και την ατομικότητά μας, βάζοντας προτεραιότητα στον σύντροφό μας αρχικά κι έπειτα στους άλλους ανθρώπους σε μια εξελισσόμενη κίνηση κατάθεσης του ίδιου μας του εαυτού, υπακούοντας στην Αγάπη που ως επιτακτική ανάγκη πλέον βιώνεις. Η πρώτη μύηση που μας παρέχει, είναι η ερωτική προσήλωση προς ένα «ωραίο πρόσωπο, καλό κ’ αγαθό». Η ψυχή αναζητά το ταίρι της κι ανοίγει τα φτερά της προς τον ήλιο του πνεύματος ν’ αναζητήσει την αγάπη για να γίνουν Μία Ενότητα. Κι όσο η ψυχή-γυναίκα φανερώνεται, τόσο ο άντρας-πνεύμα έλκεται να ενωθεί μαζί της. Η αρχική ορμητικότητα σιγά-σιγά μεταφράζεται σε σταθερότητα, και η ισορροπία κι η αρμονία εγκαθίσταται, για να εκφραστεί με όλους τους τρόπους η ανυπέρβλητη δύναμη της Αγάπης τους. Έτσι το ζεύγος καλλιεργεί κι αναπτύσσει τις ποιότητες εκείνες της ψυχής που δομούν το «ήθος» του έρωτα που χαρακτηρίζει μια υγιή σχέση. Γίνεσαι εσύ η προσφορά, ο άρτος και ο οίνος που κοινωνάει ο άλλος κι ο καθένας Άγιο Δισκοπότηρο για όλους. Κι έτσι ο γάμος τους είναι Μυστήριο που περικλείει κι όλα τ’ άλλα Μυστήρια, γιατί καθίσταται το Μυστήριο της Ενότητας των πάντων.

Η δεύτερη μύησή του, είναι ο Έρωτας προς όλα τα ωραία πρόσωπα, διότι όλα είναι αδελφωμένα στην κατοχή του Κάλλους! Τον αναγνωρίζεις παντού, γιατί είναι η ίδια η λειτουργία της ζωής μέσα σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε ον, στους πλανήτες και τα ηλιακά συστήματα, είναι η δύναμη που θέτει σε κίνηση τους κόσμους. Μες στο σφρίγος της νιότης του δεν επαναλαμβάνεται ποτέ, παρά προσφέρει τον εαυτό του χωρίς να τον κατέχει, κι έτσι είναι άχρονος, αθάνατος, ελεύθερος κι αδιάβλητος. Εξουσιάζεται μόνο απ’ την Αγάπη και καρποφορεί ως η πιο γόνιμη εμπειρία της ζωής, προσφέροντάς σου το μεγαλείο της αποκάλυψης κι εμβάθυνσης του εαυτού σου μα και της ίδιας της ύπαρξης.

Στον τρίτο βαθμό της μύησης, στην ψυχή αποκαλύπτεται η ίδια απόλυτη αξία του Ωραίου σε κάθε επί μέρους ωραίο. Όλες οι γυναίκες κι όλοι οι άντρες που είμαστε, ενώνονται σε αυτόν τον Έρωτα, γιατί περικλείει τα πάντα, όλη την πορεία του ανθρώπινου γένους. Κάθε ανάγκη, ασθένεια κι έλλειψη έχει πληρωθεί και απορροφηθεί από την ενότητα και την Αγάπη, γι’ αυτό και δεν υφίσταται πλέον. Υπάρχει μόνο Η Ζωή. Αυτή η Αγάπη σε ζει, μέσα της υπάρχεις, ανασαίνεις, δημιουργείς. Μέσα σε αυτόν τον έρωτα, γεννάς έρωτα γιατί συνεχώς τον προσφέρεις χωρίς να τον κατακρατάς. Κι αν αυτή η αγάπη σου θυμίζει τον τρόπο που αγαπάς και δίνεσαι στο Θεό και στο Έργο Του, ναι, το ίδιο είναι, δεν έχει διαφορά. Ο Έρωτας αναγνωρίζει το Θεό μέσα σου και στα πάντα και τον αναδύει, τον φανερώνει, εξαγνίζει κι εξανθρωπίζει τον άνθρωπο. Ευλογεί τα πάντα κι εξουσία αναγνωρίζει μόνο στην Αγάπη, γι΄ αυτό αρνείται να υπηρετήσει το εγώ, την προσωπικότητα, την πλάνη, γιατί είναι από τη φύση του ελεύθερος και χωρά μόνο στην Ελευθερία του Θεού. Είναι ανυπάκουος σε κάθε περιορισμό, κοινωνικό, ηθικό, θρησκευτικό ή προσωπικό, που δεν εναρμονίζεται με την Μητέρα Αγάπη.

Στην τέταρτη μύησή του, η ψυχή αντικρίζει το Ωραίο ως κάτι απόλυτο, ως Ιδέα. Η Ψυχή περιάγεται προς το απόλυτο Είναι! Είναι Έρως και Λόγος! Η αδιαίρετη ενότητα του Παντός. Μέσα από την εκδήλωσή του γνωρίζουμε το Θεό, τον άνθρωπο και την ενότητά τους.

Ο Έρωτας αφομοιώνει τα πάντα δίνοντας τα πάντα και μας μαθαίνει πως για να τα διεκδικούμε όλα πρέπει να τα προσφέρουμε όλα. Έτσι σε μεταμορφώνει, γιατί σε ωθεί να ξεπερνάς κάθε περιορισμό σου, εγωισμό ή μικρότητα και τείνεις να ενωθείς με το Όλον. Σου γεννά μιαν ανώτερη δίψα για εκείνο το θρησκευτικό βίωμα της ψυχής που με κατάνυξη προσκυνά το πνεύμα εντός της. Κι έχοντας συνείδηση της Θεϊκότητάς του σε οδηγεί να υπερβαίνεις συνεχώς τον εαυτό σου, ανακαλύπτοντάς τον. Ο έρωτας δεν είναι κατοχή, είναι αναζήτηση. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι κάθε ένας είναι ένα αδιαχώριστο μέρος του Εαυτού μας και οι εκδηλώσεις μας να είναι γεμάτες σεβασμό και αγάπη, φροντίδα κι αφοσίωση. Κι αυτός είναι ο δρόμος της ελευθερίας γιατί φέρνει ευδαιμονία, ευημερία, ευτυχία κι αφθονία στις υπάρξεις μας.

Ο έρωτας έχει την ιδιότητα να ενδύεται τις ποιότητές μας και να τις φέρνει στην επιφάνεια, έτσι ώστε να τις βλέπουμε και να τις αλλάζουμε, γιατί είναι δύναμη αλλαγής και αναγέννησης. Ωθεί τον άνθρωπο να αγωνιστεί για να γευτεί τον έρωτα τον ανθρώπινο μα και το Θείο, γιατί αυτή τη μνήμη του ξυπνά. Ως τέκνο Εκείνου που η Αγάπη Του είναι τόσο μεγαλειώδης και ανείπωτη, αναζητά να Τον ανταμώσει και να ενωθεί μαζί Του. Ο απόλυτος Έρωτας και η Αγάπη είναι η αιτία της δημιουργίας του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος είναι ο έρωτας του Θεού και ο Θεός είναι ο έρωτας του Ανθρώπου και η μόνη ανηθικότητα είναι η έλλειψη Αγάπης. Η Δύναμη του Κόσμου των Ιδεών είναι συνυφασμένη με τη δύναμη του Έρωτα να δημιουργήσει. Η πράξη της δημιουργίας της μορφής και της ζωής από το χάος και της ζωογόνησης του ανθρώπου, απαιτεί ένα πάθος που υπερβαίνει τη διάνοια και τον ανθρώπινο σχεδιασμό. Ο γνήσιος έρωτας γίνεται το πέρασμα μέσα από το οποίο ο εραστής συναντά ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και ολόκληρη τη δημιουργία. Μαθαίνει να θεωρεί το κάλλος της ψυχής άξιο μεγαλύτερης τιμής από το σωματικό και στη συνέχεια ανακαλύπτει και εκτιμά το κάλλος της σοφίας και της πνευματικής δημιουργίας, έως ότου συναντήσει το κάλλος στο οποίο απέβλεπαν όλες οι προηγούμενες προσπάθειες, που είναι αιώνιο, που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, που είναι από κάθε άποψη ωραίο και παντού και πάντοτε και για όλους. Σαν κάτι που υπάρχει αυτοτελές ενιαίο και αιώνιο, στο οποίο όλα τα άλλα ωραία μετέχουν. Με αυτόν τον τρόπο ο Έρωτας ως Μύστης και Μυσταγωγός κοινωνεί τον άνθρωπο με την Αγάπη Θεό ως Ένα μαζί Της.

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ

Η Αγάπη είναι το ύστατο ταξίδι της ανθρώπινης συνείδησης. Πριν από αυτό, η γαλήνια κατάσταση της ψυχής που έχει αγωνιστεί για το δίκιο και την Αλήθεια, έχει ελευθερωθεί και βιώνει Ειρήνη. Μόνο όταν ζεις στην Αγάπη γίνεσαι Αγάπη. Μόνο όταν βιώνεις τη Ροή του Λόγου ταυτενεργείς μαζί Του. Όταν χάνεται το μέτρο, οι άνθρωποι ψάχνουν για το χαμένο Λόγο, το βίωμα της Θείας Αγάπης. Μέτρο δεν είναι το πολύ και το λίγο, αλλά η Αγάπη. Μπορεί να είσαι χαμογελαστός ή σοβαρός αλλά αν ζεις στην Αγάπη, πάντα βρίσκεις ένα τρόπο να την φανερώσεις. Μπορούμε να ορίσουμε τι είναι Αγάπη, όταν αυτή ορίζει τα πάντα;

Δίχως αγάπη καμία ουσιαστική αλλαγή δεν είναι εφικτή. Ο ανθρώπινος νους δημιουργεί την πραγματικότητά του ερμηνεύοντας ενέργειες από το άχωρο και το άχρονο. Ο άνθρωπος μετέχει σε αυτήν την πραγματικότητα, εγκλωβίζεται σε αυτήν και απελευθερώνεται από αυτήν από τη στιγμή που την παρατηρεί, διότι ο παρατηρητής επηρεάζει αυτό που παρατηρεί. Αυτό που καθορίζει την ταχύτητα αλλαγής της πραγματικότητας και το επίπεδο της Αλήθειας που είναι σε θέση να βιώσει στη συνείδησή του, είναι ανάλογο με το τι θα είναι αυτό με το οποίο θα ταυτιστεί ο παρατηρητής.

Το συναίσθημα βασίζεται στον εφοδιασμό του αισθήματος με μια υποκειμενική αξιολογία η οποία δηλώνει το «εγώ» που την παρήγαγε, και έτσι, όταν «έχουμε» το συναίσθημα της αγάπης, φουσκώνει πρώτα το εγώ και ισχυρίζεται ότι αγαπώ τον άλλο, σημαίνει ικανοποιώ το πρόγραμμα ευχαρίστησης του «εγώ» μου. Καθόλου Αγάπη σημαίνει δυστυχία. Λίγη Αγάπη ισούται με λίγη ευτυχία. Ενώ πολλή Αγάπη σημαίνει Αληθινή Ευτυχία. Αυτές οι απλουστευμένες εξισώσεις της διάνοιας σκοντάφτουν πάντα στην ανθρώπινη χρησιμοθηρική και ιδιοτελή θεώρηση της Αγάπης. Δεν μπορείς να αρπάξεις την Αγάπη άνθρωπε. Η κλοπή της Αγάπης είναι η απόλυτη ψευδαίσθηση. Μπορείς μόνο να ανήκεις στην Αγάπη.

Ο Θεός είναι Αγάπη και γι’ αυτό στον Χριστιανισμό, η αγάπη είναι ο νέος νόμος του Χριστού: «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς αγάπησα υμάς ίνα και
υμείς αγαπάτε αλλήλους (Κατά Ιωάννην 13: 34-35), «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστέ εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Κατά Μάρκον 12: 28-31). «Και προσελθών εις των γραμματέων, άκουσας αυτών καλώς συζητούντων, ιδών ότι καλώς αυτοίς απεκρίθη, επηρώτησεν αυτόν· ποία εστί πρώτη πάντων εντολή; Ο δε Ιησούς απεκρίθη αυτώ ότι πρώτη πάντων
εντολή· άκουε Ισραήλ, Κύριος ο Θεός ημών Κύριος εις έστι. Και αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της ισχύος σου· αύτη πρώτη εντολή. Και δευτέρα ομοία αυτή· αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν. Μείζων τούτων άλλη εντολή ουκ έστι» (Κατά Λουκάν 12:7).

Το νόημα και η απελευθέρωση της ύπαρξης

Αγαπώ, ως εκστατική αυθυπέρβαση, την ουσία του Θεού κι όχι τις ωφέλειες που μπορεί να καρπωθεί ο εαυτός μου από τις ενέργειες του Θεού. Έτσι, στην αγάπη του Θεού γίνομαι αγάπη και δεν αισθάνομαι απλώς αγάπη. Υπ’ αυτήν την έννοια, η αγάπη δεν είναι πράγμα που το διαχειρίζομαι για να ικανοποιήσω προσωπικές σκοπιμότητες, αλλά είναι ο κατά Θεόν τρόπος ύπαρξης του ανθρώπου. Τρόπος ύπαρξης ο οποίος με βγάζει έξω από τα όρια του «εγώ», στην ολοκλήρωση του προσώπου, σε αντίθεση προς το συναίσθημα που με κρατά δέσμιο του «εγώ» και με απομονώνει από την ολότητα του εαυτού μου, όσο παραμένω προσκολλημένος στις προσωπικές μου σκοπιμότητες, χωρίς να μοιράζομαι την εσωτερική μου ζωή.

«Η Αγάπη είναι ορόσημο στη ζωή του ανθρώπου, είναι κλειδί για την άνοδο και εξέλιξή του, που εάν το στρέψει προς τη θετική πλευρά θα μεγαλουργήσει, αν το στρέψει προς την αρνητική πλευρά θα οδηγηθεί στην πτώση του. Η φωτιά της Αγάπης σβήνει όταν την περιορίζουμε σε ένα-δύο ανθρώπους ή και αντικείμενα, περιουσιακά στοιχεία και δεν βλέπουμε ότι περιορισμός στην Αγάπη είναι περιορισμός στη Ζωή. Αγάπη σημαίνει να ρέεις μέσα στη ροή της την ατέρμονη, να φλέγεσαι από την πύρινη ουσία της που κατακαίει ό,τι είναι φθαρτό και γήινο και να αναγεννάς από την αρχή τον άνθρωπο με νέα Χριστική Αγάπη, με νέα Χριστοζωή και συμπεριφορά. Η Αγάπη είναι η ουσία της ζωής κι όποιος λάβει από αυτήν, θα αποκτήσει ζωή αιώνια» (Διονύσης Δώριζας, Σε Ευλογώ Ελλάδα, «Αγάπη», σ. 311-314).

Η Αγάπη είναι περισσότερο λόγος και δράση, παρά σιωπή και απραξία. Όλοι οι Δάσκαλοι δίδαξαν το νόμο «να μην κάνεις στους άλλους ό,τι δε θέλεις να σου κάνουν». Ο Χριστός όμως εκφράζοντας το Έλεος είπε «κάνε στους άλλους ό,τι θα ήθελες να κάνουν οι άλλοι για σένα». Η επιλογή να ζούμε με το φόβο του νόμου της δράσης και της αντίδρασης ή στην Αγάπη που εκφράζεται με Έλεος, είναι δική μας απόφαση. Ενεργητικότητα ή παθητικότητα; Αγάπη ή φόβος; Αφύπνιση ή εφησυχασμός; Όλα είναι ξεκάθαρα κι όλα συμβαίνουν τώρα.

Η Θέωση είναι Δωρεά Θείας Ουσίας, Θείας Χάρης μέσω των Θείων Ενεργειών. Η πορεία μας μοιάζει με μια συνεχή μετάθεση των ορίων της αγάπης μας. Οι θεολόγοι ομολογούν ότι, όπως η Θεία Ουσία είναι αχώριστη από τη Θεία Ενέργεια που εκδηλώνει, έτσι και η Θεία Ενέργεια φέρει μέσα της την αιτία της, δηλαδή τη Θεία Ουσία που είναι αμέθεκτη, κι έτσι γίνεται μεθεκτή. Οι επιστήμονες παράλληλα ομολογούν μιαν ανάλογη σχέση ανάμεσα στην ενέργεια και την ύλη, στο φωτόνιο και τη μάζα. Σταδιακά ανακαλύπτουμε ότι μοιραζόμαστε το ίδιο βίωμα, ανεξάρτητα τη μορφή και το φύλο, την εθνικότητα ή τη θρησκευτική μας πίστη.

Απόδειξη συντονισμού με τη Θεία Ροή του Λόγου είναι κάθε συνεργασία που επιτυγχάνεται ως αδελφοποίηση και πάντρεμα κεφαλαίων ζωής. Ήρθε η ώρα της πνευματικής συμμοιρασιάς και της αυτοδιάθεσης που στη συνείδηση του νέου ανθρώπου είναι μία ιδέα, πίσω από κάθε άλλη που πρεσβεύει. «Δεν Υπάρχει Άλλος Παρά Μόνο Ένας, Είναι Όλα, η Μονάδα που ταξιδεύει από το Μηδέν στο Άπειρο».

Έρωτας και Αγάπη

Όσο κρατάμε ζωντανή τη φλόγα του έρωτά μας, ζούμε αληθινά. Κι αυτή τη φλόγα χρειάζεται να τη σεβόμαστε και να τη στηρίζουμε, παίρνοντας θέση σε ό,τι μας απασχολεί και μας συμβαίνει καθημερινά, εκείνη τη θέση που τιμά τα πιστεύω μας, τις αξίες και τα ιδανικά, τις αρχές που
έχουμε ως άνθρωποι. Επιλέγοντας να ζούμε γύρω από αυτόν τον άξονα της εμπειρίας που μας προσφέρει η ζωή, ζωοποιούμε κάθε μας σχέση και μέσω αυτής, γινόμαστε ένα μέσο αλληλοσυμπλήρωσης ο ένας για τον άλλο, κι όχι ένα μέσο ταύτισης, γιατί δεν είμαστε ίδιοι.

Μα για να αποκτήσουμε ό,τι αγαπάμε, χρειάζεται να αγαπήσουμε ό,τι έχουμε, και να
αποδώσουμε σε κάθε τι την αξία που οφείλουμε. Για να έλξει αυτό που λαχταρά να ζήσει ο άνθρωπος, πρέπει να το ενεργοποιεί καθημερινά ως βίωμα μέσα του και να ζει στην αφθονία και την πληρότητά του. Αυτή μας η κίνηση έλκει τη Χάρη του Πατέρα στη ζωή μας, κι όσο εξελισσόμαστε, ανακαλύπτουμε ότι δε ζούμε μόνο κατά Χάρη πράγματα, αλλά και κατ’ αξία.
Εκείνη την αξία που προσδίδουμε εμείς σε κάθε τι, αξιοποιώντας αυτή τη Χάρη. Ο έρωτας περικλείει όλες τις ηθικές αξίες κι αρετές, στο σύνολό τους. Αυτός είναι η αλήθεια που ζούμε κι είναι πάντα εδώ, σε κάθε τώρα, έτοιμος να προσφέρει ζωή στα πάντα. Το δώρο που δίνεται στην ίδια τη ζωή, είναι η ελευθερία να ανθίσει, να καρποφορήσει και να προσφερθεί.

Η πραγματική αποδοχή του γεγονότος της δημιουργίας, απαιτεί μια θετική στάση και δράση απέναντι στο ανθρώπινο σώμα και όλα του τα μέλη και τις λειτουργίες. Το σώμα είναι ένας ναός μέσα στον οποίο υμνούνται τα θαύματα του Θεού και αυτός ο ναός αποκαλύπτεται κάθε φορά που λειτουργούμε την Ουσία του Έρωτα αφήνοντας τη μουσική των δονήσεων των σωμάτων, να μας οδηγήσει στο νόημα της ζωής και της ύπαρξης που υπερβαίνει το χώρο και το χρόνο έως την
Θέωση.

Ο έρωτας είναι η πνοή της ζωής, που έρχεται να σώσει τον άνθρωπο από το θάνατο των αυτοαντιφάσεών του. Το ερωτικό πάθος είναι ο πυρήνας της επιθυμίας του ανθρώπου να ζήσει. Το να αφεθούμε στον έρωτα σημαίνει να ανοιχτούμε με κατάφαση προς τα πάντα, τόσο στα αρνητικά όσο και στα θετικά, στη θλίψη, στην απογοήτευση, όπως και στη χαρά, στην πλήρωση και στην ένταση μιας αυτογνωσίας που δεν ξέραμε πριν ότι είναι δυνατή. Ο έρωτας είναι η ικανότητά μας να συμμετέχουμε σε έναν διαρκή διάλογο με το περιβάλλον μας, τόσο εξωτερικά στον κόσμο της φύσης και των μορφών, όσο και εσωτερικά με το άμορφο που είμαστε, με το Θεό που είμαστε. Λειτουργεί περισσότερο σαν Αρχή εκκίνησης και στόχευσης σε ένα σκοπό κι όχι ως αποτέλεσμα μιας αιτίας. Ο έρωτας αποτελεί την αιτία στην οποία ενώνονται «ο λόγος που» και ο «σκοπός». Ενώνει την αφετηρία με το στόχο, βάζοντας τον άνθρωπο σε μια διαδικασία ωρίμανσης όπου μπορεί να συνειδητοποιήσει ποιος είναι, τι κάνει και γιατί, ανοίγοντας νέες διαφορετικές δυνατότητες για το μέλλον και εισάγοντας συγχρόνως τα στοιχεία της προσωπικής ευθύνης και της ελευθερίας που πρέπει να αναπτυχθούν.

Τέτοιο φλογερό πάθος για τον άλλο είναι η αγάπη που κήρυξε ο Χριστός που οδηγεί το ενδιαφέρον για τον άλλο στο αποκορύφωμα και την ολοκλήρωσή του. Από πάθος ανάγκης το κάνει πάθος ελευθερίας. Από τυφλή παρόρμηση το κάνει επιλογή. Από επιδίωξη ναρκισσιστικής αυτοϊκανοποίησης, το κάνει το χωρίς προηγούμενη εκστατική γιορτή της ανακαλύψεως και της πραγματικής συναντήσεως του άλλου, οδηγώντας τον στην αποκάλυψη της Ενότητας. Για τη χριστιανική ζωή, που βασικός της στόχος είναι η ανάπτυξη της ενσυνείδητης Αγάπης, είναι απαραίτητος ένας ασκητισμός εντελώς διαφορετικός, με τον οποίο δεν επιδιώκεται η νέκρωση του σώματος αλλά η νέκρωση του εγωκεντρισμού, χωρίς την οποία είναι αδύνατη η καλλιέργεια της Αγάπης, της οποίας η φύση είναι σταυρική.

Ο Έρως αποτελεί προσπάθεια ανόδου του Ανθρώπου δια της μιμήσεως προς τον Θεό και των ίδιων εν γένει δυνάμεων προς τον Θεό. Ενώ η Αγάπη προέρχεται από τον Θεό, κατά την Χριστιανική εκδοχή, ο Θεός δια του Υιού ή του Λόγου Αυτού και του Αγίου Πνεύματος, κατέρχεται προς τον Κόσμο για να παράσχει χείρα βοηθείας για την σωτηρία του Ανθρώπου, πορεία η οποία αποτελεί προφανώς κάθοδο.

Παραλλήλως προς την Αγάπη του Θεού προς τον Άνθρωπο (κάθοδος) – υπάρχει και η Αγάπη του Ανθρώπου προς τον Θεό (άνοδος), που σύμφωνα με την πρώτη εντολή «Αγαπήσεις Κύριο τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου…» κ.τ.λ. Επομένως ο έρωτας αποτελεί εκπλήρωση της θείας εντολής και όχι παράβασή της. Πώς; «Αγάπα τον πλησίον σου ως σε αυτόν». Μοναδική ανηθικότητα η έλλειψη αγάπης, όχι μόνο στον έρωτα αλλά σε κάθε μας
ενέργεια. Η αγάπη καθορίζει το ύψος του έρωτα, η ΑΓΑΠΗ είναι το ΑΡΧΕΤΥΠΟ προς το οποίο ορμητικά ρέει ανοδικά ο ΕΡΩΤΑΣ, αλλά και από αυτό είχε εξέλθει, όταν ονομαζόταν απόλυτο ΧΑΟΣ.

Του Έρωτος κατ’ αρχήν ο χαρακτήρας είναι κατ΄ εξοχήν εγωκεντρικός. Το βάρος, ο τόνος, η έμφαση, τείθονται επί του Εγώ. Ο Έρως προς το αγαθό πάντα, το ωραίο, το τέλειο, το υπέροχο, το θαυμαστό. Αντίθετα ο χαρακτήρας της Αγάπης κατά την Χριστιανική εκδοχή είναι αλλοκεντρικός, διότι η Αγάπη δεν προέρχεται ως ο Έρως εκ της ανάγκης, αλλά τουναντίον πηγάζει εκ του περισσεύματος. Και ακτινοβολεί προς πάσα κατεύθυνση προς την περιοχή του Μη Εγώ, στρέφεται κυρίως όμως προς το ενδεές, το ανάγκην έχον, το πτωχό, το ασθενές, το πάσχον, το υπό οδύνης συνεχόμενο, το εγκαταλελειμένο, το απολωλός, το πεπλανημένο ή τύψεις συνειδήσεως μαστιζόμενο, το αμαρτωλό, ίνα παράσχει αυτώ βάλσαμο ελπίδος και χείρα βοηθείας.

Εκείνοι που βίωσαν τι είναι Χριστός, έκαναν την διδασκαλία Του τρόπο ζωής και όχι θρησκεία. Η αγάπη βρίσκεται στο «είναι» (δηλαδή το ζητούμενο είναι να είσαι αγάπη) κι όχι στο «έχειν» (δηλαδή στο να έχεις αγάπη). Η ψυχή ζητεί τον Λόγο του Θεού επειδή είναι η ίδια φορέας της πνοής του Θεού (Γένεσις 1:26 κ.εξ.) και άρα μόνο εκεί (στον Θεό) ολοκληρώνεται υπαρξιακά ο άνθρωπος κι όχι επειδή ικανοποιεί ιδιοτελείς βουλήσεις. Η αγάπη υπερβαίνει το «εγώ» επειδή δεν αγαπώ για να ικανοποιήσω το «εγώ» αλλά υπάρχω ως αγάπη.

Ο Νόμος είναι η σάρκα του Πνεύματος του Ανθρώπου. Το Έλεος είναι η Ψυχή του. Η Αγάπη γίνεται γάλα για τα νήπια και τυρί για τους μεγαλύτερους, δηλαδή μαγειρεμένη τροφή. Αυτό απαιτεί γνώση και σοφία, μνήμη και θέληση, έμπνευση και δράση, θεωρία και πράξη, γιατί ποτέ δεν γνωρίζεις τίποτε απόλυτα, παρά μόνο με τη Θεία Χάρη συμπληρώνεσαι με την Θεία Τελειότητα, από το Πνεύμα το Άγιο, που όπως γράφτηκε «τα ελλείποντα πληροί και τα ασθενούντα θεραπεύει».

Στην νηπιακή πνευματική μας κατάσταση, θεωρούμε ότι υπάρχουν πνευματικά στάδια εξέλιξης, γιατί η συνείδησή μας λειτουργεί με την ιδέα της γραμμικότητας του χρόνου, ότι όλα έχουν μιαν αρχή κι ένα τέλος. Πέρα από εκεί η συνείδηση ελευθερώνεται και βιώνει τα κύματα της Θείας Μνήμης, μέχρι την κατάλυση του χρόνου στο μηδέν. Εκεί ακριβώς, μέσα μας, όταν ενώνεται ο νους και καρδιά μας, συναντάμε το Χριστό κι ανακαλύπτουμε τη Δικαιοσύνη της Ειρήνης που είναι το Φως της Βασιλείας Του.

Ταξιδεύουμε ως ατομική συνείδηση μέσα σ’ έναν άπειρο αφρό από σφαίρες συνείδησης, ώσπου να απελευθερωθούμε εντελώς ενούμενοι με την Συνείδηση των πάντων, όταν σπάσουμε το νοητικό μας αυγό και πετάξουμε με τα φτερά της Θείας Χάρης που είναι η πρωτογενής Ουσία μας. Αφετηρία και Αρχή είναι η Θεία ταυτότητα και η Θεία καταγωγή του Ανθρώπου. «Εγώ είπα θεοί εστέ και υιοί Υψίστου πάντες» (Ψαλμός πβ [πγ], 81 στιχ. 6). Προορισμός και τέλος, η τελειοποίηση και η συνταύτιση του ανθρώπου με το Θείο: «Έσεσθαι ουν υμείς Τέλειοι, ώσπερ ο Πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς Τέλειος, εστίν» (Ματθ. Ε. 48). Το κλειδί του Δρόμου συνοψίζεται στο «Αγαπάτε Αλλήλους».

Η ιδέα της Χριστοποίησης και Θέωσης που επικαλούνται οι Πατέρες, προϋπήρχε και στα Ορφικά και στα Αρχαία Ελληνικά κείμενα, όσο και στην Βεδάντα και καλό είναι να μελετήσουν και εκείνοι που έχουν χριστοκεντρική αντίληψη και εκείνοι που έχουν ελληνοκεντρική. Εξάλλου, τα κλειδιά της ερμηνείας της Βίβλου τα έχει η Ελληνική Γραμματεία αλλά και η Αγία Γραφή έχει τα κλειδιά που λείπουν για την αποκρυπτογράφηση της ενότητας της Ελληνικής Γραμματείας. «Εις όσον δυνατόν ανθρώπω ομοιούσθαι Θεώ» (Πλάτων, Πολιτεία Ι, 613). Κατά τον Πλάτωνα η ανύψωση του ανθρώπου στον τόπο προέλευσης της ψυχής είναι ο τελικός και έσχατος στόχος. Για να το πετύχει αυτό ο άνθρωπος πρέπει να έχει ενθουσιασμό, να είναι δηλαδή Εν-Θεώ, δηλαδή να έχει καταληφθεί από τη θεία ενέργεια (Τίμαιος 90^Α).

Η παιδεία του Ανθρώπου - Λόγου

Ανύψωση λοιπόν του ανθρώπου και επιστροφή στις ρίζες του, γιατί είναι «φυτόν ουκ έγγειον αλλά ουράνιον», δηλαδή είμαστε όχι γήινο αλλά ουράνιο πλάσμα που μπορεί, επειδή το γνωρίζει, δηλαδή το πιστεύει συνειδητά και γι’ αυτό είναι σε θέση να κατακτήσει την εσωτερική του Ακρόπολη, όπως έλεγαν οι μυημένοι Έλληνες ή να οικοδομήσει τον αχειροποίητο ναό της ψυχής του όπως έλεγαν οι μυημένοι της Χριστιανικής Εσωτερικής παράδοσης. Είναι μια προχριστιανική ιδέα ή μήπως πρέπει να εννοήσουμε βαθύτερα ότι Ένας είναι ο Λόγος Θεός και η Πηγή της Αλήθειας και ότι ο Έλλην Λόγος αποτελεί άχρονο φορέα Χριστοποίησης και Θέωσης, πράγμα που επισφράγισε ο Λόγος Χριστός, όταν είπε στους Έλληνες «και εδόξασα και πάλιν δοξάσω».

Η Ελλάδα ανέκαθεν υπήρξε γενέτειρα φωτεινών πνευμάτων που η παρουσία και το έργο τους μετέφερε Φως σε όλο τον κόσμο. Η ιστορία της την καταξιώνει σαν κοιτίδα Φωτός και πολιτισμού, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι απλώς ένα κράτος, μία χώρα ή ένα έθνος, αλλά και μια ζωντανή και εξελισσόμενη Ιδέα. Δεν είναι τυχαίο που η εσωτερική παράδοση συνδέει το μέλλον της Ελλάδας με τη φανέρωση του Έργου του Λόγου στην Νέα Κοσμική Περίοδο, ούτε είναι σύμπτωση ότι αυτό αποσιωπάται, αποκρύπτεται ή διαστρεβλώνεται συστηματικά, μαζί με μια αδιάλειπτη και μεθοδευμένη πολεμική σ’ όλα τα επίπεδα.

Ο Πυθαγόρας δίδαξε την «Τριμερή Φιλία», ήτοι: την φιλία των θεών προς τους ανθρώπους, των ανθρώπων προς τους θεούς και της φιλίας μεταξύ των ανθρώπων. Την Τριμερή αλληλότητα της Αγάπης έκφρασε ο Χριστός με το «Αγαπάτε αλλήλους», αλλά δυστυχώς το Ιερατείο δεν την τήρησε. Τις δύο άλλες τις αγνόησε. Αντί της φιλίας προς τον Θεό επέβαλε τον φόβο Κυρίου. Και αντί της φιλίας του Θεού προς τους ανθρώπους επέβαλε έναν φοβερό και εκδικητικό Θεό.

Πόσο θέλουμε να γίνουμε πρωτοπόροι του νέου «εμείς», που διδάσκει ταπεινοφροσύνη, ανεκτικότητα, υπομονή, μας κάνει καλούς ακροατές, γκρεμίζει τα τείχη που είχαμε χτίσει γύρω μας μέσα από προκαταλήψεις και «πρέπει»; Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, τα προβλήματα και οι συνειδήσεις έχουν συντονιστεί σε ένα παγκόσμιο επίπεδο. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τα προβλήματα της μετανάστευσης, τα μεταλλαγμένα φυτά, επιμολύνουν με τον αέρα όλη την αγροτική παραγωγή και νεκρώνουν την γονιμότητα της γης, η καταπολέμηση των ναρκωτικών, η κλωνοποίηση, οι τιμές του πετρελαίου, τα αντιτρομοκρατικά μέτρα, η προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, η καταστολή της φτώχειας, της λειψυδρίας, της παιδικής εργασίας, η παγκόσμια οικονoμία, είναι ζητήματα που μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο συνολικά, σε παγκόσμια κλίμακα. Θέλουμε να θυμόμαστε; Ή πάσχουμε από στρουθοκαμηλισμό; Θυμάσαι μόνο όταν θέλεις να θυμάσαι και η μνήμη σου εξαρτάται από τη θέλησή σου να θυμάσαι.

Η Αλήθεια έχει ονομαστεί από την θεία κίνηση του όντος επειδή είναι «θεία άλη», θεϊκή θεώρηση. Αυτή η Θεία συναίσθηση των πάντων δεν περιορίζεται ούτε στην ανάμνηση του παρελθόντος, ούτε σε κάποιο όραμα για το μέλλον. Όλα συμβαίνουν εδώ και τώρα, σε κόσμους που ζουν παράλληλα σ’ ένα αιώνιο γίγνεσθαι. Α-λήθεια σημαίνει στέρηση της λήθης και είναι ελεύθερη από κάθε πραγματικότητα που πλάθουν δισεκατομμύρια όντα κάθε στιγμή. Όταν δεν ξεχνιέσαι στο χθες και το αύριο, ζεις αληθινά εδώ και τώρα, κάθε στιγμή με όλο σου τον εαυτό. Επομένως, όλα είναι Αλήθεια με την έννοια ότι Αλήθεια είναι το Όλον. Επίσης σημαίνει ότι κάθε τμήμα του όλου είναι ένα υποσύνολο, ένα τμήμα της αλήθειας, μια περιορισμένη αλήθεια, που την ονομάζουμε πλάνη. Η Αγάπη όμως είναι η Αρχή των πάντων, το ίδιο το Θείο που είναι άπειρο και γι’ αυτό δεν θέτει όρους, διότι είναι παντού. Την Αγάπη την ζεις ως ολότητα, η Αλήθεια είναι όμως η προϋπόθεση για να την ζήσεις.

Όσο δεν διασφαλίζουμε την πνευματική μας κληρονομιά, τη χάνουμε και την ξεχνάμε. Αυτή η κληρονομιά της μνήμης ότι μπορούμε να είμαστε αληθινοί, ελεύθεροι και να ανακυκλώνουμε αγάπη μεταξύ μας είναι οι ρίζες μας, η ταυτότητά μας και ταυτόχρονα το ύψιστο αγαθό, το οποίο αγωνιζόμαστε να φανερώσουμε στον άνθρωπο, βεβαιώνοντας το εφικτό. Όταν δεν γνωρίζουμε από πού προερχόμαστε, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πού πηγαίνουμε. Όταν όμως ο άνθρωπος θυμηθεί τις ρίζες του στο φως, αυτή η μνημοσύνη φωτίζει τη ζωή του και την αλλάζει. Αυτή η μετατόπιση του νου που προκαλείται από το φως της παγκόσμιας συνείδησης, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια σταδιακή μεταμόρφωση, που εν μέρει οφείλεται στην ενσυνείδητη προσπάθεια και τον ατομικό αγώνα καθενός, αλλά και που επιχορηγείται πλουσιοπάροχα από αυτό το κοινό ταμείο φωτός που διαθέτει η Πανανθρώπινη Πνευματοψυχή, απ’ όσα πνεύματα έλαβαν και λαμβάνουν Θεία Χάρη. Η σημαντικότερη ικανότητα πλέον είναι η αμεσότητα της αυτοδιάθεσης για ταυτενέργεια με το Λόγο και την πραγμάτωση της Θέωσης εδώ και τώρα.

Με κάποιο τρόπο αυτή η άυλη κληρονομιά διαμορφώνει τον υλικό μας κόσμο, μας καθιστά κοινωνούς και μάρτυρες ενός βιώματος που κάνει ξεκάθαρο ότι μόνοι μας διαμορφώνουμε την πραγματικότητά μας. Τα πάντα αλλάζουν θετικά ή αρνητικά ανάλογα με τις επιλογές μας και τον συντονισμό μας με τους συμπαντικούς κόσμους. Εκείνοι που εργάζονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης γι’ αυτόν τον εσωτερικό πολιτισμό, γι’ αυτή την εσωτερική κοινωνία που εξελίσσεται σε όλη την γη, αναγνωρίζονται μεταξύ τους, ανεξάρτητα αν
έχουν επιλέξει διαφορετικό τομέα δράσης. Αναγνωρίζονται από την καθημερινή στάση ζωής και την ποιότητα της δράσης τους, που με κάποιο τρόπο αντανακλάται στο πρόσωπο και την παρουσία τους. Σε κάθε χώρο όμως υπάρχουν θεματοφύλακες αυτής της κοινής κληρονομιάς, που την θέτουν σαν θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζεται το μέλλον κάθε στιγμή. Η συμφωνία με τους κοσμικούς νόμους έλκει μια χάρη που θεραπεύει τις ασθένειές μας, τις αδυναμίες μας, μας καλύπτει με προστασία και μας τροφοδοτεί με δύναμη μετουσίωσης, συμπληρώνοντας έτσι τα κενά και τις ελλείψεις μας. Είναι η θεία χάρη του ελέους και της αγάπης απ’ όπου πηγάζουν όλοι οι νόμοι και οι αρχές που διαφαίνονται μέσα στις επιστήμες, τις τέχνες και τις θρησκείες.

Η αρετή είναι ο κατά φύση τρόπος ύπαρξης του ανθρώπου και αμαρτία είναι ο παρά φύση τρόπος ύπαρξης. Επειδή ο άνθρωπος είναι καρπός της Θείας βούλησης και αγάπης, δεν φέρει μια αυτοθεωμένη ψυχική ουσία, αλλά ένα πρόσωπο και μια ελεύθερη βούληση και θέληση να δεχθεί τη Θεία Χάρη του Θεού και να Θεωθεί. Όμως ο άνθρωπος αρνήθηκε αυτή τη σχέση με τον Θεό και απέκτησε στάση πνευματικής ιδιοτέλειας. Παρεκτράπηκε και χάνοντας το νόημα της ύπαρξής του, που υπήρχε στην Πηγή, χάθηκε στον ατομικό εαυτό του, σ’ ένα εσωτερικό αλληλοσπαραγμό του κατώτερου και ανώτερου εαυτού του. Διότι αποτελεί εκ του μηδενός κτίσμα Θεού και αφού δεν ήταν ο ίδιος η Πηγή, η ιδιοτελής στροφή του τον οδήγησε στον μηδενισμό της πτώσης, της φθοράς και του θανάτου. Ο δρόμος δεν είναι ο εξουσιασμός του κατώτερου εαυτού από τον ανώτερο, γιατί τότε ο αγγελικός μας εαυτός γίνεται εωσφορικός. Ο δρόμος δεν είναι η οικειοποίηση του φωτός για προσωπική αναγνώριση και εξέλιξη αλλά η προσφορά του. Ο δρόμος είναι η αφομοίωση του κατώτερου και ανώτερου εαυτού από τον κοινό μας Θείο Εαυτό που είναι ο Λόγος μέσα μας.

Η νέα Άνοιξη ήδη αναδύει τα θεία αρώματά της μέσα μας και διασαλπίζει: «η Ζωή που ονειρεύτηκες Άνθρωπε, υπάρχει στη Δύναμη της Αγάπης και όχι στην αγάπη για δύναμη». Το μεγαλύτερο Φως, γεννιέται μέσα στα σπλάχνα του πιο μεγάλου σκοταδιού. Αν λοιπόν,
εμείς βλέπουμε τα πράγματα πολύ μαύρα, μέσα από τα μάτια των άλλων, ας τα ανοίξουμε περισσότερο και ας εστιαστούμε σε αυτό το Φως που έρχεται, γιατί αυτό το Φως που έρχεται είναι μέσα μας. Αν αποφεύγουμε να δούμε αυτό το Φως μέσα μας, τότε πώς θα το φανερώσουμε στον κόσμο; Όποιος θέλει και μπορεί λοιπόν, θα προχωρήσει. Αρκεί κανείς να μελετήσει με ειλικρίνεια τα
απωθημένα και τις φιλοδοξίες του και τότε οι ρίζες των φόβων του θα αποκαλυφθούν. Η Αλήθεια αυτή μας ελευθερώνει στην Αγάπη, ενώ ρέουμε συντονισμένοι στη Θεία ροή του Λόγου.

Όλοι οι φαντασιακοί μας φόβοι αφορούν είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον, μόνο η αγάπη ανήκει στο παρόν. Το «τώρα» είναι η μόνη αληθινή στιγμή που έχουμε και η αγάπη το μόνο πραγματικό συναίσθημα, επειδή είναι το μόνο που εξελίσσεται στο παρόν. Ο φόβος βασίζεται πάντα σε κάτι που έχει συμβεί στο παρελθόν και μας κάνει να φοβόμαστε για κάτι, που νομίζουμε ότι μπορεί να συμβεί στο μέλλον. Το να ζούμε λοιπόν στο παρόν σημαίνει να ζούμε στην αγάπη, όχι στο φόβο. Κάθε πείρα ζωής συμπυκνώνεται μέσα στο χρόνο και γίνεται συνείδηση. Κάθε προσφορά του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπό του γίνεται αρετή, ψυχική δύναμη, εσωτερική κλήση και ώθηση φανέρωσης αυτού του Φωτός της Αλήθειας που μας απελευθερώνει από κάθε πλάνη, σκοταδισμό και φόβο.

Η Αλήθεια δεν παρουσιάστηκε ολοκληρωμένα ποτέ στο παρελθόν ένεκα της ανωριμότητας της ανθρώπινης συνείδησης, γι’ αυτό κι ο Χριστός είχε πει ότι θα αποστείλει άλλο Παράκλητο κατά την Δευτέρα Του Παρουσία, για να μας «οδηγήσει εις πάσα την Αλήθεια». Ο Παράκλητος, είναι ο ενεργοποιητής της Θείας Μνήμης και της Θείας Καταγωγής του Ανθρώπου και είναι αξιοσημείωτο ότι έχουμε εισέλθει στην εποχή όπου «Εκείνος, το Πνεύμα της Αληθείας μας οδηγεί» πλέον στην ολοκληρωμένη αποκάλυψη της Αλήθειας «και η Αλήθεια ελευθερώσει υμάς». Η Ανθρωπότητα όμως, αποφεύγει, αρνείται ή πολεμάει την Αλήθεια και γι’ αυτό βρισκόμαστε σε μια παγκόσμια κρίση δίχως προηγούμενο, για την οποία γράφτηκε «Εάν Εγώ μεθ’ υμών, τις καθ’ υμών;». Σκηνοθετούμε το χώρο σε σχέση με το χρόνο που ζει η συνείδησή μας. Εμείς επιλέγουμε τελικά να υπάρχουμε στην παγίδα της πλάνης ή να ζούμε την αληθινή ζωή που κοντεύουμε να ξεχάσουμε.

Έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα στο φόβο και την Αγάπη και η απόφαση είναι δική μας. Η αφύπνιση της Πανανθρώπινης Μνημοσύνης στην Θεία Αποκάλυψη του Λόγου, «Θεοί
Εστέ», δηλαδή είστε Θεοί, φανερώνει την Θεία του Καταγωγή ενώ το «έσεσθε τέλειοι ως ο Ουράνιος Πατήρ μου Τέλειος Εστί», προσδιορίζει τον Θείο του Προορισμό. Ο άνθρωπος έχει ξεχάσει την αφετηρία του και τον σκοπό του, είναι δυνατόν να θυμηθεί τον δρόμο; Όχι, ενθυμούμενος την Θεία του Καταγωγή και τον Θείο του Προορισμό, θυμάται και τον Δρόμο ανάλογα προχωράει. Δίχως να θυμάται ποιος είναι, δεν μπορεί να διεκδικήσει αυτό που είναι. Η Μνημοσύνη αποτελεί τη Θηλυκή Αρχή του Ανθρώπινου Όντος και η Θέληση την Αρσενική. Δίχως μνήμη δεν υπάρχει όραμα, δεν υπάρχει στόχος, δίχως θέληση δεν μπορεί ο στόχος να επιτευχθεί.
Επομένως η διαπάλη μεταξύ των δυο αυτών Αρχών που διαιωνίζεται από τον άνθρωπο και από τον κάθε έναν από εμάς σε ατομικό επίπεδο διαιωνίζει το πρόβλημα. Είναι πολύ πιο σημαντικό να ενεργοποιηθεί αυτή η Θεία Μνήμη στον άνθρωπο, διότι σαν ντόμινο κινητοποιεί και όλα τα υπόλοιπα που πρέπει ο ίδιος να πράξει.

Το μέλλον μας εξαρτάται κυρίως από την αναγωγή της περιορισμένης ιδέας που έχουμε για την γυναίκα και την Μία Ψυχή που είμαστε. Το μέλλον βρίσκεται στα χέρια της Μητέρας Γυναίκας Ψυχής. Η αποκατάστασή της στο ύψος του Λόγου μέσα στη συνείδηση του ανθρώπου, επιφέρει μια ταχύρρυθμη πνευματική μεταμόρφωση, που εκφράζεται ως Αγάπη. Όταν η γυναίκα που ζει σε κάθε μέρος του κόσμου, συνειδητοποιήσει πόσο κρίσιμο ρόλο παίζει στην εξέλιξη της ανθρωπότητας, θα έχει μόνο να φανταστεί σε ποιο κόσμο θα ’θελε να ζήσουν τα παιδιά της.

Ο κόσμος μας σχηματίζεται από τις επιλογές μας συνειδητά ή ασυνείδητα αλλά πάντα εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι για ό,τι μπορούσαμε να κάνουμε και δεν κάναμε. Λανθασμένες ιδέες σημαίνει εσφαλμένες σκέψεις, συναισθήματα, λόγια και πράξεις, ώστε τελικά ολόκληρη η ζωή να μοιάζει με ένα τεράστιο λάθος. Είναι απλή αριθμητική και λειτουργεί αμφίδρομα, σαν ντόμινο. Τι είναι Άνθρωπος; τι είναι Θεός; τι είναι Κόσμος; Από αυτές τις ιδέες, καθορίζονται όλες οι άλλες, που έχουμε ανά ζεύγη. Για παράδειγμα, η ιδέα που έχουμε για τον θάνατο θα καθορίσει τη ζωή μας, αλλά και το αντίστροφο.

Η πιο ζωντανή φανέρωση της Αγάπης είναι ως Πρόνοια και εκφράζεται ως Παιδεία
Αγάπης και Σοφίας. Κενά Αγάπης σημαίνει κενά Παιδείας. Είναι ολοφάνερο ότι η ανθρωπότητα δεν χάνεται από έλλειψη γνώσης, αλλά από έλλειψη οράματος και αξιών, δηλαδή, από έλλειψη παιδείας. Δεν είναι γνωσιολογικό το πρόβλημα αλλά αξιολογικό. Δεν είναι θέμα μόρφωσης ή θρησκείας αλλά παιδείας και αυτό αφορά όλους τους λαούς. Πίσω από κάθε καθημερινό λάθος, μικρό ή μεγάλο, κρύβεται πάντα κάποιο κενό ή σφάλμα παιδείας. Το φάρμακο και το φαρμάκι είναι θέμα μέτρου και αυτό απουσιάζει από την παιδεία.

Η αληθινή παιδεία ελευθερώνει, προάγοντας την αυτάρκεια, ενώ η εκπαίδευση σε κρατά σε εξάρτηση, όπως γίνεται στα τρόφιμα, στα φάρμακα και στην τεχνολογία. Το κακό σύστημα εκπαίδευσης δεν είναι αρνητικό μόνον επειδή δεν έχει την απαιτούμενη υλικοτεχνική υποδομή, αλλά κυρίως γιατί έχει αποχωριστεί από τον κύριο εκπαιδευτικό στόχο, που είναι η ανάπτυξη ελεύθερων και δημιουργικών προσωπικοτήτων.

Η ψυχή αποτελείται από ένα θηλυκό κι από ένα αρσενικό τμήμα, τα οποία εκφράζουν μια συνεχή τάση ενότητας και αρμονίας που την λέμε Έρωτα και γνωρίζουμε μέσα μας πως είναι Ανίκητη. Ο Θεός είναι Αγάπη και γι’ αυτό στον Χριστιανισμό, η αγάπη είναι ο νέος νόμος του Χριστού: «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς αγάπησα υμάς ίνα και υμείς αγαπάτε αλλήλους». Το βίωμα του Θείου Έρωτα ωθεί προς τα άνω (με ανοδική
ροή = ανδρεία) το θνητό ή γήινο ον, για να νιώσει ολοκληρωμένο κάθε φορά που αγκαλιάζει τον Ουράνιο Εαυτό του. Η αφύπνιση της πνευματικής συνείδησης έχει τη δύναμη να αλλάζει την πραγματικότητα που ζούμε. Η Θεία Χάρη, άσχετα από το τι πιστεύουν οι άνθρωποι, έλκεται από την τόλμη και την αρετή της ανδρείας (ανοδικό ρεύμα ζωής = έρως), όσο και από την ταχύτητα, γι’ αυτό και «το γοργόν και χάριν έχει».

Ο χώρος και ο χρόνος, ως όψεις του ίδιου νομίσματος είναι ταυτόχρονα και ο εγκλωβισμός του ανθρώπου στην παγίδα της πλάνης του. Ο άνθρωπος παρεμβαίνει στην ζωή του με δύο τρόπους: παρεμβαίνει στο χώρο του και διαμορφώνει τον χρόνο του, ή διαμορφώνει τον χρόνο του, για να αλλάξει τον χώρο του. Η επέμβασή μας στο χωρόχρονο συνδέεται με τη μεταμόρφωση της συνείδησής μας και είναι αυτή, η οποία τελικά διαμορφώνει την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Η συνείδηση πυκνώνει την ενέργεια και την κάνει ύλη. Είναι το πνεύμα που εκδηλώνεται στην ύλη με μορφή.

Ας μην χανόμαστε λοιπόν στα πολλά και ας εστιαζόμαστε στα συγκεκριμένα, τα ελάχιστα που είναι και τα σημαντικά. Και αυτά είναι τα εξής: μνήμη και θέληση, που έχουν αρχή και τέλος,
αφετηρία και προορισμό θείο την Αγάπη. Όποιος ελέγχει το παρελθόν-μνήμη, ελέγχει το παρόν-θέληση στο τώρα. Όποιος ελέγχει το παρόν-θέληση ελέγχει το μέλλον-όραμα. Αφυπνίζοντας τη μνήμη, επηρεάζουμε την θέληση, μέσω του παρελθόντος το παρόν και μέσω του παρόντος το μέλλον.

Στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα ο Αϊνστάιν και ο περίφημος Νόμος της Σχετικότητας έχουν κάνει το γύρο του κόσμου. Πέρα από τα γνωστά και τα προφανή όμως, αυτό που θα γίνει χαρακτηριστικό γνώρισμα του Νέου Ανθρώπου και ενός Νέου Κόσμου που έρχεται, θα είναι η ταχύτητα. Το Έργο της Νέας Κοσμικής Περιόδου είναι ταχύρυθμο, θα έλεγε κανείς συμπυκνωμένο. Συμπύκνωση χρόνου σημαίνει διεύρυνση συνείδησης. Τοποθετώντας τη συνείδηση στη θέση της μάζας, συνειδητοποιείς ότι αυτή είναι η ίδια δύναμη που συγκρατεί τα φορτία της ύλης στις δομές που κινούνται, δηλαδή της ενέργειας.

Το σώμα μας είναι πληροφορίες αλλά αυτό που αληθινά είμαστε, είναι μια Θεία δημιουργική ιδέα που παράγει και γεννά άλλες ιδέες, σκέψεις, συναισθήματα, λόγια και πράξεις. Δηλαδή, ένα ζωντανό Ον που η πηγή του είναι ο Ων. Αυτά που έχουμε μέσα μας είναι το κατ’ εικόνα και η δυνατότητα να τα εκφράσουμε είναι το καθ’ ομοίωση του σχεδίου ζωής μας, την οποία σκηνοθετούμε καθημερινά και επεμβαίνοντας στις λεπτομέρειες, την αλλάζουμε ως ολότητα. Η συνείδηση είναι νόμος και σύστημα μαζί, που συνδέεται με τη θέληση. Το κλειδί βρίσκεται στην εστίαση της θέλησης σε τέτοια ταχύτητα, ώστε αντί να δαπανάται ενέργεια, να παράγεται. Το κλειδί γι’ αυτό το έχει η προσευχή που ενεργεί συντονισμένα με τους Θείους Νόμους και τη Ροή του Λόγου. Η ελευθερία συνεπάγεται υπευθυνότητα και δεν υπάρχει μεγαλύτερη
υπευθυνότητα από τη διαχείριση του κενού ή της αρχέγονης ουσίας.

Η Τέχνη της Επιστήμης να Ζεις, συνίσταται στην παιδεία ενσυνείδητης κίνησης των νόμων και αυτό εκφράζεται με την μεταφορά συνείδησης και όχι απλών πληροφοριών. Όταν μεταφέρεται συνειδητότητα, αλλάζει η δομή των πληροφοριών που υπάρχουν από πριν μέσα στον παραλήπτη όσο και στον δότη, καθώς αποτελούν εκφράσεις της μίας ροής του Θείου Λόγου. Μέσα απ’ αυτήν τη διαδικασία, δίνεις τα πάντα επειδή έχεις τα πάντα.

Το ίδιο το φως που δημιούργησε τον κόσμο αποκαλύπτει τον εαυτό του. Το φως είναι το είναι μας που γεννήθηκε για να ταξιδεύει, γιατί μόνο τότε ζει. Κι όπως η φωτιά χρειάζεται οξυγόνο για να ανάψει, έτσι και το πνεύμα χρειάζεται ελευθερία για να δημιουργήσει. Αυτό το θείο δημιουργικό πυρ της συνείδησης του ανθρώπου, εκδήλωση της θείας του συνείδησης, έχει μία φύση που δεν φυλακίζεται, όπως το νερό που βρίσκει πάντα το δρόμο για να συνεχίσει τη ροή του. Παραμένοντας σε παθητική αναμονή ή πνευματική ανεργία αναλωνόμαστε σε αργό μαρασμό. Ζούμε μια θλιβερή ανακύκλωση ματαιότητας και αντιφάσεων. Θέλουμε Ειρήνη, αλλά συντηρούμε τον πόλεμο μέσα μας και γύρω μας. Συγχωρούμε τους άλλους παραμένοντας ανίκανοι να ελεήσουμε τον εαυτό μας. Όμως δεν υφίσταται Ελευθερία δίχως Αλήθεια, ούτε Αγάπη δίχως Σοφία.

Οι Αρχέτυπες ιδέες-κλειδιά, του κόσμου των ιδεών του ανθρώπου, αποτελούν τους γονείς του συστήματος της σκέψης του. Μια μόνο ιδέα, σε αυτό το επίπεδο, να μην είναι τοποθετημένη σύμφωνα με την Θεία Νομοτέλεια, υπάρχει μια ολόκληρη αλυσίδα ιδεών που συνδέονται μαζί της, που θα είναι λάθος. Αυτά είναι τα βασικά κλειδιά, με τα οποία μπορούμε εμείς να ενεργήσουμε συνειδητά. Όταν ελευθερωνόμαστε από τους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου, ενεργούμε σε εκείνο το πεδίο όπου δεν υφίσταται χωρόχρονος και μεταμορφωνόμαστε μέσα από τη Θεία Χάρη. Το να γνωρίζεις τον στόχο σου οδηγεί σε ενσυνείδητη προσπάθεια και επίτευξη αποτελέσματος.

Λένε ότι τα γνήσια κλειδιά φτιάχνονται απ’ αυτόν που έφτιαξε την κλειδαριά. Ο Ιωάννης είναι πρώτα απ’ όλα φύλακας της συνείδησης του ανθρώπου. Οι φτηνές απομιμήσεις κλειδιών μοιάζουν με εκείνες τις ποιότητες της αγάπης που είναι ανίκανες να ξεκλειδώσουν τις πύλες του αληθινού έρωτα. Οι περισσότεροι άνθρωποι συντηρούνται περισσότερο από το συλλογικό βίωμα της Ανθρώπινης Συνείδησης παρά από το προσωπικό τους βίωμα. Υπάρχουν και άλλοι που περνάνε τη μισή ζωή τους έξω από την πόρτα με το κλειδί στο χέρι, προδομένοι από έναν γνωστό βαθύ φόβο.

Ο παρακάτω πίνακας αποκαλύπτει την Νομοτέλεια που συνδέει Αγαθά, Αρετές, Ικανότητες και Προϋποθέσεις, καθώς και τους αναβαθμούς του Έρωτα, της Χάρης, της Φιλίας και της Αγάπης, σε σχέση με τα πεδία, τα κέντρα, τα σώματα και τη συνείδηση.

15ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ-Κολλέγιο Μεταφυσικών Επιστημών

2010-02-05T22:07:00.001-08:00

Τ. Βράτολη-Βολχάουπτ
Τίτλος :Η Δύναμη του Ζεύγους: «Η Αναζήτηση του Alter Ego και η Ατραπός»

Αγαπητοί φίλοι καλησπέρα

Τι είναι αγάπη;

Τι είναι έρωτας;

Τι είναι το Alter Ego (τo άλλο μισό μας δηλαδή) και γιατί το αναζητάμε;

Τι σχέση έχει αυτό με την πνευματική ατραπό;

Και τι είναι τελικά η πνευματική ατραπός; Ποιο είναι το μυστικό μονοπάτι που σφράγισαν με τη θυσία τους μεγάλοι μύστες και διδάσκαλοι στην πορεία της ζωής της ανθρωπότητας; Και ακόμα ποιος είναι ο στόχος, το τέλος αυτού του μονοπατιού;

Αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να ερευνήσουμε σήμερα (Αποκεκρυμμένη γνώση στο παρελθόν)

Η Ατραπός και η Αγάπη:

Πως θα σας φαίνονταν αν αντιλαμβανόσασταν ξαφνικά ότι η ζωή μας είναι μια αληθινή ταινία, με συγκεκριμένο ιδιαίτερο σενάριο για τον καθένα, παρότι εμπλέκονται και άλλα άτομα μέσα σε αυτό; Μια ταινία που γυρνά συνεχώς και κατ’ επανάληψη, έτσι ώστε, τη στιγμή που πεθαίνει κάποιος, όσο κι αν φαίνεται παρανοϊκό, γεννιέται ξανά στο ίδιο μέρος, την ίδια χρονολογία, από τους ίδιους γονείς, και η ταινία προβάλλεται από την αρχή. Σαν κάποια φιλμ που δείχνουν γεγονότα της ίδιας ημέρας να επαναλαμβάνονται αενάως με μικρές διαφορές, μέχρι να επέλθει κάποια ουσιαστική αλλαγή-επιλογή κίνησης από τον πρωταγωνιστή; («Τρέξε Λόλα, τρέξε» και άλλα κινηματογραφικά φιλμ).

Στην εσωτερική παράδοση πιστεύεται ότι το άτομο, ζει συρρέοντας μέσα σε ένα όνειρο, στο πεδίο των δυνατοτήτων να γίνει μια πραγματική ύπαρξη. Η ταινία του περιέχει κάθε φορά σχέδια και σενάρια απόδρασης από το όνειρο αυτό, τα οποία όμως μόνο το ίδιο το άτομο, μέσα από την ελεύθερη επιλογή του μπορεί να πραγματοποιήσει. Περιφέρεται λοιπόν σε κύκλο, όπως ένα ζώο δεμένο σε πάσσαλο που γυρίζει γύρω-γύρω, χωρίς να πηγαίνει πουθενά…

Μπορεί αυτός ο ατελείωτος, δεσμευτικός, φαύλος κύκλος, να γίνει μια σπειροειδής ανέλιξη ή ακόμα και μια κάθετη ευθεία προς την πραγματική ζωή απελευθερώνοντας το άτομο από αυτόν τον εφιάλτη; Ναι, η απάντηση αυτή είναι και η αιτία να ξεκινήσει την πορεία του στην πνευματική ατραπό. Μόνο εφόσον το άτομο επιλέξει συνειδητά να αποδράσει, προσανατολιζόμενος προς την ελευθερία, εισέρχεται σε αυτό το μονοπάτι, και εκεί λαμβάνει την καθοδήγηση που του χρειάζεται.

Από το σημείο αυτό και μετά, αρχίζει να ανεβαίνει ένα-ένα τα σκαλοπάτια της σκάλας, ή της πνευματικής ατραπού, που αποτελούν, το καθένα ξεχωριστά, και μια δοκιμασία-ορόσημο στην ανέλιξή του.

Πριν ξεκινήσει, σκληρός και άκαμπτος, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι σαν ένα σκληρό πέτρωμα που στην πορεία συνεχώς μαλακώνει, πλάθεται και μετουσιώνεται σταδιακά σε ρευστότερο και υψηλότερης ενεργειακής δόνησης στοιχείο (υγρό, αέριο, φωτιά).

-Στην αρχή της Ατραπού διακατέχεται από αχαλίνωτη επιθυμία να μάθει, να αφομοιώσει τη γνώση.

-Όταν ξεπεράσει το φλογερό αυτό στάδιο και εμπλουτιστεί με υπομονή και επιμονή, δοκιμάζεται στην πίστη, στην υπερνίκηση του φόβου του να εγκαταλείπεται στη δύναμη της πίστης του.

-Οι επιτυχείς εξετάσεις του στην πίστη του δίνουν πρόσβαση σε τεράστιες και απρόσμενες δυνάμεις που πρέπει να κατανοήσει από πού προέρχονται, γιατί του γίνονται διαθέσιμες και που οδηγεί η λάθος χρήση τους.

-Τότε προκύπτει η ανάγκη της διάκρισης.

-Όλα αυτά τα μαθήματα θα τα μετουσιώσει, στο στάδιο της ατραπού που ακολουθεί, σε μια Θεία Αρετή που λέγεται ανιδιοτελής αγάπη.

Τι είναι η αγάπη; Μπορούμε να μιλάμε μέρες και πάλι δεν θα καταφέρουμε να την ορίσουμε. Είναι ένα αγαθό, μια πανίσχυρη, υψηλής δόνησης αρετή, μια ισχυρή δύναμη, που μπορούμε να τη διαχειριστούμε με διάκριση; ή τι άλλο;

Είναι όλα αυτά και ακόμα πιο πέρα. Είναι ο ίδιος ο Θεός. Είναι Φως και Ζωή. Είναι η πνευματική συγκολλητική ουσία που κρατάει όλο το σύμπαν μαζί. Η Θεϊκή Ουσία που «χωρίς αυτή ο άνθρωπος είναι μια θλιβερή ύπαρξη, που η μόνη του ελπίδα είναι να μπορέσει κάποτε να φέρει την αγάπη στη ζωή του». Η επιδίωξη της αγάπης είναι ο βασικός σκοπός της ζωής του κάθε ανθρώπου. Ο δευτερεύων σκοπός, είναι να σβήσει τις οφειλές του - αποτελέσματα των πράξεών του.

Η Δεύτερη γέννηση:

Το στάδιο αυτό της ατραπού, η δοκιμασία δηλαδή της αγάπης, είναι το λεγόμενο δια πυρός βάπτισμα, η σωτηρία, η δεύτερη γέννηση, ή Χριστοποίηση, ή Θεοποίηση, ή φώτιση, δηλαδή η ένωση με το φως. Ανακαλύπτει το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ μέσα του και μπαίνει μέσα σε αυτό. Δεν αποκτά την αγάπη, αλλά αντιλαμβάνεται ότι εμπεριέχεται μέσα στην αγάπη. Τότε απελευθερώνεται από την επίδραση της ταινίας και αρχίζει να βαδίζει σε έναν καθαρά πνευματικό δρόμο προς την αθανασία (η περαιτέρω πορεία είναι ένα άλλο θέμα).

Πως θα βρούμε και θα βιώσουμε την αγάπη;

Το Alter Ego (τo άλλο μισό), ο έρωτας και ο μύθος του ανδρόγυνου:

Στο σημείο αυτό υπεισέρχεται η έννοια του έρωτα. Η δημιουργία του ανθρώπου, «κατ΄ εικόνα και ομοίωση του Θεού» έγινε με τη μορφή του Ανδρόγυνου πριν αρχίσει η ταινία, πριν δηλαδή από την πτώση στο υλικό πεδίο και το διαχωρισμό τού αστρικού σώματος της μιας οντότητας του ανδρόγυνου, σε δύο πολικά όντα.

Τώρα έρχεται το ερώτημα:

Αφού όλα είναι Ένα και όλα περιλαμβάνονται στη μία και μοναδική έννοια Απόλυτο - Θεός. Τότε που είναι ο διαχωρισμός;

Ο αποχωρισμός αυτός δεν υπάρχει έτσι όπως τον αντιλαμβανόμαστε με το νου μας. Είναι θέμα συνείδησης. Η ταύτιση με το υλικό σώμα και το Εγώ της προσωπικότητας, είναι που διαχώρισε την άλλοτε αδιαχώριστη συνείδηση των πολικών όντων, την ενιαία δηλαδή συνείδηση του πραγματικού, του Θείου Εγώ και εισήγαγε την έννοια της θνησιμότητας. Από τότε, κάθε άνδρας και κάθε γυναίκα θρηνεί και αναζητά το πολικό του, δηλαδή το απόλυτα συμπληρωματικό του, ον, το Alter Ego, τo άλλο του μισό, για να επαν-ενωθεί μαζί του.

Ο πόνος αυτός του αποχωρισμού και της μοναξιάς των πολικών όντων, έχει σαν βαθύτερη ερμηνεία, τον αποχωρισμό της ψυχής από την αγκαλιά του απολύτου. Κάθε τέτοιο ρομαντικό ειδύλλιο είναι η υλική εκδήλωση του «Θείου έρωτα», του πόθου της ψυχής για επαναφορά της στους κόλπους του Απολύτου, είτε μιλάμε στην περίπτωση αυτή για άνδρα, είτε για γυναίκα (κάθε ψυχή είναι το θήλυ απέναντι στο Απόλυτο που θεωρείται το άρρεν).

Ο έρωτας και η ρομαντική αγάπη του ζεύγους των πολικών όντων, είναι το μέσον που θα παρέχει τις απαραίτητες ενέργειες για την επανένωση του αστρικού σώματος του ανδρόγυνου, ώστε να βγουν έξω από την επίδραση της αενάως επαναλαμβανόμενης ταινίας τους, στην πραγματική ζωή (66+ 4 συνδυασμοί-νόμιμοι εραστές, σύμφωνα με τον Μπόρις Μουράβιεφ, ένα όμως είναι μόνο το απόλυτα πολικό ον, αλυσίδες-δεσμοί στον ουρανό).

Τι συμβαίνει μεταξύ των πολικών όντων;

Ταιριάζουν απόλυτα. Όπου είναι ανίσχυρος ο ένας, είναι ισχυρός ο άλλος. Όπου ο ένας σταματά, τον ωθεί ο άλλος. Μεταξύ των δύο αυτών ατόμων δημιουργείται μια ακατανίκητη έλξη, ο έρωτας, που μέσα από την εξιδανίκευση και την έμπνευσή του διαπλάθεται το συγκινησιακό κέντρο του ατόμου (κέντρο της καρδιάς). Το συγκινησιακό κέντρο είναι πηγή ενέργειας που είναι απαραίτητη για την δονητική άνοδο του ατόμου στο υψηλό πεδίο της αγνής αγάπης. Η εξάσκηση του κέντρου αυτού μας δίδει την κυριαρχία πάνω στο ερωτικό κέντρο (σεξ) και αντιστρόφως. Εξάσκηση του ερωτικού κέντρου δεν σημαίνει απαραίτητα αποχή από το σεξ, αλλά ίσως έλεγχο (βλέπε «Το Ερωτικό Ταό»). Η ταυτόχρονη εκγύμναση και του διανοητικού κέντρου, διαμορφώνει μια ισορροπημένη οντότητα (η ισορροπία των κέντρων είναι άλλο, μεγάλο κεφάλαιο). Η συνένωση των δύο πολικών οντοτήτων παρέχει τις απαραίτητες ενέργειες και κλείνει τον κύκλο. Κάθε εκδήλωση ζωής αρχίζει με μια ερωτική πράξη. Στο επόμενο ανώτερο επίπεδο εκδήλωσης της ζωής και πάλι η ενέργεια του ερωτικού κέντρου θα κάνει το ξεκίνημα.

Προς το παρόν βρίσκουμε τον/την αγαπημένη μας και εξελισσόμαστε ταυτόχρονα, ή εξελισσόμαστε μόνοι, αναμένοντας πιστά την αναγνώριση αυτή (πιο εμφανές στη νέα εποχή).

Πώς θα αναγνωρίσουμε το πολικό μας ον;

- Από την ακατανίκητη έλξη, που μας κολλά σαν μαγνήτες

- Από την ανάγκη για απόλυτη ειλικρίνεια μεταξύ μας (να τα πούμε όλα, χωρίς ενδοιασμούς).

- Όσο πιο πνευματικά εξελιγμένοι και καλλιεργημένοι είμαστε, τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχουμε να πλησιάσουμε και να αναγνωρίσουμε το πολικό μας ον (αν και συνήθως κατά τη συνάντηση είμαστε καρμικά βεβαρημένοι).

________________________________________________________________

(Ο νέος τύπος ανθρώπων-ζευγών).

( Νόμος των αντιθέτων-Καμπαλά).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

- Dr.Ruth M. Hurley, Το Κλειδί για την Αυτοανέλιξη, Μετάφραση Δρ. Τ. Βράτολη-Βολχάουπτ, Δρ. Β. Σιούφα, Κολλέγιο Μεταφυσικών Επιστημών, Αθήνα 2007.

- Μπόρις Μουράβιεφ, Γνώση 1^ος, 2^ος,3^ος Τόμος, Μετάφραση Θ. Προκοπίου, Πύρινος Κόσμος, Αθήνα 1982

- Jolan Chang, Το Ερωτικό Ταό, , Μετάφραση Κ.Μ. Κανδηλώρος, Αρμονία, Αθήνα 1982

- Μιχαήλ Ναϊμυ, Το Βιβλίο του Μιρδάδ, Μετάφραση Γ. Προκοπίου, Πύρινος Κόσμος,

Αθήνα

15ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ : ΟΜΑΔΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

2010-02-04T23:27:00.000-08:00

Ομιλητής : Γιάννης Αυγουστάτος

Τίτλος : ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΞ ΣΤΟΝ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟ ΕΡΩΤΑ

Σεξ, μια λέξη αγγλική με ελληνική ρίζα ( από το έξις που η δασεία μετατρέπεται σε σ , σ+έξις=σέξις=σεξ ή κατ'άλλους από το τέκος (αόριστος του τίκτω), σέκος, secus-sexus) διφορούμενη, φορτωμένη με πολλούς και αντιθετικούς συνειρμούς. Από τη βιολογική διαδικασία της αναπαραγωγής, στην αγαπητική συνεύρεση, τον ερωτικό μυστικισμό, αλλά και την σκανδαλολογία, την πορνογραφία και την εμπορευματοποίηση.

Στην αρχαιότητα η γενετήσια λειτουργία προσεγγιζόταν με ένα πνεύμα βαθιάς ιερότητας και σεβασμού. Οι αρχαίοι 'Έλληνες ζούσαν πολύ πιο κοντά στη φύση και είχαν σαφώς διαφορετική αντίληψη για τον έρωτα και τη σεξουαλική χαρά από εμάς, πού έχουμε υποστεί την αυστηρή ιουδαιοχριστιανική αντίληψη. Από κοινωνική άποψη η σεξουαλική ζωή ήταν πολύ πιο ελεύθερη απ' ότι είναι σήμερα και επιπλέον, κι αυτό είναι και το σπουδαιότερο, είχε μεγάλη ιδεολογική, κοινωνική και κυρίως θρησκευτική σημασία. Ένα σημαντικό μέρος της λατρείας ήταν άμεσα συνδεδεμένο με αυτήν, βάσει της ομοιοπαθητικής μαγείας πού μπόλιασε ιδεολογικά και πρακτικά με τελετουργίες τη θρησκεία, διαμορφώνοντας τη μαγικοθρησκευτική αντίληψη πώς η αναπαράσταση της σεξουαλικής πράξης και οι τελετουργίες με την παρουσίαση σεξουαλικών οργάνων θα βοηθήσουν τη γονιμότητα της γης και των γυναικών, μίας και το όμοιο θα προκαλέσει το όμοιο. Οι αρχαίοι θεοί ζουν μία ζωή στα πρότυπα των ανθρώπων. Ερωτεύονται, ζηλεύουν, συνευρίσκονται. Ο Δίας είναι το πρότυπο του ουράνιου εραστή πού συγκινείται από κάθε όμορφη γυναίκα, είτε είναι θεά, νύμφη, είτε θνητή. Η αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων ήταν βαθύτατα ηδονιστική (ευδαιμονιστική) με την ευρύτερη έννοια του όρου και τη βλέπουμε να εκφράζεται στη νομοθεσία, στην τέχνη και στη φιλοσοφία. Η ιεροδουλεία, θεσμός πανάρχαιος και θρησκευτικός, ήταν εξαπλωμένη σ' όλο το χώρο της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Στην Ελλάδα ξακουστό ήταν το Ιερό της Αφροδίτης στην Κόρινθο πού είχε περισσότερες από χίλιες ιερόδουλες εταίρες αφιερωμένες στη θεά.

Στην αντιπέρα όχθη, η ιουδαιοχριστιανική αντίληψη θεωρεί το σώμα (τη σάρκα) ως το όργανο του πειρασμού, με το οποίο ο σατανάς δελεάζει, και συνεπώς εξαιτίας του ο άνθρωπος χάνει την αιώνια ζωή, εφόσον υποκύψει στις επιθυμίες του. Ο περιορισμός και καλύτερα η απονέκρωση της σάρκας είναι το ζητούμενο. Ακραία συνέπεια αυτής της αντίληψης είναι ο ασκητισμός και ο αναχωρητισμός. Ο Ωριγένης (185-251 μ.χ.), μια από τις σημαντικότερες μορφές των πρωτοχριστιανικών χρόνων, έφθασε στο σημείο να αυτοευνουχιστεί σε ηλικία δεκαοκτώ ετών για να αρέσει στον Θεό! Σύμφωνα με τους σκληροπυρηνικούς μοναχούς ο γάμος και το γενετήσιο ένστικτο είναι καταστάσεις μεταπτωτικαί.

Προ της πτώσεως υποστηρίζουν, επικαλούμενοι κείμενα του Ιωάννη του Χρυσοστόμου (ΙΕ ομιλία εις την Γένεση), οι άνθρωποι ήταν απηλλαγμένοι της γενετήσιας ορμής. Σε σχετική ερώτηση πιστού, "σοφός" αγιορείτης πατέρας δηλώνει κατηγορηματικά : « Ναι, θεολογικώς ειπείν, πράγματι, ο Θεός θέλει να γεννιούνται παιδιά χωρίς ηδονή, χωρίς την αμαρτία της έξω-από-δω συνουσίας». Προφανώς το ιδανικό γι'αυτούς θα ήταν η κήρυξη στην παρανομία της σεξουαλικής πράξης και η επιβολή της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Τη διαφορά στις αντιλήψεις των δύο κόσμων μπορούμε να την δούμε καθαρά όπως αντανακλάται και στην τέχνη. Το ιδανικό του αρχαίου Έλληνα είναι η πλήρης κατάφαση της ζωής και των χαρών που προσφέρει, ο θαυμασμός της ρώμης και της ομορφιάς. Στη γλυπτική αυτό εκφράζεται με τον αθλητή. Αντίθετα το χριστιανικό ιδεώδες, όπως αντανακλάται στην τέχνη, είναι ο ασκητής με το οστεώδες και ταλαιπωρημένο, απ' τις εκούσιες κακουχίες και νηστείες, σώμα. Η σάρκα πρέπει να περιορίζεται και να τιμωρείται για να σωθεί η ψυχή. Οι περισσότερες θρησκείες υποτίμησαν και αντιμετώπισαν εχθρικά την σεξουαλική λειτουργία, υποστηρίζοντας πως είναι δαιμονική, δηλητήριο της ψυχής και στην καλύτερη περίπτωση σπατάλη ενέργειας.

Στην Ινδία, ο Αγγλικός πουριτανισμός και ο μουσουλμανισμός κατέστρεψαν μια πλούσια ερωτική παράδοση, όπως διασώζεται μέσα από το μνηνειώδες Κάμα Σούτρα και τα περίφημα ερωτικά γλυπτά στις προσόψεις των ναών του Κατζουράχο.Ο Γιουνγκ υποστηρίζει ότι πρέπει να διακρίνουμε πότε η σεξουαλική ορμή είναι γνήσια ενστικτώδης και πότε μια μεταμφιεσμένη ασυνείδητη αρχετυπική ορμή, η οποία επιζητεί την ενότητα και την εξέλιξη της συνείδησης.Η ερωτική έλξη είναι συχνά μια προβολή της παρόρμησης για αλχημική εσωτερική ένωση, τον « ιερό γάμο» της άνιμα και του άνιμους. Ο Πλάτων γράφει : « Σίγουρα δεν είναι μόνο η ανταλλαγή των σαρκικών ηδονών αυτό που κάνει τους ερωτευμένους να νιώθουν έναν τόσο έντονο πόθο να βρίσκονται μαζί, αλλά κυρίως η αναζήτηση της χαμένης ενότητας ».

Η καθαρή αλήθεια, που συχνά παραβλέπεται είναι, ότι το σεξ είναι ο σπόρος της αγάπης.

Κοιτάζοντας ένα κάρβουνο μας φαίνεται δύσκολο να πιστέψουμε ότι είναι ο ίδιος άνθρακας, που κάτω από ειδικές συνθήκες μετατρέπεται σε διαμάντι! Η ενοχικότητα και η αντιπαλότητα προς το σεξ καταστρέφει τη δυνατότητα άνθισης στην αγάπη. Στον άνθρωπο επιβλήθηκε από ορισμένες παραδόσεις, η πάλη ενάντια στη σεξουαλική ενέργεια και ταυτόχρονα του ζητήθηκε να αποβλέπει στην ειρήνη και τη γαλήνη. Αυτό το διπλό μήνυμα, αν το πάρει κανείς στα σοβαρά, οδηγεί με ασφάλεια στην παραφροσύνη. Από την εσωτερική σύγκρουση με τις φυσικές ορμές ο άνθρωπος βγαίνει ανάπηρος, παραμορφωμένος και χωρίς πραγματική αγάπη. Σχεδόν όλες οι καταστροφικές και αυτοκαταστροφικές τάσεις, πολλές νευρώσεις και ψυχοσωματικές αρρώστιες, η εχθρότητα, ο πόνος και η απληστία οφείλονται στη στέρηση αγάπης και έρωτα. Ο Β.Pάιχ, πρωτοποριακός - και γι' αυτό παρεξηγημένος στην εποχή του επιστήμονας, υποστήριξε την άποψη πως τα πάντα, από την αμοιβάδα μέχρι την ατμόσφαιρα της Γης, διαποτίζονται από την οργόνη, μια δίχως μάζα παλλόμενη ζωτική ενέργεια, η οποία είναι έντονα παρούσα κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης. Eπιχείρησε μάλιστα, να κατασκευάσει έναν οργονοσυσσωρευτή, δηλαδή μια συσκευή για τη συγκέντρωση της οργόνης, με απώτερο στόχο τη θεραπεία και την αναζωογόνηση. Το σεξ αντί να καταδικάζεται μπορεί να ανυψωθεί σε διαλογιστική εμπειρία. Με την αποδοχή και την κατανόηση η σεξουαλική ενέργεια μετουσιώνεται αυθόρμητα σε αγάπη και συμπόνια. Με την απόρριψη η συνείδηση θολώνει και η ενέργεια που συνεχίζει να βράζει διαποτίζει όλες τις πτυχές του ψυχισμού. Ο σεξοφοβικός γίνεται σεξοεμμονικός και συχνά διαστροφικός.Ο Όσσο διδάσκει :

« Όταν ο νους σου είναι σεξουαλικός, εκμεταλλεύεσαι τον άλλον. Ο άλλος είναι απλώς εργαλείο, που το χρησιμοποιείς και το πετάς. Όταν το sex γίνει έρωτας, τότε ο άλλος δεν είναι αντικείμενο, γίνεται σημαντικός, μοναδικός. Είσαστε σύντροφοι σε μια βαθιά εμπειρία. Και αν αυτό δεν είναι απλώς κάτι στιγμιαίο, αν γίνεται μια κατάσταση διαλογισμού - που σημαίνει ότι αν μπορέσεις να ξεχάσεις τελείως τον εαυτό σου και εξαφανιστεί ο εραστής και η ερωμένη και το μόνο που υπάρχει, είναι έρωτας που ρέει, τότε, λέει ο Σίβα, η αιώνια ζωή είναι δική σου». Η σεξουαλική ενέργεια είναι θεϊκή. Είναι η πιο μυστηριώδης ενέργεια που υπάρχει, γιατί αναπαράγει τη ζωή. Όσο περισσότερο την σεβόμαστε, τόσο μας αποκαλύπτει την ιερότητά της. Όπως αναφέρει σχετικά και ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πλωτίνος : «εκείνοι, για τους οποίους το θείο πάθος είναι άγνωστο, μπορούν να πάρουν μια ιδέα από τη μορφή του ερωτικού πάθους στη γη. Πρέπει να θυμόμαστε όμως, πως στη γη η αγάπη μας είναι μόνο μια ένωση από σκιές που περνούν και αλλάζουν». Στην Ταντρική παράδοση η συνεύρεση του ζευγαριού ισοδυναμεί με είσοδο στα άδυτα του Ιερού. Mε ειδικές ασκήσεις οι δυο σύντροφοι μαθαίνουν να χρησιμοποιούν συνειδητά τη σεξουαλική τους διέγερση και την ερωτική ενέργεια σαν ένα μέσο για να προσεγγίσουν υπερβατικές διαστάσεις της ύπαρξης. O οργασμός εδώ δεν είναι απολύτως αναγκαίος, όσο η ένωση. Oι αρχαίοι μύστες ονόμαζαν την σεξουαλική ενέργεια μαγική. Oι σύγχρονοι βιοψυχολόγοι τη χαρακτηρίζουν «μαγνητική». Eίναι η πανίσχυρη ενέργεια, που εκλύεται τις στιγμές της ερωτικής διέγερσης και του οργασμού και που μπορεί να μας ενώσει με τα πέρατα του σύμπαντος. Bαθύ, μυστηριώδες, εκρηκτικό και ικανό να μας υψώσει πέρα από τα όρια του συνηθισμένου εαυτού μας. Aυτό είναι το μυστικό που κρύβεται μέσα στη λειτουργία της ερωτικής πράξης και κυρίως στη στιγμή της κορύφωσής της. Mέσα της υπάρχει μια συγκλονιστική δύναμη, πολύ γνωστή στους αρχαίους μύστες και σοφούς, αλλά και στους μάγους. Λίγο-πολύ, όμως, όλοι μας έχουμε κάποιες στιγμές ψηλαφήσει αυτό το «εκστατικό κάτι» που ενυπάρχει στη στιγμή του οργασμού. Πρόκειται για καταστάσεις που ξεπερνούν το όριο της επιδερμίδας μας και της σωματικής ηδονής και που οδηγούν κατευθείαν σ' έναν άλλο, μυστηριακό κόσμο. Σ' αυτόν που, όπως ισχυρίζονται πολλές αρχαίες παραδόσεις, μπορεί να μας χαρίσει παράξενες δυνάμεις, υπερβατικές εμπειρίες, ακόμα και αιώνια νεότητα! Ο Φρόιντ ήταν ένας από εκείνους που υποστήριξαν πως τη στιγμή του οργασμού εκδηλώνεται μια στιγμιαία κατάσταση απώλειας του εαυτού, ένα είδος «ανυπαρξίας». Όμως αυτή η στιγμιαία απώλεια του συνήθους εαυτού συχνά αποκαλύπτει την ύπαρξη ενός άλλου εαυτού, καθαρά υπερβατικού. Πολλοί είναι εκείνοι που έχει τύχει να βιώσουν παραλλαγμένες καταστάσεις συνείδησης στη διάρκεια του οργασμού. Tις περιγράφουν σαν μια ωκεάνια εμπειρία, μια λάμψη συμπαντικής συνείδησης, στη διάρκεια της οποίας είναι σαν να έρχονται σε επαφή με σφαίρες ανώτερης πραγματικότητας. Γι' αυτό άλλωστε, πολλοί εσωτεριστές έλεγαν προσευχές κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης. Ο Όσσο παρομοίως υποστηρίζει, ότι ο άνθρωπος βίωσε τις πρώτες πνευματικές εμπειρίες του Samadi κατά τον οργασμό, στον οποίο, έστω και παροδικά, ο νους αδειάζει από κάθε σκέψη. Αυτός που βυθίζεται στις αισθήσεις (Vishyanand) είναι ο νεότερος αδερφός αυτού που βυθίζεται στο θείο (Brahmanand).

O θεόπνευστος ποιητής Ταγκόρ το επιβεβαιώνει :

« Η Λύτρωση δεν είναι για μένα η άρνηση των εγκοσμίων. Νοιώθω το σφιχταγκάλιασμα της ελευθερίας μέσα σε εκατομμύρια δεσμά ηδονής. Πάντα και πάντα, χύνεις τους δροσερούς κρουνούς του κρασιού Σου με τα μύρια χρώματα και μύρα, γεμίζοντας το χωματένιο αυτό ποτήρι ως τα χείλη...Όχι! ποτέ δε θα κλείσω τις πόρτες των αισθήσεών μου. Οι τέρψεις της οράσης και της ακοής θα φέρουν μαζί τους και τη δική Σου τέρψη. Ναι, όλες οι αυταπάτες μου θα καούν σε μια φωτοχυσία χαράς, κι όλοι οι πόθοι μου θα ωριμάσουν σε καρπούς αγάπης» .

Παρομοίως για τον Επικουρισμό και τον Ταοϊσμό, δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή μεταξύ γήινης και επουράνιας ηδονής : ενώνονται στην έκσταση, επειδή μόνο τότε υπάρχει η αίσθηση της κοινωνίας με το Σύμπαν.

Μέχρι πριν από μερικά χρόνια το σεξ ήταν παγιδευμένο σε ταμπού και προκαταλήψεις,. Η άγνοια, ο φόβος, οι ενοχές εμπόδιζαν την αναζήτηση της σεξουαλικής έκφρασης και της ηδονής. Τις τελευταίες δεκαετίες, στη Δύση, η ηθική πάνω σε αυτά τα θέματα έχει αλλάξει ριζικά. Η σεξουαλική επανάσταση της δεκαετίας του '60 έφερε ανατροπές, ενώ το φεμινιστικό κίνημα επέτρεψε στις γυναίκες να εκφράσουν τη σεξουαλικότητά τους πιο ελεύθερα. Τα χρόνια αυτά, η παραδοσιακή σεξουαλική ηθική γίνεται αντικείμενο σφοδρής κριτικής και η ηδονή απενοχοποιείται. Οι ιδέες τόσο του Βίλχελμ Ράιχ (με το έργο του «Σεξουαλική Επανάσταση») όσο και του Μαρκούζε (με το έργο του «Έρως και Επανάσταση») ενέπνευσαν τους νέους της Ευρώπης και της Αμερικής, αντίστοιχα. Στα έργα τους αναδεικνύεται το σεξ ως μείζων παράγοντας κοινωνικής απελευθέρωσης και όπλο εναντίον της αποξένωσης από την εργασία, την κοινωνία και την επιθυμία. Στις περισσότερες χώρες κατακτήθηκε η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και η ευκολότερη πρόσβαση σε μεθόδους προφύλαξης. Έφηβες και έφηβοι πλέον απολαμβάνουν τη σεξουαλική επαφή με μεγαλύτερη ευκολία, το σεξ πριν από το γάμο και παρά τις εκκλησιαστικές ηθικοπλαστικές επιταγές, είναι αναμενόμενο, αν όχι υποχρεωτικό. Η σεξουαλική απελευθέρωση οδήγησε τον σύγχρονο άνθρωπο σε μια διαρκή αναζήτηση για την ανακάλυψη όλο και περισσότερων, διαφορετικών και μεγαλύτερων απολαύσεων.

Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος. Η διαστρέβλωση της σεξουαλικής απελευθέρωσης του Μάη του '68 στις μέρες μας συμπυκνώνεται στη παρακάτω φράση του Βίλχελμ Ράιχ : « ο πανσεξουαλισμός των ημερών μας δεν είναι δείγμα καμιάς ερωτικής απελευθέρωσης είναι, αντίθετα, μια μαζική επικράτηση μίας νευρωτικής πολυγαμίας». Ο Κρισναμούρτι εύστοχα παρατηρεί : : « Δεν είναι τόσο πολύ το σεξ σαν ζωτική εσωτερική παρόρμηση που κυβερνά τους ανθρώπους σήμερα, όσο οι εικόνες και οι σκέψεις γύρω από το σεξ. Όλη η σύγχρονη ζωή τις ευνοεί. Κοίτα γύρω σου. Σπάνια θ' ανοίξεις μια εφημερίδα ή ένα περιοδικό, θα ταξιδέψεις με το μετρό ή θα περπατήσεις σε κάποια λεωφόρο, χωρίς να πέσεις επάνω σε κάποια διαφήμιση ή αφίσα που απευθύνεται στο σεξουαλικό σου ένστικτο προκειμένου να εκθειάσουν ένα ζευγάρι κάλτσες, μια καινούρια οδοντόπαστα ή μια ιδιαίτερη μάρκα τσιγάρων.... Όλα αυτά τα μηνύματα δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να εξερεθίζουν τα σεξουαλικά ένστικτα. Το σεξ έχει υποβιβαστεί να γίνει υπηρέτης αφάνταστων εμπορικών στόχων. Υπάρχει μία συνεχής επίθεση και δεν ξέρεις πια αν είναι η δική σου σεξουαλική παρόρμηση ή οι σεξουαλικές δονήσεις που παράγονται τεχνικά γύρω σου. Αυτή η εξευτελιστική, έντονη έκκληση στο σεξουαλικό μας ένστικτο, είναι ένα από τα πιο κτηνώδη σημεία του πολιτισμού μας. Εξαφάνισέ τα και το μεγαλύτερο μέρος από τη δήθεν σεξουαλική ορμή θα φύγει. Δεν είμαι ηθικολόγος. Δεν έχω τίποτα εναντίον του σεξ και είμαι εναντίον κάθε είδους κατάπνιξης του σεξ, εναντίον της υποκριτικής στάσης απέναντι στο σεξ και σε ό,τι καλείται σεξουαλική αυτοπειθαρχία, που δεν είναι τίποτα άλλο από μία ιδιαίτερη μορφή υποκρισίας. Αλλά δεν θέλω να φτηναίνει το σεξ, να μπαίνει σε όλες αυτές τις εκδηλώσεις της ζωής στις οποίες δεν ανήκει». Τα ερωτικά μηνύματα, στα οποία βρίσκεται εκτεθειμένος καθημερινά ο άνθρωπος, οδηγούν στη σταδιακή απευαισθητοποίηση στους συνήθεις ερωτικούς ερεθισμούς, με αποτέλεσμα τη μείωση της σεξουαλικής διέγερσης και την αναζήτηση όλο και πιο έντονων ερεθισμάτων για την επίτευξη διέγερσης. Το γεγονός ότι έχει χαθεί η απόλαυση της διεκδίκησης και της κατάκτησης αφού οι σεξουαλικές μας επιθυμίες πραγματοποιούνται εύκολα και γρήγορα πια, χωρίς κόπο και δυσκολίες, τον κάνει να θέλει να πάει ένα βήμα πιο πέρα αναζητώντας μεγαλύτερες προκλήσεις και ικανοποιώντας ερωτικές επιθυμίες και φαντασιώσεις που είναι πιο δύσκολο να πραγματοποιήσει. Οι ιδιαίτερες προτιμήσεις στο σεξ δεν θεωρούνται απαγορευμένες ή κατακριτέες και τα πρότυπα που προβάλλονται, συνήθως προωθούν οριακές σεξουαλικές συμπεριφορές. Η αμφιφυλοφιλία δείχνει να εξαπλώνεται και οι όροι 'bysexual', 'metrosexual', ή 'pansexual', δημιουργήθηκαν για να αποδώσουν σύγχρονους ρόλους και προσανατολισμούς. Το σύγχρονο αυτό μοντέλο ερωτικής ζωής, φαίνεται πως αφήνει ακάλυπτους πολλούς ανθρώπους, που οδηγούνται στο λανθασμένο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει άλλη προσέγγιση στο σεξ από τη διαστρευλωμένη και έτσι η νοοτροπία τους χρωματίζεται από δυσπιστία, καχυποψία, φόβο και αηδία.. Είναι αυξημένο το ποσοστό των ανθρώπων που είναι δυσαρεστημένοι από τη σεξουαλική τους ζωή και αρκετά μεγάλο το ποσοστό που έρχεται αντιμέτωπο με σεξουαλικές δυσλειτουργίες. Παράλληλα, η ερωτική επιθυμία φαίνεται πως όλο και μειώνεται τόσο στους άντρες όσο και στις γυναίκες και ο δρόμος προς την ασεξουαλικότητα αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς. Η σεξουαλική αποχή μοιάζει να γίνεται, συνειδητή ή ασυνείδητη επιλογή αφού τα νέα πρότυπα σεξουαλικής συμπεριφοράς, έρχονται συχνά σε σύγκρουση με τα ήθη και τις αξίες ανθρώπων που έχουν μεγαλώσει με πιο συντηρητικές αρχές. Η «ασεξουαλική επανάσταση» ξεκίνησε από την Αμερική και μάλλιστα με την υποστήριξη της κυβέρνησης Μπους, για να εξαπλωθεί στην Ευρώπη. Το σύνθημα του Ντέιβιντ Τζέι, του 25χρονου Αμερικανού εμπνευστή του κινήματος, είναι ότι «η ασεξουαλικότητα δεν αφορά μόνο τις αμοιβάδες». H ιστοσελίδα, η A-σεξουαλική Υπερηφάνεια (Α-Pride Attitude), δέχεται καθημερινά χιλιάδες σχόλια από ανθρώπους που αρνούνται την «τυραννία της ηδονής». Απέναντι στην κατάργηση των απαγορεύσεων, τα χιλιάδες ήδη μέλη διεκδικούν το δικαίωμα στη σεξουαλική αποχή. Η ασεξουαλικότητα αποτελεί γι αυτούς ένα τρόπο αντίστασης στην πανσεξουαλικότητα των καιρών μας λέει στη Φιγκαρό ο δημοσιογράφος Ζαν-Φιλίπ ντε Τονάκ, συγγραφέας της «Ασεξουαλικής Επανάστασης». Παράλληλα και άλλοι παράγοντες συντελούν στην αποχή.Τα υψηλά κριτήρια για την επιλογή συντρόφου, που υπάρχουν στις μέρες μας, δημιουργούν ανασφάλεια, σε πολλούς ανθρώπους, ως προς τις επιδόσεις και τις ικανότητές τους, προκαλώντας τους αισθήματα ανεπάρκειας και κάνοντάς τους να βιώνουν τον φόβο της απόρριψης. Για άλλους η εξάπλωση των σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων και τέλος το έντονο επαγγελματικό άγχος και η συνεχής ενασχόληση με την καριέρα, έχουν σαν αποτέλεσμα να αφήνουν πολλοί νέοι άνθρωποι την προσωπική τους ζωή στο περιθώριο, αφού δεν υπάρχει ούτε χρόνος αλλά ούτε και διάθεση να επενδύσουν σε μια σχέση.

Τη λύση ανάμεσα στις ακραίες συμπεριφορές του πανσεξουαλισμού και της ασεξουαλικότητας την δίνει πολύ όμορφα ο Κρισναμούρτι :

« Το σεξ , λέει, είναι σαν ένα τρυφερό λουλούδι, σαν μία δυνατή φλόγα, είναι κάτι λεπτεπίλεπτο και εξαιρετικό. Χρειάζεται περιποίηση και φροντίδα. Πρέπει να είσαι ιδιαίτερα προσεκτικός όταν δε γίνεται για τους λόγους που το προόρισε η φύση. Το να αφήνεις το σεξ ελεύθερο είναι σπατάλη ενέργειας, το να το καταπνίγεις βάναυσα είναι καταστροφή ενός λεπτεπίλεπτου και έντονα όμορφου πράγματος. Γι' αυτό παρακολούθησέ το με ζεστασιά, περιποιήσου το, αφησέ το να ανακαλύψει τον εαυτό του και να ξεδιπλωθεί. Ούτε να το απαρνείσαι ούτε να του ενδίδεις.... αν βάλεις τάξη στον εαυτό σου έτσι ώστε να επιτρέψεις στην αγάπη να γίνει ένα πανταχού παρών αίσθημα στο οποίο το σεξ θα είναι η έκφραση γνήσιας επιθυμίας, όλα τα θλιβερά σεξουαλικά προβλήματα θα πάψουν να υπάρχουν».

Συνοψίζοντας : η σεξουαλική ενέργεια, πέρα από την καθαρά βιολογική λειτουργία, μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε σαν ναρκωτικό, σαν μια προσωρινή ανακούφιση του εσωτερικά απομονωμένου ανθρώπου, είτε σαν κινητήριος δύναμη, που μετουσιωμένη σε συμπαντικό έρωτα, ανυψώνει τους αγαπημένους στη μυστική υπερβατική ένωση. Για να γίνει όμως αυτό απαιτείται η συνεπής άσκηση στην πνευματική αλχημεία.

15o ΣΥΜΠΟΣΙΟ : ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΖΩΗ

2010-02-04T23:06:00.000-08:00

Ομιλητής : Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ

Τίτλος : Ο Έρωτας και τα Στάδια της Αγάπης

1. Αγαπάμε πραγματικά ή είμαστε απλά προσκολλημένοι, ταυτισμένοι ή εξαρτημένοι;

2. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ αγάπης και προσκόλλησης;

3. Τι είναι η αγάπη χωρίς όρους;

4. Είναι η αγάπη μας ελεύθερη και χωρίς όρους ή εξαρτάται από διάφορες συνθήκες και απαιτήσεις; Ασφάλεια, Αξία, Απόλαυση, νόημα

5. Είναι δυνατόν να την καλλιεργήσουμε (αποκαλύψουμε) αγάπη χωρίς ορούς;

6. Πώς μπορούμε να καθορίσουμε αν αυτό που αισθανόμαστε είναι αγάπη ή προσκόλληση;

7. Πώς μπορούμε να εξαγνίσουμε την αγάπη μας και να προχωρήσουμε σε υψηλότερα επίπεδα συνειδητότητας, προσφέροντας μεγαλύτερη ευτυχία σε όλους, μαζί και στον εαυτό μας;

8. Πως διαφέρει από τον έρωτα;

Ο έρωτας συνήθως εξαρτιέται στην έλξη / συμπλήρωμα των αντίθετων, ιδιοτήτων και τάσεων και στην ικανοποίηση των αναγκών.

Στάδιο 1. Αγάπη/ Ανάγκη/ Έρωτας γι’ αυτούς που μας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια.

Στάδιο 2. Αγάπη/ Ανάγκη/ Έρωτας για αυτούς που μας προσφέρουν απόλαυση - Μπορεί να μας προσφέρουν χρήματα, ταξίδια, ρουχισμό, σεξ, ενθάρρυνση, φιλοφρονήσεις, χιούμορ.

Στάδιο 3. Αγάπη/ Ανάγκη/ Έρωτας για αυτούς που μας προσφέρουν επιβεβαίωση – Επειδή: Μας υπακούουν και κάνουν αυτό που θέλουμε
Μας χρειάζονται, και εξαρτιούνται από μας. Συμφωνούν μαζί μας. Μας θαυμάζουν

Η πραγματική αγάπη:

Μπορούμε να αγαπάμε αγνά μόνον αυτούς που δεν χρειαζόμαστε.

Η αγάπη δημιουργεί συναισθήματα ενότητας.

Όταν αγαπάς κάποιον, θέλεις να είναι ευτυχισμένος ανεξάρτητα από το τι ή ποιος τον κάνει ευτυχισμένο.

Η αγάπη γεννά κατανόηση, συμπόνια, συγχώρεση, ευτυχία, ικανοποίηση, γαλήνη, χαρά και επιθυμία για προσφορά με όποιον τρόπο μπορούμε.

Η αγάπη είναι διεύρυνση πέρα από τα όρια του εγώ.

Η αγάπη είναι η «κόλλα» του σύμπαντος. Βοηθά άτομα με διαφορετικά εγώ, επιθυμίες, προγραμματισμούς και ανάγκες να υπερβούν όλες αυτές τις δυνητικά απωθητικές δυνάμεις και να ενωθούν.

Γι’ αυτό η αγάπη είναι η μέγιστη, η ύψιστη ανθρώπινη αρετή. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο θα αποκτήσουμε ειρήνη, ευτυχία και ευημερία στη Γη. Η οδός της Θέωσης.

Στάδιο 4. Αλτρουιστική αγάπη για ένα συγκεκριμένο πρόσωπο όπου αγαπάμε έναν άνθρωπο ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά του.

Στάδιο 5. Οικουμενική αλτρουιστική αγάπη - οι αγάπη για περισσότερους ανθρώπους και τελικά για όλα τα όντα, μαζί με τα ζώα, τα φυτά και τα έντομα.

Στάδιο 6. Πνευματική οικουμενική αγάπη - προστίθενται τώρα στην αγάπη μας σοφία ή πνευματική διάκριση. Τώρα βλέπουμε όλες τις μορφές σαν διαφορετικές εκδηλώσεις της μιας αναλλοίωτης, μακάριας, θεϊκής συνειδητότητας.

Στάδιο 7. Θεϊκή αγάπη – αγαπώντας τον ωκεανό - Η αγνή αγάπη είναι οικουμενική.

Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ
www.HolisticHarmony.com/greek

15o ΣΥΜΠΟΣΙΟ : ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

2010-02-04T22:50:00.000-08:00

Ομάδας της Ανθρωπότητας- Ομιλήτρια
Δ. Μπούρα

Τίτλος : ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ -ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ - ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

H σεξουαλική έκφραση είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα μιας αιώνιας διαδικασίας έλξης και ρυθμικής ενεργειακής ροής που τροφοδοτεί όλη την ζωή.

Μέσα σε όλα τα πράγματα υπάρχει μία ενέργεια που μεταδίδει το σήμα της από την μία άκρη του Σύμπαντος στην άλλη. Κάθε άνθρωπος , ζώο, φυτό, βράχος, δέντρο, κάθε τι υλικό, είναι αλλά και εκπέμπει ενέργεια, όπως ένας ραδιοφωνικός πομπός. Ο Καθένας μας εκπέμπει ενέργεια από το κέντρο της ύπαρξής του προς όλες τις κατευθύνσεις. Αυτή η ενέργεια που είμαστε, εκπέμπεται προς τα έξω σε κύματα. Η δόνηση, η ταχύτητα, το μήκος κύματος, η συχνότητα των εκπομπών μας αλλάζουν και μεταβάλλονται συνεχώς με τις σκέψεις, τις διαθέσεις, τα συναισθήματα, τις λέξεις και τις πράξεις μα.

Έτσι ο αιθέρας, ο ‘αέρας’ ανάμεσά μας , είναι γεμάτος ενέργεια. Είναι γεμάτος από δονήσεις που διαπλέκονται , συνυφαίνονται και σχηματίζουν ένα πολύχρωμο χαλί , πολύ πιο περίπλοκο από ότι θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε. Αυτό το υφαντό είναι το συνδυασμένο ενεργειακό πεδίο μέσα στο οποίο ζούμε. Είναι ισχυρό και επηρεάζει τα πάντα.

Όλος ο κόσμος λοιπόν ανταλλάσσει ενέργεια συνεχώς. Η ενέργειά μας ωθείται προς τα έξω, αγγίζοντας όλους τους άλλους. Όλοι και όλα αγγίζουν τον καθένα μας. Όμως συμβαίνει κάτι ενδιαφέρον. Σε κάποιο ενδιάμεσο σημείο ανάμεσα σε σένα και καθετί άλλο, αυτές οι ενέργειες συναντιούνται.

Για να δώσουμε μια πιο ζωντανή περιγραφή, ας φανταστούμε 2 ανθρώπους σ΄ένα δωμάτιο. Βρίσκονται στις δύο άκρες του δωματίου. Θα τους ονομάσουμε Πάρη και Μαίρη. Η προσωπική ενέργεια του Πάρη, μεταδίδει σήματα σχετικά με τον Πάρη σε ένα κύκλο 360 μοιρών . Ένα μέρος αυτού του ενεργειακού κύματος φθάνει στην Μαίρη. Η Μαίρη εν τω μεταξύ, εκπέμπει την δική της ενέργεια κι ένα μέρος της φθάνει στον Πάρη. Όμως αυτές οι ενέργειες συναντιούνται με έναν τρόπο που μπορεί να μην σας έχει περάσει από τον νού. Συναντιούνται στο μέσο της διαδρομής μεταξύ του Πάρη και της Μαίρης.

Εδώ , οι ενέργειες σμίγουν και συνδυάζονται για να αποτελέσουν μία νέα ενεργειακή μονάδα που θα την ονομάσουμε Παρημαίρη . Είναι ο συνδυασμός της ενέργειας του Πάρη και της Μαίρης. Ο Πάρης και η Μαίρη θα μπορούσαν θαυμάσια να αποκαλέσουν αυτή την ενέργεια «το σώμα ανάμεσά μας», γιατί ακριβώς αυτό είναι: ένα ενεργειακό σώμα με το οποίο συνδέονται και οι δύο, το οποίο τροφοδοτούν και οι δύο με τη διαρκή ροή της ενέργειας που στέλνουν προς αυτό. Αυτό το «σώμα» με την σειρά του στέλνει ενέργεια πίσω και στους δύο χορηγούς του μέσα από το συνολικό ενεργειακό πεδίο.

Αυτή η εμπειρία του «Παρημαίρη» είναι η αλήθεια του Πάρη και της Μαίρης. Προς αυτή την Θεία Κοινωνία έλκονται και οι δύο. Γιατί αισθάνονται μέσα σε αυτό το πεδίο, την μεγαλειώδη χαρά του ενδιάμεσου σώματος, της σύνδεσής τους, της ιερής ένωσης.

Ο Πάρης και η Μαίρη, αν και στέκονται σε απόσταση ο ένας από τον άλλο, μπορούν να νοιώσουν σε φυσικό επίπεδο το τι συμβαίνει στο ενεργειακό πεδίο. Και οι δύο έλκονται με επιτακτικότητα προς αυτή την εμπειρία. Θέλουν να κινηθούν ο ένας προς τον άλλον! Αμέσως! Τώρα μπαίνει στην μέση η «εκπαίδευσή» τους. Ο κόσμος τους έχει εκπαιδεύσει να μη βιάζονται , να δυσπιστούν στο συναίσθημά τους, να φυλάγονται μήπως πληγωθούν, να συγκρατούνται.

Η ψυχή όμως θέλει να γνωρίσει τον Παρημαίρη τώρα! Αν είναι τυχεροί, αν είναι αρκετά ελεύθεροι, τότε θα βάλουν στην άκρη τους φόβους τους και θα εμπιστευτούν την γνώση ότι η αγάπη είναι το μόνο που υπάρχει.

Τώρα αυτοί οι δύο έλκονται «αμετάκλητα» προς το «σώμα» ανάμεσά τους. Το Παρημαίρη βιώνεται ήδη μεταφυσικά και ο Πάρης και η Μαίρη θέλουν να το βιώσουν και σε φυσικό επίπεδο. Έτσι θα κινηθούν πιο κοντά ο ένας προς τον άλλον. Στον παρατηρητή που δεν έχει αυτή την γνώση θα φαίνεται πως αυτό κάνουν, κινούνται ο ένας προς τον άλλο. Στην πραγματικότητα όμως προσπαθούν να φτάσουν το «Παρημαίρη». Προσπαθούν να φτάσουν εκείνο το σημείο της θεϊκής ένωσης που υπάρχει ήδη ανάμεσά τους. Το σημείο που ξέρουν και οι δύο ότι είναι Ένα, καθώς και τι σημαίνει να είναι Ένα. Έτσι κινούνται προς εκείνο το «συναίσθημα» που βιώνουν, και, καθώς κλείνουν το κενό ανάμεσά τους, καθώς «κονταίνουν το νήμα», η ενέργεια που στέλνουν και οι δύο στο Παρημαίρη έχει να διανύσει μικρότερη απόσταση και επομένως γίνεται πιο έντονη.

Έρχονται ακόμα πιο κοντά. Όσο μικραίνει η απόσταση , τόσο μεγαλώνει η ένταση. Ακόμα πιο κοντά. Για μια ακόμη φορά η ένταση αυξάνεται. Τώρα απέχουν λιγότερο από ένα μέτρο. Το «σώμα» ανάμεσά τους λαμπυρίζει πυρακτωμένο. Δονείται με τρομακτική ταχύτητα. Η «σύνδεση» προς και από το «Παρημαίρη» είναι πυκνότερη, ευρύτερη, λαμπερότερη, φλέγεται με την μετάδοση απίστευτης ενέργειας. Λέμε πως δύο άνθρωποι «φλέγονται από επιθυμία». Στ’ αλήθεια φλέγονται! Πλησιάζουν ακόμα πιο κοντά. Τώρα αγγίζονται.

Η αίσθηση είναι σχεδόν αβάσταχτη. Εξαίσια. Νιώθουν στο σημείο της επαφής τους, όλη την ενέργεια του «Παρημαίρη», όλη την συμπυκνωμένη, την έντονα ενοποιημένη ουσία της συνδυασμένης ύπαρξής τους.

Αν ανοίξουμε τους εαυτούς μας στην μέγιστη ευαισθησία μας τότε θα μπορέσουμε να νιώσουμε αυτή την λεπτή , υπέροχη ενέργεια σαν ένα μυρμήγκιασμα όταν αγγιζόμαστε κι αυτό το μυρμήγκιασμα μερικές φορές θα διαπερνάει όλη μας την ύπαρξη. Μπορεί να την νιώσουμε σαν ζέστη στο σημείο της επαφής μας , μια ζέστη που μπορεί να νιώσουμε ξαφνικά να απλώνεται σε όλο μας το σώμα, αλλά πιο έντονα βαθιά μέσα στο χαμηλότερο «τσάκρα» ή ενεργειακό μας κέντρο. Εκεί θα καίει με ιδιαίτερη ένταση και για τα δύο πρόσωπα της ιστορίας μας , και τώρα θα μπορεί να πει κανείς ότι ο Πάρης και η Μαίρη φλέγονται από επιθυμία.

Τώρα οι δύο τους αγκαλιάζονται και κλείνουν το κενό ανάμεσά τους ακόμη περισσότερο με την Μαίρη, τον Πάρη και το «Παρημαίρη» να καταλαμβάνουν σχεδόν τον ίδιο χώρο. Ο Πάρης και η Μαίρη μπορούν να νιώσουν το «Παρημαίρη» ανάμεσά τους και θέλουν να βρεθούν ακόμα πιο κοντά, κυριολεκτικά να συγχωνευτούν στο «Παρημαίρη». Θέλουν να γίνουν η υλική μορφή του «Παρημαίρη».

Στο θηλυκό και το αρσενικό υπάρχει , έχει δημιουργηθεί ένας τρόπος να το καταφέρνουν αυτό. Αυτή την στιγμή τα σώματα του Πάρη και της Μαίρης είναι έτοιμα. Το σώμα του Πάρη είναι έτοιμο τώρα να μπει κυριολεκτικά μέσα στην Μαίρη. Το σώμα της Μαίρης είναι έτοιμο να δεχτεί κυριολεκτικά τον Πάρη μέσα της. Το μυρμήγκιασμα, το κάψιμο , παύουν να είναι απλώς έντονα. Είναι ….. πέρα από κάθε περιγραφή. Τα δύο υλικά σώματα σμίγουν. Ο Πάρης , η Μαίρη και το Παρημαίρη γίνονται Ένα. Σαρκικά.

Οι ενέργειες εξακολουθούν να ρέουν ανάμεσά τους. Επιτακτικά. Παθιασμένα. Πάλλονται. Κινούνται. Δεν μπορούν να χορτάσουν ο ένας τον άλλο, δεν τους φτάνει όσο κοντά βρίσκονται. Πασχίζουν να έρθουν ακόμα πιο κοντά. Πιο κοντά. ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ. Εκρήγνυνται κυριολεκτικά, και όλο το υλικό τους σώμα σπαρταράει. Η δόνηση φτάνει μέχρι τα ακροδάχτυλά τους. Μέσα στην έκρηξη της Ενότητάς τους γνώρισαν τον Θεό και την Θεά, το Άλφα και το Ωμέγα, το Όλο και το Τίποτε, την ουσία της ζωής, την εμπειρία Αυτού που Είναι.

Υπάρχουν και σωματικές χημείες. Οι δύο έχουν γίνει Ένα και μια Τρίτη οντότητα δημιουργείται συχνά από τους δύο , σε σωματική μορφή.

Έτσι , δημιουργείται μία εξωτερική απεικόνιση του «Παρημαίρη» . Σάρκα από την σάρκα τους. Αίμα από το αίμα τους. Έχουν κυριολεκτικά δημιουργήσει ζωή!

Δεν έχουμε πει ότι είμαστε Θεοί;

Συνεχίζοντας … ο χορός που μόλις περιέγραψα , αυτή η ενεργειακή αλληλεπίδραση , συμβαίνει συνέχεια , μέσα στα πάντα και με τα πάντα.

Η ενέργειά σου, που ακτινοβολεί σαν χρυσό φως, αλληλεπιδρά συνεχώς και με όλα και όλους τους άλλους. Υπάρχει ένα σημείο ανάμεσα σε σένα και κάθε άλλο άτομο, τόπο ή πράγμα. Σ’ αυτό το σημείο συναντιούνται οι δύο ενέργειες , σχηματίζοντας μία Τρίτη, πολύ λιγότερο πυκνή αλλά καθόλου λιγότερο αληθινή, ενεργειακή μονάδα.

Οι ενέργειες διασταυρώνονται , αναμιγνύονται και συνυφαίνονται , και είναι αυτές που συγκρατούν τον υλικό κόσμο. Αυτό είναι το ενεργειακό πεδίο μέσα στο οποίο στέλνουμε ο ένας στον άλλο μηνύματα, θεραπείες και άλλες επιδράσεις. Αυτές οι αμέτρητες ενέργειες έλκονται η μία προς την άλλη. ( Νόμος της Έλξης, το όμοιο έλκει το όμοιο.) Έτσι τα υλικά αντικείμενα και όντα έλκονται το ένα προς το άλλο.

Όμως για να μην συγχωνευθούν για πάντα και εξαφανιστούν με την τωρινή τους μορφή, τα αντικείμενα πρέπει να απωθήσουν το ένα το άλλο και να απομακρυνθούν

Όλα τα όντα που έχουν συνειδητότητα το γνωρίζουν αυτό διαισθητικά κι έτσι απομακρύνονται από την «μόνιμη συγχώνευση», προκειμένου να διατηρήσουν την σχέση τους προς τα υπόλοιπα όντα. Αν δεν το έκαναν, θα συγχωνεύονταν με όλα τα άλλα όντα και θα βίωναν την Ενότητα για πάντα. Αυτή είναι η κατάσταση από την οποία έχουμε προέλθει.

Έχοντας απομακρυνθεί από αυτή την κατάσταση, ελκόμαστε και πάλι συνεχώς προς αυτήν.

Αυτή η άμπωτη και η πλημμυρίδα, αυτή η «πέρα-δώθε» κίνηση , είναι ο βασικός ρυθμός του Σύμπαντος και όλων όσων υπάρχουν μέσα του. Αυτό είναι το σεξ.

Συνεχώς ελκόμαστε και προωθούμαστε προς την ένωση με τον άλλο ( και με όλα όσα ανήκουν στο ενεργειακό πεδίο) και μετά, την στιγμή της Ενότητας απωθούμαστε με συνειδητή επιλογή μακριά από αυτή την Ενότητα. Η επιλογή μας είναι να παραμείνουμε ελεύθεροι από αυτήν, έτσι ώστε να μπορούμε να την βιώσουμε. Γιατί όταν πια θα γίνουμε μέρος της και παραμείνουμε εκεί , δεν μπορούμε να την γνωρίζουμε ως Ενότητα , αφού δεν γνωρίζουμε πια τον διαχωρισμό.

Έτσι λοιπόν κινούμαστε αναγκαστικά ο ένας προς τον άλλον , λες και μας σπρώχνει μια επιτακτική δύναμη, μόνο και μόνο για να απομακρυνθούμε και να χωριστούμε, μόνο και μόνο για να κινηθούμε και πάλι επιτακτικά ο ένας προς τον άλλον, για να χωριστούμε ακόμα μια φορά , και ξανά, διψασμένα, παθιασμένα , επιτακτικά να επιδιώξουμε την απόλυτη ένωση.

Μαζί- χώρια, μαζί- χώρια , μαζί-χώρια χορεύουν τα κορμιά μας σε μία κίνηση τόσο βιαστική, τόσο ενστικτώδη, που έχουμε πολύ μικρή επίγνωση σκόπιμης δράσης. Σε κάποιο σημείο βάζουμε τον αυτόματο πιλότο. Κανείς δεν χρειάζεται να πει στα σώματά μας τι να κάνουν. Απλώς το κάνουν με την επιτακτικότητα της ίδιας της ζωής.

Αυτή λοιπόν είναι η ζωή που εκφράζεται.

Αυτή είναι η ζωή που παράγει νέα ζωή στην κορύφωση της δικής της εμπειρίας.

Ολόκληρη η ζωή πάλλεται σε ένα τέτοιο ρυθμό. Ολόκληρη η ζωή είναι αυτός ο ρυθμός. Ολόκληρη η ζωή είναι διαποτισμένη με τον απαλό ρυθμό του Θεού , με αυτό που αποκαλείτε κύκλο της ζωής.

Η τροφή αναπτύσσεται σε τέτοιους κύκλους. Οι εποχές έρχονται και φεύγουν. Οι πλανήτες περιστρέφονται και διαγράφουν κύκλους. Ήλιοι εκρήγνυνται και συνθλίβονται και εκρήγνυνται ξανά. Το Σύμπαν εισπνέει και εκπνέει. Τα πάντα, τα πάντα συμβαίνουν σε κύκλους , σε ρυθμούς, σε δονήσεις που συνταιριάζονται με τις δονήσεις του Θεού – της Θεάς- του Παντός.

Σας ευχαριστώ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ 15ου ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ : ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ

2010-02-04T22:24:00.000-08:00

ΕΙΣΑΓΩΓΗ Εκπροσώπου της Κίνησης, Γιάννη Αυγουστάτου, στο 15ο Συμπόσιο της Κίνησης
Αθήνα, 31-1-2010, President Hotel

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Η Κίνηση Φιλοσοφικών και Μεταφυσικών Ομάδων για Ελεύθερη Πνευματική Έκφραση σας καλωσορίζει στο 15ο συμπόσιο που διοργανώνει, με θέμα «Αγάπη και Έρωτας».
Η "Κίνηση» στα δεκατέσσερα πρώτα χρόνια της ενεργοποίησής της οργάνωσε ένα πλήθος συμποσίων και εκδηλώσεων που υπηρέτησαν κυρίως την προάσπιση της ελευθερίας της πνευματικής έκφρασης , ενώ προσέφεραν ορθή πληροφόρηση για τις μεταφυσικές έννοιες και πρακτικές. Το κλίμα της μισαλλοδοξίας και της πνευματικής λογοκρισίας στη χώρα μας έχει σίγουρα αλλάξει τα τελευταία χρόνια, προς το καλύτερο και σ’αυτό θέλουμε να πιστεύουμε ότι και η Κίνηση συνέβαλε με τη δράση της. Με την συμπλήρωση της δεύτερης επταετίας, η Κίνηση ως ζωντανός οργανισμός, ωριμάζει και εξελίσσεται. Βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε ότι, μέσω των Ομάδων Εργασίας που δημιουργήθηκαν υπό την αιγίδα της , κατά τον τελευταίο εορτασμό της ημέρας Ενότητας και μετά από πολλές γόνιμες εσωτερικές διεργασίες, είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε την υλοποίηση του 6ου σκοπού της καταστατικής διακήρυξης της Κίνησης, δηλαδή την ενεργό συμπαράσταση στον συνάνθρωπο και την βελτίωση των συνθηκών της ζωής σ’ ολόκληρο τον πλανήτη.
Συγχρόνως με την άσκηση στο διαλογισμό, επειδή πνευματικότητα σημαίνει
«έμπρακτη αγάπη», μπορούμε να αναπτύξουμε υψηλές ανθρώπινες ποιότητες προσφέροντας θετικό έργο στην κοινωνία. Για το σκοπό αυτό ιδρύθηκαν τρεις, προς το παρόν, φορείς πνευματικού ακτιβισμού, που σκοπεύουν να προσφέρουν στους αναζητητές τη δυνατότητα να βγουν από την νωχελική ενδοστρέφεια και να εφαρμόσουν τις πνευματικές αρχές σε βασικούς τομείς της συλλογικής καθημερινότητας Οι Ομάδες αυτές αφορούν την εκπαίδευση , τον εθελοντισμό και την Οικολογία. Ειδικότερα η εθελοντική-ανθρωπιστική πρωτοβουλία έχει ήδη προχωρήσει στην σύμπραξη Μ.Κ.Ο. με την ονομασία «Κίνηση για την Αρμονική Συμβίωση», που σκοπό έχει την υποστήριξη των ασθενέστερων και την προώθηση της αρμονικής συμβίωσης των πολιτών διαφορετικών εθνικοτήτων.
Είστε όλοι ευπρόσδεκτοι να συμμετάσχετε σε μια ή και περισσότερες Ομάδες για να δώσουμε όλοι μαζί μια ενεργό πνευματική απάντηση στην παγκόσμια κρίση. Όσοι ενδιαφέρεστε για αυτή την πρόταση μπορείτε να αφήσετε τα στοιχεία σας στη γραμματεία. Υπενθυμίζω ότι ένα σημείο σταθερής επικοινωνίας είναι το Blog της Κίνησης (kinisi95.blogspot.com) και η «Κinisi Omadon» και η Ομάδα Φίλων της Κίνησης” στο facebook.
Θα μπορούσε κάποιος δικαιολογημένα να αναρωτηθεί : « Τι το καινούργιο και το πρωτότυπο υπάρχει στη φιλοσοφία και τη δράση αυτών των Ομάδων;» Σήμερα όλοι μιλούν για αλλαγή στην εκπαίδευση, οι εθελοντικές Ομάδες αυξάνονται ραγδαία, ενώ η οικολογία αποτελεί μέρος των προγραμμάτων όλων των πολιτικών κομμάτων και πολλών Μ.Κ.Ο.
Η ειδοποιός διαφορά βρίσκεται στην κατανόηση ότι χωρίς αλλαγή της συνείδησης των ατόμων και της συνεπαγόμενης κλίμακας των αξιών, κάθε κοινωνική, πολιτική και νομοθετική προσπάθεια είναι καταδικασμένη . Μόνο η ολιστική προσέγγιση, με πυρήνα την πνευματική αφύπνιση είναι σε θέση να υλοποιήσει όλες αυτές τις καλές προθέσεις και τις ευγενείς εξαγγελίες. Ο ρόλος της Κίνησης στη συνειδητοποίηση και πρακτική εφαρμογή αυτής της επίγνωσης από τους ανθρώπους καλής θέλησης, μπορεί να είναι καθοριστικός

Το θέμα του εφετινού συμποσίου, που είναι και απάντηση σε αίτημα πολλών φίλων της Κίνησης, είναι ανεξάντλητο, πολυεπίπεδο και εξόχως σημαντικό:
« Η αγάπη και ο έρωτας». Ο έρωτας, αυτή η μεταμορφωτική δύναμη που αφυπνίζει, χαλαρώνει τις αντιστάσεις μας και μας επιτρέπει να βιώνουμε εμπειρίες ενότητας, ζωντανεύοντας και χρωματίζοντας τη χλομή καθημερινότητα Ο γήινος έρωτας και ο φιλοσοφικός ή θείος έρωτας. Η ερωτική ένωση, ως ανάλογο της Εσωτερικής Αλχημείας, οδηγός και πεδίον άσκησης της Μυστικής Τέχνης.
Για την αγάπη έχουν γραφτεί πολλά και έχουν ειπωθεί ακόμη περισσότερα, χωρίς να έχει εξιχνιαστεί πλήρως το μυστήριό της. Σήμερα θα ακουστούν από τους αντιπροσώπους των Ομάδων, μερικές από τις βασικότερες φιλοσοφικές και μεταφυσικές θεωρήσεις για την αγάπη και τον έρωτα. Η επιτυχία όμως του συμποσίου μας, στηρίζεται και στης δική σας ενεργητική συμμετοχή. Για τον λόγο αυτό, μετά από κάθε ομιλητή ή ζεύγους ομιλητών, έχει προβλεφθεί να υπάρχει χρόνος για ερωτήσεις. Γενική συζήτηση θα γίνει στο τέλος του συμποσίου. Θα ήταν χρήσιμο να μη περιορισθούμε σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά να ανιχνεύσουμε τη ζωτική σημασία των μεταμορφωτικών ενεργειών του έρωτα και της αγάπης στην καθημερινή εμπειρία και στον δρόμο της πνευματικής ανάπτυξης.

Καλή ακρόαση και καλή συμμετοχή

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΟ 15ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

2010-01-12T23:17:00.000-08:00

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ

ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2010

ΣΤΟ 15ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΜΕ ΘΕΜΑ

ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

Ξενοδοχείο President, ΑΘΗΝΑ : Κηφισίας 43, Αμπελόκηποι

10.00-17.00

viewer.png

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ

10.30-10.35 : Χαιρετισμός του Εκπροσώπου της Κίνησης, Γιάννη Αυγουστάτου

10.30-11.00 ; Ανδρέας Προκοπίου : Αγάπη, Έρως και Συμβίωση/ερωταπαντήσεις

11.οο-11.50 : Γιάννης Αυγουστάτος : Από το Σεξ στον Συμπαντικό Έρωτα

Δήμητρα Μπούρα : Πως Λειτουργεί η Σεξουαλική Εμπειρία: μια διαφορετική οπτική

ερωταπαντήσεις

11.50-12.15 : Γιώργος Κλειδαράς/Ειρήνη Γιαννετάκη : Έρως και Αγάπη / ερωταπαντήσεις

12.15-12.40 : Στέφανος Τσιρίκος : Η Συμβολή της Αγάπης και του έρωτα στην Ανάπτυξη Συνειδητότητας /ερωταπαντήσεις

12.40-13.05 : Ηλίας -Μπομπ Νατζέμυ : Έρωτας και τα Επτά Επίπεδα της Αγάπης / ερωταπαντήσεις

13.05-13.30 ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

13.30-14.20 Η Δύναμη του Ζεύγους

Τεό Βολχάουπ : Η Αναζήτηση του Αlter Ego και η Ατραπός

Κώστας Δούκας : Ερωτικά μαθήματα Μύησης

Ερωταπαντήσεις

14.20-14.45 : Σμάρω Κοσμάογλου : Οι Τρεις Ποιότητες του Έρωτα και της Αγάπης /ερωταπαντήσεις

14.45 - 15.35 : Αρχοντία Μαραβέλια, Θεόδωρος Βερβερέλης : Αγάπη και Έρωτας (Prema και Kama)/ ερωταπαντήσεις

15.35-16.00 ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

16.00-16.35 : Ελένη Κοσσυφίδου : Προβολή της ταινίας με θέμα : " Η Ενέργεια του Ανθρώπινου Σύμπαντος"

16.40-17.00 Συζήτηση με το ακροατήριο

* Συντονιστής του Συμποσίου : Γαβριήλ Σιμονέτος

ΕΝΑΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ, ΜΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

2010-01-11T23:15:00.001-08:00

2010-01-02T13:56:00.001-08:00

2009-12-31T02:13:00.001-08:00

2009-12-02T02:21:00.000-08:00

2^ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Θεσσαλονίκης

01-11-2009

ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΛΕΙΔΑΡΑΣ

Χαίρετε. Ευχαριστώ τον κόσμο της Θεσσαλονίκης για την συμμετοχή του και την προσέλευσή του στην αποψινή μας συγκέντρωση. Ήδη, αυτά τα οποία φανέρωσαν οι προλαλήσαντες είναι σημεία κλειδιά για την πορεία του ανθρώπου απανταχού της γης. Εδώ είναι το ερώτημα για κάθε άνθρωπο, η παγκόσμια κρίση, και πώς θα το απαντήσει. Είναι εξαιρετικά δύσκολο για την διάνοια του ανθρώπου να περάσει εύκολα σε μονοπάτια τα οποία, δεν υπάρχουν υλικά πράγματα, για αυτό συνήθως όταν μιλάμε για πνευματικά προβλήματα αναγκαζόμαστε να τα γειώσουμε στη γη φέρνοντας κάποιο παράδειγμα και έτσι χωρίς να το καταλάβουμε έχουμε πάλι ξεφύγει από την πορεία μας.

Πράγματι, αυτό που λέμε κρίση, έχει να κάνει με μια πνευματική κρίση, εκείνο όμως που με κάποιο περίεργο τρόπο μας διαφεύγει είναι το πιο απλό πράγμα. Μετάνοια σημαίνει μετατοπίζω τον νου μου από μια ιδέα περιορισμένη, από μια ιδέα λανθασμένη σε μια ιδέα Θεία, σε μια ιδέα Τέλεια, ιδέα Απειρότητας. Η αδυναμία μας έγκειται στο γεγονός ότι αδυνατούμε να μετανοήσουμε. Το πρόβλημα μας είναι ότι κατανοούμε τα προβλήματα έστω και σε κάποιο επίπεδο, αλλά αδυνατούμε να μετατοπίσουμε τον νου μας.

Θα καλούσα αυτούς οι οποίοι λυγίζουν κουτάλια με το μυαλό τους να μετατοπίσουν μια ιδέα μέσα στο μυαλό τους, αντί για ένα κουτάλι. Θα έβλεπαν ότι θα ήτανε πολύ ποιο δύσκολο και σίγουρα πολύ πιο αποτελεσματικό. Το θέμα είναι, ενώ υπάρχουν δάσκαλοι που μαθαίνουν τους ανθρώπους πώς να λυγίζουν κουτάλια δεν υπάρχουν Δάσκαλοι που να μαθαίνουν στους ανθρώπους πώς να μετατοπίζουν το νου τους. Εάν δεν υπάρξει εκεί μετατόπιση, στον κόσμο των ιδεών, δεν θα υπάρξει πουθενά.

Είμαστε όλα αυτά τα οποία ανεχόμαστε στον εαυτό μας και όλα όσα δεν ανεχόμαστε στον εαυτό μας. Όποτε λοιπόν βλέπουμε ότι κάνουμε ένα λάθος βλέπουμε στην συνέχεια πόσο εύκολο ή πόσο δύσκολο είναι και γιατί για να το αλλάξουμε! Το πρόβλημα μας αγαπημένοι φίλοι και αδελφοί δεν είναι ότι κάνουμε κάποιο λάθος, αλλά ότι ξανακάνουμε το ίδιο λάθος κατ’ επανάληψη. Τι λένε οι γραφές: «Το αμαρτάνειν εξ ανθρώπου» και για αυτό συγχωρείται, «το εμένειν» όμως, είναι εκ του πονηρού! Το πραγματικό πρόβλημα λοιπόν και η αιτία που βρισκόμαστε σήμερα στα χάλια που βρισκόμαστε σαν κοινωνία και σαν ανθρωπότητα είναι ακριβώς εκεί, είναι η άρνηση αυτού που είμαστε αληθινά, να φανερώσουμε την Αγάπη, το Φως και την Αλήθεια του αληθινού εσωτερικού Εαυτού μας, όπως κατεγράφη πριν 2.000 χρόνια όταν ο Μοναδικός Λόγος Χριστός «ήλθε και σκήνωσεν εν ημίν». Ποιο είναι το κλειδί τελικά αυτής της αλλαγής που όλοι φοβόμαστε, αλλά και που όλοι θέλουμε; Εκείνος ο μετεωρίτης που έπεσε κάποτε στην γη και αφάνισε τους δεινόσαυρους δεν τους ρώτησε πριν πέσει, όπως και εμάς τα διάφορα γεγονότα δεν μας ρωτούν όταν συμβαίνουν, τα έχουμε έλξει όμως εμείς, τα έχουμε δημιουργήσει με τις επιλογές μας.

Σήμερα βρισκόμαστε ενώπιον των ευθυνών μας, πώς θα διαχειριστούμε όλα αυτά τα δεινά τα οποία έχουμε έλξει. Εάν λοιπόν ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τόσο σημαντικά και σοβαρά και παγκόσμια προβλήματα, τότε ο ίδιος ο άνθρωπος έχει και την ίδια δύναμη για να τα αποτρέψει ή να διαμορφώσει μια άλλη πραγματικότητα. Αυτήν την πραγματικότητα την παρουσίασε ο ίδιος ο Λόγος πριν 2000 χρόνια περίπου και άφησε και μια παρακαταθήκη στον άνθρωπο. Του είπε λοιπόν ο Χριστός πριν 2000 χρόνια του ανθρώπου «ότι θα στείλω άλλον Παράκλητο και αυτός θα σας οδηγήσει εις πάσαν την Αλήθεια». Με αυτό μπορούμε εμείς να συνειδητοποιήσουμε σήμερα, δύο τουλάχιστον πράγματα. Πρώτον ότι η ανθρωπότητα εκείνης της εποχής δεν ήτανε σε θέση να συνειδητοποιήσει ορισμένα πράγματα, τα οποία σήμερα, μετά από 2000 χρόνια, είναι σε θέση να το κάνει και δεύτερον ότι ο Παράκλητος δεν είναι μόνο ένας, υπάρχει δηλαδή συνέχεια. Δεν υπάρχει κάτι στατικό, τα πάντα είναι εξελισσόμενα, η ίδια η Αλήθεια μέσα μας είναι εξελισσόμενη.

Θα συμφωνήσω λοιπόν με τους προλαλήσαντες σχεδόν στα πάντα, αλλά θυμάμαι και εκείνους τους λόγους που λένε «και εάν όλη την σοφία έχω, εάν δεν έχω αγάπη δεν είμαι τίποτα» και θα μείνω σε αυτό γιατί καμία γνώση και καμία σοφία, και καμία τεχνική και καμία μύηση δεν μπορεί να αντικαταστήσει την Αγάπη. Η Αγάπη είναι κάτι το οποίο μπορεί να παραχθεί δωρεάν εξίσου από τον μαύρο, τον άσπρο και τον κίτρινο ή τον κόκκινο, τον μικρό ή τον μεγάλο, τον γέρο ή τον νέο, τον πλούσιο ή τον φτωχό, όποιος και αν είναι, ότι μορφωτικό επίπεδο και αν έχει.

Δεν είναι οι γνώσεις που μας λείπουν αδερφοί, είναι η Αγάπη. Και η Αγάπη ζητάει πράξη, γιατί είναι πράξη. Αγάπη είναι ο Θεός, γι’ αυτό ακριβώς δεν Τον κατανοούμε, είναι η αγάπη μας η ανάπηρη που δεν κατανοεί. Την κόβουμε και την ράβουμε στα μέτρα και στα σταθμά μας, όπως τον ίδιο τον Θεό γιατί μας βολεύει. Αυτό λοιπόν το βόλεμα είναι που ο κάθε ένας χρειάζεται να το βρει, να το αξιοποιήσει και κάποια στιγμή που θα ωριμάσει να θελήσει και να το αλλάξει. Μπορεί! Ο Λόγος δεν τον εγκατέλειψε ποτέ, ακόμα και μία ψυχή να υπάρχει κάπου, η οποία διψάει για Φως κάπου εκεί ο Λόγος μπορεί να φανερωθεί. Σήμερα, ο Λόγος μπορεί να Ευλογεί τον κόσμο της Θεσσαλονίκης, μπορεί να Ευλογεί την δημιουργία ενός Νέου Πυρήνα. Τι πυρήνα; Μαθητείας. Ποιάς διδασκαλίας; Του Λόγου. Δεν υπάρχει άλλη πηγή παρά μόνο Μία. Δεν υπάρχει άλλος δάσκαλος παρά μόνο Ένας, ο Λόγος. Γι’ αυτό γράφτηκε «Ένας είναι ο Διδάσκαλος». Και επειδή Αγάπη είναι ο Θεός, ο Λόγος είναι το μέτρο που έχουμε χάσει για να βρούμε αυτήν την Αγάπη που υπάρχει μέσα μας.

Ο Λόγος λοιπόν είναι εκείνος ο μόνος αρμόδιος και γνώστης της Αληθινής Ταυτότητας για το κάθε τι. Αυτός είναι ο χαμένος Λόγος που υπάρχει επίσης μέσα μας. Δεν έχουμε να βρούμε κάτι έξω από εμάς ο δρόμος γι’ αυτό, επίσης μας παρεδόθη. Η προσευχή. Η προσευχή η οποία παραλαμβάνει τον άνθρωπο σαν βρέφος, νεογνό σαν τεκνίο (όπως γράφτηκε στις γραφές) και τον γαλουχεί στα πρώτα του βήματα και ο άνθρωπος μαθαίνει όπως το μικρό παιδί στην αρχή, να ζητάει ειλικρινά, όχι με πλάγιο τρόπο, άμεσα όπως μιλάει ένα παιδί και λέει απλά πεινάω ή κρυώνω.

Έπειτα ο Λόγος σε μαθαίνει πώς να καθαρίζεσαι, πώς να αποδεσμεύεσαι από όλα αυτά τα οποία κουβαλάς σαν δεσμεύσεις και από όλα αυτά τα οποία καθημερινά είναι πιθανόν να δημιουργείς ως νέες δεσμεύσεις, μέχρι να φτάσεις σε μια στιγμή που να μην δημιουργείς πλέον νέες, αλλά να έχεις τέτοιο κεφάλαιο ζωής μέσα σου που να αποδεσμεύεις και να καθαρίζεις και υποστάσεις του περιβάλλοντός σου. Ο Λόγος δίνει την δυνατότητα στον άνθρωπο σήμερα να παραλάβει Θεία Χάρη με έναν τρόπο πρωτοφανή, τόσο απλό, τόσο άμεσο με μόνη προϋπόθεση καθαρή συνείδηση και ανιδιοτέλεια. Αυτός ο Λόγος είναι που με κάποιους τρόπους μας ώθησε να φτάσουμε και να μαζευτούμε σήμερα εδώ. Από Αυτόν τον Λόγο προερχόμαστε όλοι, σαν παιδιά Του και σε Αυτόν επιστρέφουμε. Γι’ αυτό και σήμερα πλέον σχολές, δάσκαλοι, διδασκαλίες δεν έχουν πια την ίδια βαρύνουσα σημασία όπως στο παρελθόν, γιατί τα πάντα επιστρέφουν στην ίδια πηγή από όπου προήλθαν. Είναι Μία η Αγάπη, είναι Μία η Διδασκαλία, είναι Ένας ο Άνθρωπος και Ένα είναι τα πάντα.

Η προσευχή ως αμεσότερος δρόμος της ψυχής να κοινωνήσει με τον Δημιουργό της, με την ουσία της την ίδια και να ζήσει, να βιώσει όχι μόνο σε μια στιγμή, αλλά σε με μία μακράν πορεία βιωματικής μοιρασιάς Φωτός και Αλήθειας. Αλήθειας, που δεν μπορεί να σου πάρει κανείς, γιατί υπάρχει μέσα σου. Αλήθειας που τα επιχειρήματα δεν επαρκούν για να την στηρίζουν ή να την ρίξουν, γιατί είναι Απόλυτη Γράφουν λοιπόν οι γραφές για την εποχή μας, που περισσότεροι την ονομάζουν Εποχή του Υδροχόου και οι Χριστιανοί ονομάζουν εποχή της Επιφάνειας του Αγίου Πνεύματος και της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, πώς είναι τα προεόρτια μιας μεγαλύτερης κρίσης που πρόκειται να έρθει.

Περιμένουν λοιπόν οι περισσότεροι τον Χριστό, όπως γράφουν τα Ευαγγέλια «εν μέσω νεφελών και δόξης στους ουρανούς». Βέβαια, ο Εσωτερικός Χριστιανισμός, και αυτό είναι το νόημα της λέξης εσωτερικός, είναι η ερμηνεία αυτών των συμβολικών αληθειών μας που μας παραδόθηκαν, ώστε να μην υπάρχουν νέες παρανοήσεις και νέοι αποπροσανατολισμοί. Επειδή ο ίδιος ο Χριστός είπε «μην ψάχνετε την Βασιλεία των Ουρανών εκεί ή αλλού ή όπου σας πουν, αλλά μέσα σας». Κανείς μας φαντάζομαι δεν έχει την πεποίθηση να ψάξει κάπου πέρα από τον εαυτό του. Αυτή η Βασιλεία των Ουρανών έχει γαλήνη αρχικά, καθώς o άνθρωπος περνάει μέσα από την σιγή του νου και την σιωπή αφουγκράζεται και ακούει την φωνή του Πατέρα του να τον διδάσκει προσωπικά.

Η σχέση με τον Θεό είναι προσωπική και αυτή ακριβώς η σχέση είναι που έχει διαταραχθεί αυτή η προσωπική σχέση, έχει περιοριστεί. Πολλές φορές μοιάζει με ένα είδος πνευματικού αυνανισμού, όμως ο άνθρωπος είναι Ένας. Η ενότητα της συνείδησης μας και της ουσίας μας, μας καθιστά συγκοινωνούντα δοχεία. Μεγάλη η πρόκληση λοιπόν για τον άνθρωπο της Νέας Κοσμικής περιόδου, που βρίσκεται στην επανατοποθέτηση του γύρω από μία συγκεκριμένη ιδέα που τον διαποτίζει καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας και της νύχτας και μέσα από αυτό το πρίσμα επιλέγει, σκέφτεται, αισθάνεται και ζει γενικότερα τα πάντα. «Δεν υπάρχει άλλος», αυτή είναι η ιδέα που θα κυριαρχήσει στον Νέο Άνθρωπο. Δεν υπάρχουν άλλοι, υπάρχει ο Άνθρωπος και αυτός είναι παντού, είναι Άπειρος.

Όσο σκεφτόμαστε πως υπάρχουν άλλοι, θα βρίσκουμε δικαιολογίες για να αποφύγουμε τις ευθύνες μας. Όταν καταλάβουμε πως δεν υπάρχουν άλλοι, αλλά στο πρόσωπο του κάθε ενός που έχουμε μπροστά μας βλέπουμε κομμάτια του εαυτού μας απευθείας, αυτή η Θεία Μνημοσύνη ενεργοποιεί και μια άλλη στάση ζωής, αυτή η Θεία Μνημοσύνη επίγνωσης εαυτού καθορίζει άλλες επιλογές, άλλο τρόπο σκέψης, άλλα συναισθήματα, άλλες δονήσεις ενεργειών που δεν ανήκουν στον κόσμο αυτόν. Ο άνθρωπος επικαλείται συχνά την αδυναμία του, το περιορισμένο των ικανοτήτων και των δυνατοτήτων του, αλλά η αλήθεια είναι ότι αγνοεί και το ένα και το άλλο, γιατί ξεχνάει. Ξεχνάει Εκείνον που του είπε «όταν Εγώ είμαι μαζί Σου τότε, ποιος μπορεί να είναι εναντίον σου;». Ο άνθρωπος πάσχει από μια ασθένεια την οποία έχει αποδεχθεί ως κάτι φυσιολογικό και αυτή η ασθένεια λέγεται φόβος.

Κάποιες κοινωνίες που τις θεωρούμε πρωτόγονες, όπως στην Αφρική, στην Λατινική Αμερική και την Ασία ο φόβος ακόμα και σήμερα θεωρείται ασθένεια, δεν θεωρείται κάτι φυσιολογικό, όπως εμείς τον αποδεχόμαστε τόσο απλά. Παράλογο.

Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος από ουσία ίδια με αυτήν που φτιάχνουμε τα όνειρα μας κάθε ημέρα. Ο άνθρωπος είναι Φως και αφού οι επιστήμονες βρήκαν ότι μέσα στην χούφτα του χωράνε 72 πρωτογενή φωτόνια, που ήταν παρόντα στην δημιουργία και πριν το Bing Bang, τότε μπορούμε να γνωρίζουμε και να συμφωνούμε με τους επιστήμονες, που λένε ότι η συνειδητότητα είναι εκείνη που καθορίζει τα πάντα και κάθε μεταλλαγή και επενέργεια επί της ύλης. Εμείς λοιπόν, έχουμε αυτήν την δυνατότητα και την Θεία Μνημοσύνη μας να ενεργοποιήσουμε και το Θείο δυναμικό της, να το αφυπνίσουμε και να το χειριστούμε σύμφωνα με τους Θείους Νόμους. Ιδού λοιπόν ποιο είναι το κλειδί, ο συντονισμός του ανθρώπινου λόγου με τον Θείο Λόγο, ο συντονισμός του ανθρώπινου θελήματος με το Θείο Θέλημα. Αυτή η ταυτενέργεια είναι δυνατόν να φέρει, όχι απλώς μαζικές και παγκόσμιες αλλαγές, αλλά ριζικές και πολύ βαθιές αλλαγές σε αυτό που λέγεται άνθρωπος. Ας κινητοποιήσουμε λοιπόν αυτό που λέγεται Ζωντανό Βίωμα Λόγου με το άφημά μας στην ροή Του, με την εσωτερική μας αυτοπαρατήρηση, με την ειλικρίνεια προς τον εαυτό μας και την στάση της προσφοράς και της μοιρασιάς.

«Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον Θεό και Θεός είναι ο Λόγος και ο Θεός Αγάπη εστί» και από αυτήν την Αγάπη γεννήθηκαν τα παιδιά τους. Ο Λόγος είναι η αιτία που βρισκόμαστε όλοι εδώ. Ο Λόγος είναι το μέτρο και ο ρυθμός στο μακρύ δρόμο της Αγάπης και καθώς όλα από τον Λόγο προέρχονται και πάλι στο Λόγο επιστρέφουν. Ο Λόγος λοιπόν είναι ο Ύψιστος Νόμος της Αγάπης και ο Χριστός, η ενανθρώπιση του Λόγου της Αγάπης.

«Και ο Λόγος εσκήνωσεν εν ημίν», διότι η Θεία Μητέρα είχε ετοιμάσει το κατάλυμα γι’ Αυτόν από πριν. Είναι ο Λόγος Πρόνοια και Σοφία, και Αγάπη δίχως Πρόνοια και Σοφία, Αγάπη δεν είναι. Η ορθότης του Λόγου διακρίνεται από την Σοφία Του. Τούτος είναι ο Μέσος Λόγος, μεταξύ συνείδησης και δράσης. Αλλά, καθώς ο Λόγος διαποτίζει τα πάντα, τα πάντα είναι Λόγος. Ο Μέσος Λόγος συνδέει ως βιωματική συνειδησιακή κατάσταση, τον ανθρώπινο και τον Θείο Λόγο. Είναι ο Γεφυροποιός, ο αληθινός Ποντίφηξ που γεφυρώνει δύο κόσμους, λειτουργώντας ως Μετουσιωτής και Μεταλλάκτης ενεργειών. Σύμβολα τέτοιας διαμεσιτικής σχέσης στο μεταξύ Θεού και ανθρώπου στην Χριστιανική εσωτερική παράδοση, υπήρξαν ο Αδάμ και η Εύα, ο Νώε και ο Ενώχ, ο Αβραάμ και ο Μελχισεδέκ, ο Ηλίας και ο Μωυσής, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο Ιησούς Χριστός, καθώς και η Παναγία και η Μαρία η Μαγδαληνή.

Ο Λόγος είναι Ομοούσιος και Τρισυπόστατος. Θα μπορούσε να προσομοιωθεί με ένα κύκλωμα θετικών, αρνητικών και ουδέτερων φορτίων. Τρία είναι τα μέτρα της Δημιουργίας: Φως, Ήχος και Αριθμός. Θα μπορούσαμε να πούμε Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Τέλος θα μπορούσαμε να τον ονομάσουμε όπως το τρίγωνο της Βουλήσεως, της Σοφίας και της Δράσης. Μέσα από το Ανεκδήλωτο Άκτιστο Φως, εμφανίζεται η Θεία Βούληση.

Οι επιστήμονες ονομάζουν σκοτεινή ύλη ότι δεν ανήκει στο 5% του ορατού φυσικού σύμπαντος. Μια ασύλληπτη Ουράνια Δημιουργία που καλύπτει το 95% του Αγνώστου. Η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού μες τις ψυχές των ανθρώπων, εκφράζει αυτό το βίωμα της επανόδου του Χριστού μετά Δόξης πολλής εν μέσω Νεφελών. Είναι το 95% του αγνώστου μέσα μας, που εμφανίζεται στο 5% που νομίζουμε ότι είμαστε. Στο σημείο αυτό, όταν ο μικρόκοσμος και ο μακρόκοσμος ενώνονται, ενώνεται το βίωμα της ταπεινοφροσύνης και του θαυμασμού του Ανθρώπου Λόγου που προσεύχεται στη Θεία Ουσία Του και έτσι το Κτιστό μετέχει του Ακτίστου, είναι μια αναγωγή συνειδητότητας. Η απελευθέρωση από το Ατομικό και Συλλογικό γίγνεσθαι στο Μοναδικό Θείο Εν.

Ο Παράκλητος, ο Πνεύμα της Αληθείας, ο Πανταχού Παρών και τα πάντα Πληρών, ο θησαυρός των Αγαθών και Ζωής χορηγός, φέρει δύο πρόσωπα μέσα στον άνθρωπο,. από το κατώτερο νοητικό πεδίο και κάτω και με εστία το αστρικό, αρμόδιος εκπαιδευτής είναι ο Δάσκαλος Ιούδας-Μωυσής. Από το ανώτερο νοητικό και πάνω και με εστία το Αιτιατό, αρμόδιος εκπαιδευτής του Νου είναι ο Δάσκαλος Ιωάννης-Ηλίας. Έτσι, ο Κύριος του Νόμου και ο Κύριος του Ελέους είναι οι δύο πλευρές της Γέφυρας. Η αυτόβουλη θέληση για Αγάπη είναι το κλειδί για την επίτευξη του Δρόμου αυτού, αλλά κινητοποιείται μόνο δια της επιγνώσεως. Η απλή επιθυμία δεν είναι επαρκής, αλλά μάλλον προϊδεάζει για οδυνηρά αποτελέσματα.

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ

Επιμένω ότι υπάρχει ένα σημείο παρανοήσεως. Το σημείο είναι, ότι η Προσευχή δεν είναι ένας δρόμος προσιτός σε όλους. Σε αυτό διαφωνώ. Αν δεν ήταν ένας δρόμος προσιτός για όλους, δεν θα παραδίδονταν αυτή η διαδρομή «ο Δρόμος της Προσευχής» από τον Χριστό. Αν ήταν μόνο για ολίγους δεν θα έδινε έναν δρόμο για ολίγους. Έδωσε έναν Δρόμο για όλους, για τον απλό άνθρωπο που δεν έχει γνώσεις, για έναν ακόμα πιο απλό τύπο άνθρωπου που δεν μπορεί να συγκεντρώσει το νου του και μπορεί μέσα από ένα χαμηλό κραδασμικό επίπεδο να επικοινωνήσει και σιγά σιγά να ανοίξει τον αγωγό του προς τον Λόγο. Όμως η δική μου άποψη είναι, ότι εξίσου κινδύνους έχουμε στον διαλογισμό και στην προσευχή, διότι το πρόβλημα το αληθινό δεν είναι ούτε ο διαλογισμός, ούτε η προσευχή αλλά η εφαρμογή τους. O τρόπος που εφαρμόζει κανείς την προσευχή και ο τρόπος που εφαρμόζει κανείς τον διαλογισμό μπορεί να γεννήσει προβλήματα. Το πρόβλημα στην πραγματικότητα βρίσκεται μέσα μας στον τρόπο και στην ιδέα που προσεγγίζουμε τα πράγματα, ακόμα και στα κλειδιά που μας δίνουν να χρησιμοποιήσουμε και στον τρόπο που λειτουργούν.

Θεωρώ επίσης σε σχέση και με τα προηγούμενα που ειπώθηκαν περί προσευχής ότι έχουμε μια περιορισμένη ιδέα περί προσευχής τελικά. Θεωρούμε ότι η προσευχή είναι μόνο τo αίτημα, ζητάμε και θέλουμε αυτό, λάθος. Προφανώς έχουμε άγνοια της κληρονομιάς της Προσευχής που έχουμε παραλάβει από τους αρχαίους μας προγόνους που προσεύχονταν όρθιοι και με τα χέρια προς τα πάνω μέχρι και Αγίους στην συνέχεια που φανερώθηκαν και με την δύναμη της προσευχής τους έκαναν θαύματα. Όμως, το ζητούμενο για εμάς σήμερα δεν είναι αυτό. Είναι να δούμε ότι η Προσευχή πέρα από αίτημα, ή πέρα από ευχαριστία, ή πέρα από δοξολογία ή θαυμασμός, για όλη αυτή την Απειρότητα που μας υπερβαίνει μπορεί να πάει παρακάτω από την σιγή του νου, πέρα από τον εσωτερικό διάλογο με τον Πατέρα, πέρα από όλα όσα μπορεί κανείς να νιώσει μέσα στην Ενότητα της Δημιουργίας. Η Προσευχή είναι το κλειδί που παραδόθηκε στον άνθρωπο για να γίνει συνεργάτης Θεού, να ταυτενεργήσει με τον Λόγο του και το θέλημα του ανθρώπου και του Λόγου να ταυτιστούν στην πράξη και να γίνουν Ένα. Η προσευχή λοιπόν ας μην περιορίζεται στο αίτημα, διότι την αδικούμε. Η προσευχή μπορεί να είναι πολύ υψηλότερη από αυτό που νομίζουμε, δηλαδή αγωγός Θεουργικής πράξης.

Ευχαριστώ πάρα πολύ.

Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

2009-12-01T06:32:00.000-08:00

" H ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ"

Η οικονομική κρίση που συνταράζει τον πλανήτη είναι μόνο ένα από τα εμφανή σημάδια της αλλαγής που συντελείται σε παγκόσμιο επίπεδο. Πιστεύουμε ότι είναι η αρχή του τέλους ενός ξεπερασμένου συστήματος ανίκανου να διαχειριστεί τους φυσικούς πόρους, που πνίγει την πνευματικότητα χάριν ενός χυδαίου υλισμού, που στηρίζεται στην ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση των ασθενέστερων και που θέτει το κέρδος πάνω από όλες τις πανανθρώπινες αξίες. Ο απερχόμενος πολιτισμός χαρακτηρίζεται από την άγνοια, τη διαφθορά, τον φόβο, την αλαζονεία και τη βία, ενώ λατρεύει τον εγωισμό ως υπέρτατη θεότητα. Η μαζική τρομοκρατία των μέσων ενημέρωσης εξυπηρετεί να συντηρήσει το κλίμα του φόβου και της αβεβαιότητας, με σκοπό να καθυστερήσει την αναπόφευκτη πτώση των κοσμο-ειδώλων. Δεν βρισκόμαστε στο τέλος της ιστορίας, αλλά στην απαρχή ενός νέου πνευματικού πολιτισμού, όσο και αν αυτό δεν είναι τόσο προφανές για αυτούς που έχουν διαποτιστεί από την καταστροφολογική προπαγάνδα του καθεστώτος.

Οι πνευματικές παραδόσεις διδάσκουν ότι μπορούμε να μεταμορφώσουμε τα εμπόδια σε ευκαιρίες ανάπτυξης, τον πόνο σε χαρά και ευδαιμονία. Οι κρίσεις είναι η κινητήριος δύναμη για κάθε αλλαγή. Οι καλές προθέσεις δεν αρκούν για να αλλάξουν τον κόσμο, αν δεν συνοδεύονται από την βαθιά έμπρακτη πεποίθηση στην αξία και τον προορισμό του ανθρώπου. Ο Νέος κόσμος δεν μπορεί παρά να είναι ενωτικός και να στηρίζεται στην αλληλεγγύη και την ισότιμη συνεργασία. Η αλλαγή δεν μπορεί να προέλθει από νομοθετικές ρυθμίσεις ή ένοπλες επαναστάσεις. Οι κυβερνώντες θέλουν να μας πείσουν ότι η μόνη επιλογή μας είναι να εξουσιοδοτούμε εν λευκώ τους εκπροσώπους μας. Αυτό είναι πέρα για πέρα απατηλό. Κάθε μας σκέψη, συναίσθημα και συμπεριφορά χτίζει την πραγματικότητα που μοιραζόμαστε. Έχουμε την ατομική και συλλογική υποχρέωση να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο απ'ότι τον παραλάβαμε. Εστιαζόμενοι στον ψευδαισθησιακό μακρόκοσμο εσφαλμένα πιστεύουμε ότι οι αλλαγές προέρχονται αναπόδραστα από έξω και από τις λεγόμενες «μεγάλες δυνάμεις». Υπάρχει πάντα κάποιος άλλος στον οποίο μπορούμε να αποδώσουμε την ευθύνη της κατάστασης. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Πρέπει να σκάψουμε κάτω από τα πόδια μας, να εστιασθούμε στην κατάσταση που ζούμε εδώ και τώρα και να δράσουμε με τον ορθό τρόπο, χωρίς να χρονοτριβούμε ή να περιμένουμε τη λύση ουρανοκατέβατη. Να υιοθετήσουμε πνευματικούς κανόνες συμπεριφοράς σε όλες της εκφάνσεις της καθημερινότητας : με τον εαυτό μας, με τους συγγενείς και φίλους, με την κοινότητα των συνανθρώπων μας σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο, με το περιβάλλον. Η ατομική αλλαγή στο σύνολό της θα οδηγήσει στην υλοποίηση του νέου υποδείγματος κοινωνίας που όλοι ευχόμαστε. Οι απειλές για την επιβίωση της ανθρωπότητας είναι γνωστές....Μόνο μια ριζική αλλαγή στην κοσμοαντίληψη και τη συμπεριφορά τόσο ατομική, όσο και συλλογική είναι ικανή να δώσει μια ζωογόνο πνοή στην πολυπαθούσα υδρόγειο και να ανοίξει μια νέα χρυσή εποχή.

Η ανθρωπότητα πειραματίστηκε πολλές επαναστατικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της ιστορίας, αλλά καμιά μεταμόρφωση δεν παρέμεινε σταθερά στην κατεύθυνση της ειρήνης και της ευημερίας για όλους. Όλες οι επαναστάσεις και οι μεταρρυθμίσεις είναι καταδικασμένες αν δεν συνοδεύονται από την επανάσταση της συνειδητότητας.
Δικαίως ο Κρισναμούρτι επέμενε << Εσείς είστε ο κόσμος>>. Αν δεν εγκαταστήσουμε την ειρήνη και την αρμονία μέσα μας ο κόσμος δεν θα γίνει ποτέ ειρηνικός και δίκαιος. Μια μεγάλη εσωτερική επανάσταση στα μεμονωμένα άτομα θα επιφέρει μια ουσιαστική αλλαγή στην πορεία των εθνών και τελικά τη θετική μεταμόρφωση ολόκληρης της ανθρωπότητας. Ο πνευματικός άνθρωπος απαντάει στην παγκόσμια κρίση με αύξηση της συνειδητότητάς του, που αντανακλάται σε ανώτερες σκέψεις, καθαρά λόγια, και αποφασιστικές ενέργειες. Υιοθετεί αυθεντικές αξίες μέσα στο χάος και τη σύγχυση και προσφέρει μια φωτεινή, ορατή έξοδο από την κρίση . Μόνο έτσι μπορεί να αποσοβηθεί ο κίνδυνος να διοχετευθεί ο δικαιολογημένος θυμός και η απογοήτευση, ειδικά των νέων, σε καταστροφικές συμπεριφορές εκτός ελέγχου.

Χωρίς μια ευτοπική προοπτική κοινωνικής αλλαγής, η πνευματικότητα απομακρύνεται από την καθημερινότητα των ανθρώπων και οδηγείται σε μαρασμό και νέκρωση. Συχνά εγκαταλειπόμαστε μοιρολατρικά σε παράπονα, απαισιοδοξία, δυσπιστία για μας τους ίδιους και για τους άλλους, σαν να μην λάμπει ποτέ στη ζωή μας ο πνευματικός ήλιος. Η κριτική και η εναντίωση έχουν αξία μόνο αν συνοδεύονται από καταφατικές εναλλακτικές προτάσεις. Μπορούμε να γίνουμε άτομα ξεχειλίζοντα από χαρά και ελπίδα. Στο κέντρο της ύπαρξής μας, που είναι και το κέντρο του κόσμου, το σκοτάδι δεν έχει ποτέ πρόσβαση!.. Αρκεί να είμαστε συνδεδεμένοι με την πηγή της ζωής και της φώτισης για να θεραπεύσουμε όλες τις πληγές της ανθρωπότητας. Η εξαγνιστική επίδραση των πνευματικών ασκητών πάνω στο περιβάλλον είναι γνωστή σε όλους τους εσωτερικούς κύκλους. Τώρα και η επιστήμη φθάνει σε ανάλογα συμπεράσματα. Σύμφωνα λοιπόν με Αμερικανούς ερευνητές η ευτυχία είναι μεταδοτική και εξαπλώνεται από τον έναν άνθρωπο στον άλλο.. Έρευνα που έγινε σε 5.000 ενήλικους υποδεικνύει ότι η ευτυχία ενός ατόμου εξαρτάται από την ευτυχία των ανθρώπων που βρίσκονται γύρω του. Ένας ευτυχισμένος φίλος που ζει λιγότερο από ένα μίλι μακριά αυξάνει την πιθανότητα ευτυχίας σας κατά 25%, σύμφωνα με την έρευνα που δημοσιεύεται στο 'British Medical Journal'. Ο επικεφαλής της έρευνας, Καθηγητής Νικόλαος Χρηστάκης, δήλωσε ότι τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι κύματα ευτυχίας προκύπτουν επειδή η ευτυχία μεταδίδεται και όχι μόνο λόγω της τάσης των ανθρώπων να σχετίζονται με παρόμοια άτομα. Το πιο σημαντικό κατά τους ερευνητές είναι η αναγνώριση ότι οι άνθρωποι είναι ενσωματωμένοι σε κοινωνικά περιβάλλοντα και ότι η υγεία και ευεξία ενός ανθρώπου επηρεάζει την υγεία και ευεξία άλλων. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον πνευματικό νόμο , στις 20 Μαΐου 2007 ένα εκατομμύριο άνθρωποι από 64 χώρες και από τις πέντε ηπείρους ένωσαν τις πνευματικές τους δυνάμεις στην πρώτη Παγκόσμια ημέρα διαλογισμού-προσευχής για την ειρήνη. Σε αντίστοιχες προσεχείς πρωτοβουλίες αναμένεται ακόμα μεγαλύτερη συμμετοχή. Mιά Παγκόσμια Πορεία για την ειρήνη και τη μη βία, που οργανώνεται από τη μη κυβερνητική οργάνωση « Κόσμος Χωρίς Πολέμους», θα ξεκινήσει από την Νέα Ζηλανδία στις 2 Οκτωβρίου του 2009 και θα καταλήξει 3 μήνες αργότερα, στις 2 Ιανουαρίου του 2010, στην Αργεντινή αφού προηγουμένως διασχίσει 160.000 χιλιόμετρα και πάνω από 90 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.

( Από την Ελλάδα θα ξεκινήσουν 2 κεντρικές διαδρομές:
- Από Αθήνα με κατεύθυνση Πάτρα-Αγκώνα-Μιλάνο
- Από Θεσ/κη (προερχόμενη από Κων/λη) και μέσω Βαλκανίων κατάληξη στη Γενεύη).

Η παγκόσμια ειρήνη όμως θα μείνει μια ουτοπία αν δεν στηριχθεί στην παγκόσμια δικαιοσύνη. Αν δεν εξομαλυνθούν οι τεράστιες ανισότητες μεταξύ των λαών και μεταξύ των πολιτών των κρατών, δεν θα εξαλειφθούν οι ταραχές και οι συγκρούσεις. Σημαντική η θετική σκέψη, αλλά αν δεν συνοδεύεται από θετικές μορφές δράσης είναι λειψή, αδύναμη.. Η πνευματικότητα δεν είναι καμιά εξαϋλωμένη αρχή που ζει κλεισμένη στο μεταφυσικό της πύργο, απ'όπου εκπέμπει ευχές και ευλογίες προς τους κοινούς θνητούς... Αντίθετα, είναι μια μαχητική ζωογόνος δύναμη, που πρέπει να πρωτοστατεί και να εκδηλώνεται δημιουργικά σε όλους τους τομείς της εμπειρικής ζωής. Οι πνευματικοί άνθρωποι, υιοθετώντας μη βίαιες μεθόδους δράσης, όπως τις ενσάρκωσαν ο Μαχάτμα Γκάντι και ο Μάρτιν Λούθερ Σινγκ, μπορούν να ηγηθούν στον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο και στην προστασία της φύσης .

Με αφετηρία λοιπόν, τον πνευματικό πυρήνα της ύπαρξης, οι συνειδητοποιημένοι πολίτες, δημιουργούν ισχυρά κύματα συνειδητότητας-δράσης. Αυτό που έλειπε μέχρι σήμερα στα κοινωνικά κινήματα ήταν μια ολιστική προσέγγιση, που να τα συνδέει αρμονικά γύρω από ένα φωτεινό πνευματικό κέντρο. Η παρακαταθήκη της παγκόσμιας σοφίας μπορεί να αποτελέσει τον συνδετικό ιστό και την κινητήρια δύναμη για την έξοδο από την κρίση και να σηματοδοτήσει τις αξίες της νέας χρυσής εποχής. H νέα πνευματικότητα πρέπει, όμως, να αποφύγει τα λάθη του παρελθόντος, δηλαδή το δογματισμό, τον συγκεντρωτισμό και τις υπνωτικές ουτοπίες και να χαρακτηρίζεται από προσαρμοστική ευελιξία, πραγματισμό και πλουραλιστική ενότητα.

Στις 18-20 Δεκεμβρίου του 2004 συνήλθε το Παγκόσμιο Συμβούλιο της Σοφίας από το Club της Boυδαπέστης σε συνεργασία με την Παγκόσμια Επιτροπή της Οικουμενικής Συνειδητότητας και Πνευματικότητας. Μέλη του club είναι διάσημες προσωπικότητες από το χώρο της πολιτικής όπως ο Mιχαήλ Γκορπμπατσιώφ, ο Bάκλαβ Χάβελ και ο Ντέσμοντ Τούτου, από τον καλλιτεχνικό μεταξύ άλλων οι Ζούμπιν Μέτανα, Γιενούντι Μενουχίν, Πήτερ Ουστίνωφ, Μιστισλάβ Ροστροπόβιτς, Μίλος Φόρμαν, Πήτερ Γκαμπριελ, Πάουλο Κοέλλο και θρησκευτικοί ηγέτες όπως ο Νταλάϊ Λάμα.

Στη διακήρυξη που εξέδωσαν διατρανώνεται η βεβαιότητα ότι υπέρτατη ανάγκη σ'αυτή την εποχή της κρίσης και της μεταμόρφωσης είναι η αναγνώριση ότι, μόνο μέσω της ανάπτυξης μιας νέας διάστασης της συνειδητότητας θα μπορέσουν να λυθούν τα πολλά και ποικίλα προβλήματα που μας κληροδότησε ο απερχόμενος υλιστικός πολιτισμός. Όπως επισημαίνει και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν :

« Κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να επιλυθεί στο ίδιο επίπεδο της συνείδησης που το δημιούργησε». Το συμβούλιο προτίθεται να προσφέρει κατεύθυνση για την ανάπτυξη της ατομικής και της συλλογικής Σοφίας, που να προάγει τη δράση ικανή να επιφέρει δημιουργικές αλλαγές στην οικονομία, την κοινωνική οργάνωση, την οικολογία και το περιβάλλον. Παράλληλα εντοπίζονται περιοχές προτεραιότητας όπου η συνεργατική δράση είναι απαραίτητη για να ενισχυθεί η ειρήνη και να επιλυθούν τοπικά και οικουμενικά προβλήματα.

Σας μεταφέρω, κλείνοντας, μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα της διακήρυξης της Βουδαπέστης, που όλοι πιστεύω να συνυπογράφουμε.

« Εμείς τα μέλη του Παγκόσμιου Συμβουλίου της Σοφίας δεσμευόμαστε να αντιστρέψουμε την πορεία της ανθρωπότητας προς το χάος και την καταστροφή. Πιστεύουμε ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει δημιουργικά. Ένας νέος πολιτισμός μπορεί να ανατείλει. Ζητάμε από τις κυβερνήσεις, τις επιχειρήσεις, τους εκπαιδευτές, τους καλλιτέχνες, τους επιστήμονες, τους ακτιβιστές και από όλους τους ενεργούς πολίτες να ενώσουν τη δράση τους στη δική μας. Καλούμε τους ανθρώπους ανεξαρτήτως διακρίσεων να συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα της παγκόσμιας κατάστασης και να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη της νέας σκέψης και δράσης για να πραγματοποιήσουμε τις απαραίτητες αλλαγές. Οι σοφοί όλων των παραδόσεων μας έχουν συμβουλέψει να βλέπουμε την ανθρωπότητα σαν μια οικογένεια, να τιμούμε την ιερότητα της ζωής και της δημιουργίας, να καλλιεργούμε την αγάπη και τη συμπόνια, συμπεριφερόμενοι στους άλλους όπως θέλουμε να μας φέρονται. Για πρώτη φορά στην ιστορία, η εφαρμογή αυτής της σοφίας δεν είναι μόνο μια προϋπόθεση απαραίτητη για την προσωπική ανάπτυξη και ολοκλήρωση, αλλά επίσης μια προϋπόθεση για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.

Ούτε η κατάρρευση στο χάος, ούτε η έξοδος σε ένα νέο πνευματικό πολιτισμό είναι προδιαγεγραμμένα.

Το μέλλον δεν είναι για να το προφητεύουμε, αλλά να το δημιουργούμε! Μπορεί να πραγματοποιηθεί από τον κάθε άνθρωπο που διαθέτει συνείδηση και αποφασιστικότητα.

Η βασική αιτία της παγκόσμιας κρίσης εδράζεται στην δυσλειτουργική και εγωκεντρική σκέψη που παράγει καταστρεπτικές συμπεριφορές. Η θεραπεία περνάει μέσα από την αλλαγή της επικρατούσας νοοτροπίας τόσο σε λογικό όσο και σε συναισθηματικό, διαισθητικό και συνειδησιακό επίπεδο.

Μπορούμε να κάνουμε τον πλούτο, τη δύναμη, την επιστήμη και την τεχνολογία να μας υπηρετούν αντί να μας υποδουλώνουν.

Μπορούμε να έχουμε ειρήνη μέσα μας, μεταξύ μας και σεβασμό προς το περιβάλλον.

Μπορούμε να μεταμορφώσουμε έγκαιρα την επικρατούσα λατρεία της απληστίας, της φιλήδονης και της εξουσίας σε μια νοοτροπία αφοσίωσης στη δικαιοσύνη και σεβασμού των ανθρώπων χωρίς διακρίσεις.

Όσο γρηγορότερα ανοίξουμε το δρόμο για μια θετική αλλαγή τόσο λιγότερο θα είναι και το ανθρώπινο, οικονομικό και οικολογικό κόστος που θα ζήσουμε στην κρίσιμη μετάβαση».

Γιάννης Αυγουστάτος

Ομάδα Αυτογνωσίας

Έχει η Πνευματικότητα Απάντηση στην Παγκόσμια Κρίση;

2009-11-22T02:50:00.000-08:00

2ο Συμπόσιο Βορείου Ελλάδος της Κίνησης
Τάγμα του Κρίνου και του Αετού

Η ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΓΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

2009-11-19T08:25:00.000-08:00

Ομιλία στο 2ο Συμπόσιο Βορείου Ελλάδος

Γνωρίζουμε ότι Πνευματικότητα είναι η προσέγγιση στην Πνευματική μας φύση και η σταδιακή ταυτοποίηση μας με την Πνευματική ύπαρξη της οποίας αποτελούμε υλοποίηση. Αυτή η προσέγγιση ονομάζεται Πνευματική ανάπτυξη και διαμορφώνεται από την διεύρυνση της Συνειδητότητας η οποία συντελείται με την Μάθηση δηλαδή την απόκτηση Γνώσης. Η Γνώση είναι συνάρτηση της σωστής αξιολόγησης των Βιωματικών εμπειριών στις οποίες συμμετέχουμε χρησιμοποιώντας την Ελεύθερη Βούληση μας. Η επιλογή των δράσεων και αντιδράσεων τις οποίες αποφασίζουμε ελεύθερα αλλά και υπεύθυνα, εξαρτάται από τις συναισθηματικές προκλήσεις τις οποίες αισθανόμαστε κατά την διάρκεια της αντιμετώπισης των Βιωματικών εμπειριών.

Είναι αποδεδειγμένο ότι όταν οι συναισθηματικές προκλήσεις είναι ευχάριστες τότε αρκούμεθα στην προσπάθεια της συντήρησης των συνθηκών οι οποίες μας τις δημιουργούν. Επομένως, δεν επιδιώκουμε «αλλαγή» βάσει της οποίας μπορούμε να μάθουμε αλλά αντιθέτως επιδιώκουμε διαιώνιση των συνθηκών οι οποίες τις προκαλούν. Αντιθέτως όταν τα συναισθήματα είναι δυσάρεστα νοιώθουμε την επιτακτική ανάγκη να βγάλουμε αποφάσεις και να κάνουμε τις απαραίτητες αλλαγές για να μην υποφέρουμε. Γενικά η λέξη «Κρίση» έχει ταυτιστεί με αρνητικές συνθήκες οι οποίες μας κάνουν να υποφέρουμε αλλά ταυτόχρονα μας οδηγούν στην αξιολόγηση των Βιωματικών συνθηκών και στην λήψη αποφάσεων. Επομένως, η εμφάνιση της λέξης «Κρίση» σε μια πρόταση υπονοεί αρνητικά συναισθήματα. Ωστόσο, μια σχετική ανάλυση μπορεί να εμφανίσει ενδιαφέρουσες εννοιολογικές διαφοροποιήσεις.

Κατ’ αρχάς η «Κρίση» αναφέρεται τόσο σε θέματα που αφορούν συλλογικές καταστάσεις όσο και σε απόλυτα προσωπικά ζητήματα. Η τελευταία παγκόσμια οικονομική κρίση εμφανίσθηκε στο τέλος του 2007 και συνεχίζει να επηρεάζει την παγκόσμιο οικονομική κατάσταση έως σήμερα. Όλοι θυμόμαστε τα φαινόμενα της ανθρώπινης συμπεριφοράς τα οποία μας οδήγησαν σ΄ αυτήν. Γίναμε μάρτυρες στην αλματώδη άνοδο της τιμής του βαρελιού πετρελαίου που πλησίασε τα $200 δολάρια, με αφορμή την υποτιθέμενη έλλειψη ικανοποιητικών κοιτασμάτων καυσίμων για να εξυπηρετηθεί η παγκόσμιος οικονομία. Παρακολουθήσαμε με έκπληξη το χρηματοπιστωτικό σύστημα των προηγμένων χωρών να εμπορεύεται χρέος ως επένδυση, τα γνωστά τοξικά ομόλογα. Τέλος είδαμε τον πάρα πολύ εύκολο δανεισμό χρημάτων από τα πιστωτικά ιδρύματα σε ανθρώπους χωρίς την απαιτούμενη ικανότητα να τα πληρώσουν το οποίο οδήγησε στην υπερχρέωση των νοικοκυριών σε τέτοιο βαθμό ώστε μία απλή αύξηση των επιτοκίων αποδείχθηκε ικανή να οδηγήσει στην απώλεια των σπιτιών τους. Η αλυσιδωτή αντίδραση αυτών των γεγονότων κατέληξε στο ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ως ένα φαινόμενο χρηματοπιστωτικής αδυναμίας. Στην πραγματικότητα εκείνο το οποίο συνέβη είναι ότι τα χρήματα παγκοσμίως έφυγαν από την κατοχή των πολλών και συγκεντρώθηκαν στα χέρια των λίγων οι οποίοι ήταν στις κατάλληλες θέσεις για να εκμεταλλευτούν την οικονομική συγκυρία. Βλέπουμε λοιπόν ότι δοθείσης της οικονομικής κατάστασης εκείνη την εποχή (δηλαδή … το ισχύον σενάριο), η ανθρώπινη απληστία οδήγησε την παγκόσμιο οικονομία σε μία κατάσταση κρίσης η οποία απειλεί την ισορροπία σ’ ολόκληρο τον πλανήτη και καθιστά ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας δυστυχές.

Βεβαίως μία κρίση εμφανίζεται συχνά και σε προσωπικό επίπεδο. Ένα συνηθισμένο φαινόμενο που εύκολα εξελίσσεται σε κρίση είναι και οι διαπροσωπικές σχέσεις. Πάρα πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ανεκπλήρωτοι και πολύ δυστυχείς γιατί επιδιώκουν την πλήρωση με την επαφή άλλων ανθρώπων οι οποίοι όμως δεν ανταποκρίνονται θετικά στην επιθυμία τους, συχνά γιατί και αυτοί έχουν παρεμφερείς δυσκολίες. Σ’ αυτήν την περίπτωση και οι δύο αναζητούν επαφή με άλλους οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται στην προτίμηση τους. Και εδώ λοιπόν έχουμε το φαινόμενο κρίσης που δημιουργείτε από ψυχολογικούς λόγους και βασίζεται σε μη ρεαλιστικές προσδοκίες που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Σημειώνουμε λοιπόν ότι η κρίση οδηγεί σε καταστάσεις όπου τα συναισθήματα είναι οδυνηρά και καλούν τον άνθρωπο να αναλογισθεί τις ευθύνες του να καταλάβει βαθύτερα τον εαυτό του και να οδηγηθεί σε αποφάσεις που θα τον οδηγήσουν σε περισσότερο ρεαλιστικές προσδοκίες και στην απόκτηση ωριμότητας. Αυτή η «μάθηση του ποιος είναι κάποιος από πλευράς προσδοκιών προϋποθέτει μία νοητική διεργασία η οποία μπορεί να επιτευχθεί μόνον εάν ο πρωταγωνιστής αναλύσει ψύχραιμα όλη την βιωματική εμπειρία και αξιολογήσει το συγκεκριμένο σενάριο ώστε να βγάλει τα κατάλληλα συμπεράσματα σχετικά με το τι θέλει να επιτύχει και το τι μπορεί να αποκτήσει. Η αξιολόγηση όλων αυτών των παραγόντων θα τον οδηγήσει σε μια χρυσή τομή μεταξύ αυτών των αντικρουόμενων στόχων, την οποία εφόσον συνειδητοποιήσουμε και αποδεχτούμε γίνεται μέρος του συναισθηματικού εαυτού μας και αντικατοπτρίζει μία περισσότερο ανεπτυγμένη Συνειδητότητα. Δηλαδή καταλήγει στην εμπέδωση μιας εμπειρίας που μας διδάσκει ποιοι πραγματικά είμαστε ώστε να προσεγγίσουμε τον στόχο μας που είναι η προσέγγιση της συγκεκριμένης πνευματικής ύπαρξης η οποία μας υλοποιεί.

Γιατί, δεν έχει σημασία ούτε το τι σκεπτόμαστε, ούτε το τι θέλουμε, ούτε το τι λέμε, αλλά το τι γνωρίζουμε με Βιωματική Εμπειρία. Γιατί η «Γνώση» είναι εκείνη που σχηματοποιεί την Συνειδητότητα μας και αντανακλά στην έκφραση του Συναισθηματικού μας σώματος το οποίο μας αντιπροσωπεύει. Άλλωστε, το Συναισθηματικό μας σώμα είναι εκείνο στο οποίο βασίζεται ο παγκόσμιος νόμος «Τα όμοια έλκουν τα όμοια» στον οποίο βασίζεται η δυναμική σχηματοποίηση όλων των σεναρίων στα οποία συμμετέχουμε χρησιμοποιώντας την «Ελεύθερη βούληση» μας ώστε να διευρύνουμε την Συνειδητότητα μας και να μάθουμε.

Βεβαίως, κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί… τι θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς για να βοηθήσουμε την ανθρωπότητα, εφόσον ζούμε σε ένα περιβάλλον στο οποίο η πλειονότητα χαρακτηρίζεται από άτομα χαμηλής Συνειδητότητας όπως γίνεται εμφανές από τα συναισθήματα αβεβαιότητας, απληστίας, προσπάθειας εκμετάλλευσης των άλλων και άκρατης φιλοδοξίας τα οποία τα χαρακτηρίζουν; Εκείνο το οποίο μπορούμε και πρέπει να κάνουμε … είναι να επικεντρωθούμε στις προσωπικές μας Βιωματικές εμπειρίες και να προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε την πνευματική μας φύση διευρύνοντας την Συνειδητότητα μας. Όταν εμείς βελτιωνόμαστε ως άτομα, τότε επηρεάζουμε και τις πάμπολλες Συλλογικές Συνειδητότητες στις οποίες συμμετέχουμε και επηρεάζουμε τόσο με το παράδειγμα μας όσο και με την παρουσία μας. Αυτή η ατομική συνεισφορά καταλήγει στην δημιουργία «Κριτικών Συλλογικών μαζών» οι οποίες με την σειρά τους αλλάζουν δυναμικά τις «Κρίσεις» οι οποίες δοκιμάζουν τις ευρύτερες κοινωνικές μάζες και επομένως βελτιώνουν τον «Κόσμο».

Βλέπουμε λοιπόν ότι η κρίση ουσιαστικά είναι ένα «Θείο Δώρο» βάσει του οποίου εάν το λάβουμε υπ’ όψη μπορούμε να οδηγηθούμε σε εμβάθυνση του ποιοι είμαστε πραγματικά δηλαδή στην προσέγγιση της Πνευματικής μας φύσης.

Στέφανος Τσιρίκος

Πνευματική και Μεταφυσική Αναζήτηση